Zaterdag 08/08/2020

DM ZaptEwoud Ceulemans

Het geheim van een goede relatie? Bob Dylan

‘State of the Union’. Beeld RV

Ewoud Ceulemans zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: State of the Union.

“Is het niet leuk om na je veertigste nog een seksobject te zijn?”, is een vraag die ik me nog nooit heb gesteld. De voornaamste reden daarvoor is dat ik nog niet in de buurt van mijn veertigste verjaardag ben gekomen, maar een minstens even belangrijke reden is dat ik tot deze week nog nooit State of the Union had bekeken.

State of the Union is een Britse minireeks uit 2019, die sinds de eerste maand van de lockdown integraal te bekijken valt op VRT NU. Enerzijds slaat de ‘mini’ in minireeks slaat op de omvang van de serie: het zijn tien afleveringen van telkens tien minuten. Anderzijds slaat de ‘mini’ ook op de insteek van de reeks: er zijn, enkele figuranten niet te na gesproken, slechts twee personages: het getrouwde koppel Louise (Rosamund Pike) en Tom (Chris O’Dowd).

Zij is 40 en een succesvol gerontoloog; hij is 44 en een werkloze muziekrecensent. Samen zitten ze in een ongelukkig huwelijk, en volgen ze tien weken lang relatietherapie. We ontmoeten hen telkens in de pub tegenover het huis van de therapeut, waar ze tien minuten voor hun wekelijkse uurtje ruziemaken afspreken en enkele korte, vinnige dialogen heen en weer ketsen.

De bedoeling is duidelijk dat hun grieven en kleine gelukjes voor veel mensen herkenbaar zijn, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er niet over kan oordelen of die ambitie wordt waargemaakt. De simpele reden daarvoor is dat ik me misschien iets té gemakkelijk herken in Toms personage, die valt op vrouwen met ‘heel veel oude platen’ (en de looks van Rosamund Pike) en de onhebbelijke neiging heeft om andere mensen cultureel op te voeden door erop te wijzen dat zwart-witfilms vaak heel goed kunnen zijn.

Daarbij heeft hij het ook moeilijk om tijdens conversaties niet in warrige metaforen te vervallen, waardoor noch hij, noch zijn gesprekspartner kan achterhalen welk punt hij nu wil maken. Waarmee ik maar wel zeggen: State of the Union is slim geschreven (en prima geacteerd).

Maar het meest herkenbare aan Tom is, wat mij betreft, zijn levensfilosofie dat het geheim van een goede relatie schuilt in een gedeelde, bovenmatige interesse in het oeuvre van Bob Dylan. Ik bedoel: er zal vast wel een reden zijn waarom zijn vrouw een kortstondige, buitenechtelijke affaire heeft beleefd, maar in één van de mooiste momenten van State of the Union bekijken ze de immense weg die ze sinds hun eerste vrijpartij hebben afgelegd.

Hij: “Toen we elkaar ontmoetten, wist je niet eens waarom iemand ‘judas’ zou roepen naar Bob Dylan.”

Zij: “Nu weet ik zelfs hoe de roeper heette. Keith Butler.”

Hij: “Wauw.”

Wat een prachtig huwelijk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234