Donderdag 29/07/2021

DagboekEurosongfestival

Het Eurosong-dagboek van Hooverphonic: ‘We kunnen weleens het dark horse zijn’

Hooverphonic tijdens de tweede repetitie voor het Eurosongfestival in Rotterdam. Beeld ANP
Hooverphonic tijdens de tweede repetitie voor het Eurosongfestival in Rotterdam.Beeld ANP

Dinsdag is het D-Day: dan moet Hooverphonic de tricolore eer hoog zien te houden met ‘The Wrong Place’ op het Eurovisiesongfestival in Rotterdam. De groep logeert er al een dikke week in quarantaine. De Morgen gluurde even in de claustrofobische bubbel van Eurosong.

Zaterdag 8 mei: gezellig in de bubbel

De groepsleden spreken af aan de VRT, om daar met een reisbus naar Rotterdam af te zakken. Een delegatie van amper elf man kan meegaan. Een verplicht korset, want door corona belooft de 65ste editie het Eurovisiesongfestival bijzonder te worden. Nederland riep het wereldwijd uitgezonden programma uit tot een coronatestevenement. Om de 48 uur wordt de hele crew getest, tot de buschauffeur toe. Zolang iedereen in strikte quarantaine blijft, en niet ziek wordt, blijft de deelname verzekerd. “We doen aan ‘bubble living’ met z’n elven. Dat vind ik eigenlijk best gezellig”, grinnikt bassist en songschrijver Alex Callier. “De dagen vliegen trouwens aan een bizar tempo voorbij. Zelfs al is het een vreemde aaneenschakeling van slapen, eten, wandelen en werken. Meer kunnen – nee, mógen – wij hier gewoonweg niet doen. Zelfs op het terras van ons hotel iets drinken is verboden. Dat klinkt allemaal verschrikkelijk streng, maar eerlijk gezegd heb ik mezelf zo’n druk programma opgelegd, dat ik me daar niet druk over kan maken. Ik ben het sowieso al jaren gewoon om me op tour de hele tijd in stilte bezig te houden. Een van onze eerste tourmanagers drukte ons in de bus meteen op het hart om de hele tijd een bezigheid te hebben. Wanneer de verveling toeslaat, worden alcohol en drugs namelijk je beste ­vrienden. Dat heb ik altijd goed onthouden.”

Zondag 9 mei: sciencefictionvibe

“Het is heel fijn om de zaal te vóélen”, zegt zangeres Geike Arnaert terwijl ze van het podium van de concertkuip Ahoy stapt. “Ik had niet verwacht dat zelfs de lege zaal mooi aangekleed zou zijn. Ik kreeg wel een serieuze sciencefictionvibe bij het betreden van het podium. Onze naam staat in ledbelichting aangeduid. Zoiets had ik nooit eerder gezien.” Sowieso is het een volkomen andere wereld voor haar.

“In mijn geval is het misschien wel een goede zaak dat alles dit jaar iets meer low profile is. Van het waanzinnige event dat Eurosong gewoonlijk zou moeten zijn, merk ik niet zoveel. Iedereen zit natuurlijk verplicht in zijn eigen cocon. Ik ben daar niet rouwig om. Het is sowieso al een mallemolen, vanaf je van dat podium stapt. Meteen volgt een persconferentie, daarna word je meegetroond naar een rist interviewers en je wordt weinig rust gegund. Laat staan een moment om even te landen na je repetitie. Nog een geluk dat Alex vaak het woord voert.

Tijdens de repetities proberen Ignace D’Haese en Hans Pannecoucke binnen het half uur om licht en camera’s naar hun hand te zetten. “Gelukkig is dit een klein wereldje en speelt de taalbarrière ons ook geen parten.”

Maandag 10 mei: geen rust voor 2 Wicky

Nog voor het middaguur slaat, heeft de groep er al interviews met Frankrijk, Azerbeidzjan, Ierland en Bulgarije op zitten. Je zou je daarbij een reis rond de wereld kunnen inbeelden, maar volgens gitarist Raymond Geerts valt de realiteit tegen. “Veel vragen zijn bijzonder voorspelbaar”, grinnikt hij. “Hoe is jullie liedje ontstaan? Waarom hebben jullie dit gekozen? Aan grote verrassingen hoef je je niet te verwachten bij zulke persdagen. Maar hij geniet hij van elke dag. “We zijn met Hooverphonic er al twee jaar mee bezig. Het geeft toch een speciaal gevoel om te bedenken dat alles werkelijkheid is geworden. Geen overdrijving: ik volg het Songfestival al sinds 1966. Toen was ik zeven. In mijn hoofd heeft dat altijd al een deel van mijn leven uitgemaakt. It has been a long road, om uiteindelijk hier te geraken. Maar nu kan ik het bijna van mijn bucketlist schrappen.”

Dinsdag 11 mei: routinewerk

‘s Ochtends doet de groep interviews, ’s middags komt Peter Van de Veire om een documentaire te draaien over de groep, nog voor de halve finale wordt uitgezonden. Alwéér wordt de delegatie getest. “Je zou hopen dat de wetenschap zo ver stond dat ze geen stokje meer in je neus moesten rammen. Maar néé”, lacht Callier. Een dag later moet de groep zich opnieuw bewijzen op de repetities, maar hij voelt de stress nog niet. “Als we kalm kunnen blijven, dan zal het zeker goed zijn. Nu voel ik me nog niet overweldigd. We schaven de beeldvoering voortdurend bij en vijlen alle ruwe kantjes af. Maar eigenlijk maken we onszelf echt niet zo druk als je zou denken. En maar goed ook. Wanneer je je blindstaart op dat ene moment, dat alles maakt of kraakt, dan verstar je. Dat moeten we te allen tijde vermijden. Ik vertrouw op Geike. Het is trouwens opmerkelijk hoe sterk ze presteert onder druk. Mijn belangrijkste bekommernis? Dat we de fun zouden verliezen. Dat mag niet gebeuren.”

Woensdag 12 mei: steeds nerveuzer

“Onze dagen bestaan vooral uit repeteren, coronatesten en een constante stroom aan interviews”, glimlacht Arnaert. “Vanzelfsprekend vind ik vooral de optredens het spannendste. Bij de eerste repetitie was ik trouwens helemaal niet nerveus, maar vandaag leken de verwachtingen ineens meer hooggespannen. De eerste keer stond ik er misschien gewoon niet zo lang bij stil wat er op het spel staat. Ik heb vannacht ook niet zo lekker geslapen, en je gemoed kan dan wel eens als een anker wegen tijdens zo’n dag. Wanneer je één song de tijd krijgt om te presteren, is het dan ook alles of niets.”

Aan het einde lijkt het even alsof Geike emotioneel wordt en begint te huilen, schrijft het online magazine Songfestival.be achteraf. “Ook tijdens de doorlopen die daarna volgen, zie je duidelijk dat het de zangeres van de band oprecht geraakt wordt door hier op te treden.”

Arnaert grinnikt. “Dat is misschien nogal dramatisch geformuleerd. Maar ik probeer natuurlijk wel zoveel mogelijk emoties op te roepen, en die in mijn stem en mimiek te leggen.” Nadien volgt een persconferentie, en interviews met de media van Letland en Malta, maar ook die van Nederland. Dat Geike bij onze bovenburen een onvervalste popster is sinds ‘Zoutelande’, minimaliseert ze zelf. “Op straat word ik weinig herkend. De voordelen van een mondmasker, zeker? Maar naar verluidt ben ik vaak ook de laatste van het gezelschap die merkt dat er mensen naar me kijken.”

Donderdag 13 mei: even op adem komen

Alex doet wel wat promo voor StuBru en de Nederlandse radio, maar verder mag iedereen zich even terugtrekken in de eigen cocon. Tijd om een tussenstand op te maken. Wat vindt Geerts trouwens van de playbacksituatie waarin hij belandde als doorgewinterde muzikant? Het is onmogelijk om je een handvol actes de présence voor de geest te halen waarbij Hooverphonic de instrumenten niet écht speelde. “Dit is geen écht optreden”, sust hij. “Het is een tv-show. Alleen de zang is live. Dat is niet fijn voor een muzikant. Maar dat is altijd zo geweest, ook in de gloriedagen van Eurosong. Begrijpelijk: alle acts moeten elkaar in zo’n ijltempo opvolgen dat iets anders niet mogelijk is. Die regel geeft duidelijk heel wat vrijheid aan acts die het vooral van visueel spektakel moeten hebben. Ik zag dat Italië en Noorwegen acrobatische trucs uithalen, van het podium springen. Dan denk ik altijd: dat wil ik die jongens live wel eens zien doen.”

De favoriet van de band is Frankrijk. Alex Callier noemt de Franse inzending ‘Voilà’, gezongen door Barbara Pravi, zelfs de gedoodverfde winnaar. Daarom hebben Alex en Geike een mash-up bedacht op hotel. ‘The Wrong Voilà’ heet die, een song die inmiddels gretig gedeeld werd op de sociale media van Eurovision. Ik zag stukken van de repetitie van de Fransen. De herwerking van Alex en Geike is kennelijk al een hit aan het worden op Instagram. “Een opmerkelijke wereld: alles kan hier heel snel gaan. We vinden het ook écht een mooi nummer, maar het is altijd fijn meegenomen dat de gedoodverfde winnaars van deze editie ons sympathiek vinden.”

Bij de bookmakers bungelt Hooverphonic dan weer in de middenmoot. De kans dat we 35 jaar na Sandra Kim opnieuw de grootste liedjeswedstrijd ter wereld winnen, lijkt inmiddels gering. “Geen idee op welke basis de bookies hun oordeel vellen”, schokschoudert Callier. “Maar ik maak me weinig zorgen. Volgens de jury zouden we dan weer de eerste kunnen worden, en op een Poolse site zag ik dat die ons als tweede zagen eindigen. Vorig jaar heb ik gemerkt dat je geen voorspellingen kan doen. We zouden best wel eens het dark horse van deze wedstrijd kunnen zijn. Het paard waarop niemand wedt, maar dat in de laatste run ineens toch naar voren stuwt.”

Vrijdag 14 mei: TikTok-probeersels

Beneden in hotel staat een piano, waar Alex elke dag op speelt, ter vermaak van de eigen delegatie. Meestal doet hij dat om stoom af te blazen na een lange dag. “Ik sta sowieso vroeger op dan de meeste artiesten, heb ik gemerkt. Het moeilijkste in dit hotel vind ik om mijn diner te kiezen: ik ben thuis gewoon om zelf boodschappen te doen en te koken. Ik weet niet of je ooit van kapsalon hebt gehoord? Een fantastische naam voor een behoorlijk dubieus gerecht met frieten, shoarma, afgetopt met kaas, even onder de grill gezet, met salade erbovenop.”

Om de gastronomische hoogstandjes van Holland wordt hij niet meteen vrolijk, maar ook TikTok maakte Callier niet meteen laaiend enthousiast. “Toch maakten we de eerste filmpjes in onze carrière. We kwamen in het Social Media Center in Ahoy, en daar probeerden mensen ons te lijmen om een filmpje te maken. Mijn eerste reactie? Bwaah. We deden mee, maar dat leek nergens op. Heel onnozel. Na vijf minuten beslisten we dan maar om zelf iets te proberen. Het resultaat zie je heel binnenkort. Ik ben zelf ook benieuwd! Als estheet wil ik natuurlijk dat het niet kinderachtig of debiel zou ogen.”

Zaterdag 15 mei: corona is niet ver weg

Polen draait er zijn hand niet voor om om de rechten van lgtbq+ te schenden, maar nu smokkelden ze ook stiekem corona binnen op het Songfestival. Een lid van de Poolse delegatie is positief getest. De hele groep gaat nu in quarantaine. “Dit bewijst alweer eens hoe serieus deze pandemie is”, zucht Geerts, die zich het voorbije jaar sowieso als een kluizenaar opsloot uit angst om ziek te worden. “De maatregelen zijn sowieso al draconisch op het Songfestival, maar iedereen moet nóg voorzichtiger zijn. Het zou te jammer zijn om net aan de eindmeet te struikelen. We mogen buiten roken of even wandelen, maar zelfs op het terras zijn er restricties.”

Veel mogelijkheden zijn er dan ook niet op een vrije dag. “Wat ik vanavond nog ga doen?” zegt Geike. “De make-upartiest geeft me straks een gezichtsverzorging. Dat is één van de onvermoede voordelen aan Eurosong, heb ik onlangs gemerkt. Ik werd een hele week aan de mouw getrokken, maar vanavond? Dan is het even tijd voor mezelf.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234