Dinsdag 22/10/2019

Televisie

Het beste van 30 jaar VTM (slot): “Mike en Guido speelden graag good cop, bad cop”

Vorige vrijdag vierde VTM zijn dertigste verjaardag met een grote show, vol toeters, bellen en sterren uit heden en verleden. In deze derde en laatste aflevering over de geschiedenis van de commerciële zender blikken onder anderen Koen Wauters, Natalia, Piet Huysentruyt en Wendy Van Wanten terug op drie decennia VTM. ‘Ik dacht: als het op niets uitdraait, ga ik wel weer studeren.’

Lekkerste show: SOS Piet

Wat hebben we zoal geleerd de voorbije dertig jaar? Dat geen ingrediënt ter wereld eeuwig vers blijft, en al zeker niet roem. Vandaag roert de Vlaming in de potten onder de zachte aanmoediging van Jeroen Meus op Eén, maar niet zo heel lang geleden was het Piet Huysentruyt die op VTM zijn volk leerde koken. De commerciële zender en de succesvolste tv-chef van zijn tijd bakten samen jarenlang zoete broodjes, tot VTM de stekker eruit trok en hem verving door Sofie Dumont. Een beslissing die Piet moeilijk kon verkroppen, met wederzijdse verwijten tot gevolg.

Onlangs speelde je voor Over eten nog eens je personage uit SOS Piet: voelde het vertrouwd aan?

“Het was plezant, ja. Ik heb mij erbij neergelegd dat er twee Piet Huysentruyts zijn: die van SOS Piet, en de Piet die nu in de keuken van Likoké staat, mijn restaurant in het Franse dorpje Les Vans. Die eerste Piet is nog springlevend: je wilt niet weten hoeveel jonge gasten mij aanspreken over SOS Piet of met mij op de foto willen. Terwijl het toch al zes of zeven jaar geleden is dat de laatste aflevering op tv te zien was. Kookprogramma's zijn zelden bedoeld voor de eeuwigheid, maar SOS Piet zullen mensen zich nog lang herinneren.”

Wat heeft het meest opgebracht, je programma's of je keukenproducten?

“Het ene was niet los te koppelen van het andere: de producten - op een bepaald moment hadden we maar liefst 130 artikels - verkochten goed omdat ik op het scherm kwam. Als je wat verdient, hebben de mensen dat snel gezien, maar het werk dat erin is gekropen, ziet niemand. De periode van SOS Piet was mijn gouden tijd, maar het waren ook mijn meest slopende jaren: na een lange opnamedag moest ik nog recepten schrijven, contracten nalezen, kruiden mengen, potten en pannen testen... Al die producten heb ik allemaal zelf ontworpen of getest.”

Zijn de plooien gladgestreken tussen jou en VTM?

“Ja, ik ben niet meer rancuneus over hoe het is geëindigd, en dat zijn zij ook niet. Ik blijf een VTM-man in hart en nieren.”

Dus een comeback is niet uitgesloten?

“Als ik een goed aanbod krijg, waarom niet? Ik heb even diep gezeten nadat het fout was gelopen tussen VTM en mij, tot mijn vrienden zeiden: ‘Stop eens met zagen, vent. Kijk liever naar wat je hebt bereikt.’ Ze hadden gelijk: ik ben achttien jaar op tv geweest en ik heb vier miljoen boeken verkocht. Dan heb je het gemaakt, toch? Maar nog één seizoen SOS Piet? Het zou mooi zijn.”

Ultieme leading lady: Marlène de Wouters

Van de stuiter in heur tred tot de kuiltjes in heur wangen: dertien jaar lang was Marlène de Wouters de ongekroonde koningin van VTM.

Jij presenteerde de grote openingsshow in 1989. Wat herinner je je nog?

“Dat het Kursaal Oostende bomvol zat. Iedereen bekeek ons met argusogen, de voltallige pers was aanwezig en de pseudo-intellectuele criticasters slepen de messen al. Toen kwamen Lynn Wesenbeek en ik de trappen af om de eerste woorden in naam van de zender te spreken...

“Vlak voor we op moesten, kon Lynn amper bewegen van de stress, terwijl ik achter de schermen van hier naar ginder huppelde - mijn tennisverleden, denk ik.” (lacht)

Waar kijk je met de meeste trots op terug?

“Op mijn debatprogramma's De eeuwige strijd en Marlène. Ik herinner mij nog precies waar ik stond, in de kamer van mijn 3-jarige zoon, toen Mike in juli 1995 belde met de vraag of ik een liveprogramma over maatschappelijke onderwerpen wilde modereren: van de wet-Lejeune over euthanasie tot het celibaat. Ik zei dat ik niet wist of ik dat zou kunnen, maar Mike was resoluut: ‘Ja, jij kunt dat.’”

Voor Marlène exclusief ging je langs bij de groten der aarde. Wie heeft de diepste indruk nagelaten?

“Koningin Noor van Jordanië. We mochten niets over haar privéleven vragen, maar zij begon zélf honderduit te vertellen over haar overleden man, koning Hoessein. En toen de pr-meisjes er na twee uur de stekker uit trokken, zei ze: ‘O, excuseer, mijn antwoorden waren misschien te lang.’ (lacht) Schitterend, toch? President Gorbatsjov was ook straf, maar die is niet in het programma gekomen.”

Hoezo?

“Ik kon hem pas interviewen, exclusief nog wel, nadat de opnames al afgerond waren. Omdat ik vond dat ik die kans móést grijpen, heb ik mijn crew uit eigen zak betaald. De volgende dag kreeg ik telefoon van de toenmalige programmadirecteur van VTM. Weet je wat die zei?”

Euh... ‘Goed gedaan!’

“‘Ik weet niet of we er iets mee kunnen. Gorbatsjov is toch een has-been.’ (Gooit de armen in de lucht) We hebben het niet over de winnaar van Big Brother, hè.”

Beste programma (1): ‘Moeder, waarom leven wij?’

Drie keer in de geschiedenis verving Humo het vat azijn door flessen champagne en bedacht het VTM met een blinkende Ha! van Humo voor het beste tv-programma van het afgelopen jaar. De eerste keer was in 1993, met Moeder, waarom leven wij?, een prestigereeks over een arm Antwerps arbeidersgezin. Dochter Netje werd gespeeld door Els Dottermans.

De reeks was fantastisch, maar regisseur Guido Henderickx noemde het gelijknamige boek van Lode Zielens uit 1932 'zeker geen meesterwerk'.

“Dat is het ook niet. Maar zoals Hugo Claus altijd zei: ‘Het is makkelijker om een slecht boek te verfilmen, want een goed boek kun je alleen maar om zeep helpen.” Dat heeft Guido goed begrepen. In de roman zit veel drama, en dáár ging het om. Het is een droevig verhaal vol armoede, en hoe mensen zich daaraan proberen te onttrekken. Maar in zo'n situatie valt niet alleen ellende, maar ook schoonheid te rapen.”

Opvallend hoeveel carrières de reeks heeft gelanceerd. Koen De Bouw en Wim Opbrouck kwamen nog maar pas piepen op tv.

“Deed Wim Opbrouck mee? Dat was ik glad vergeten! Tja, wij waren allemaal nog heel jong, hè.”

Marie Vinck speelde de jongere versie van Netje, en Tine Embrechts vertolkte haar zusje. En als ‘stagiair dialoogmontage’ blinkt ene Jan Eelen op de aftiteling.

“Ja? Fantastisch! En Maarten Moerkerke, de regisseur met wie ik nu De luizenmoeder maak op VTM, heeft me eens gezegd dat hij me destijds elke avond naar huis moest brengen. (lacht) Veel talent bij elkaar. VTM zou die reeks opnieuw moeten uitzenden, naar aanleiding van dertig jaar VTM. (Stellig) Ze hóúdt stand, daar ben ik zeker van.”

Grootste tragedie: Danny Huwés dood

De enige Belgische journalist die is gesneuveld in the line of duty: Danny Huwé, die eind 1989 voor VTM Nieuws in Roemenië de opstand tegen het regime van Nicolae Ceausescu versloeg en op kerstavond werd doodgeschoten. Cameraman Erwin Van Der Stappen was er toen bij.

“Ik kende Danny niet zo goed. Hij versloeg tot dan vooral binnenlands nieuws. Voor de opdracht in Roemenië was hij gekozen omdat hij als enige op de redactie zijn paspoort bij zich had. Ik werkte als freelancer voor de Turkse tv, maar wij deelden materiaal en een geluidsman met de VTM-crew, dus reden we samen naar Roemenië. Aan de grens met Bulgarije hadden we verslag uitgebracht van de leegloop van de Amerikaanse ambassade, waardoor we pas op 24 december om elf uur 's avonds Boekarest konden binnenrijden.

“Plots stond er een tank op de weg en werden we beschoten door sluipschutters uit de omliggende gebouwen. Ik zat met journalist Emre Aygen in de voorste auto, het VTM-team reed achter ons. Bij het eerste schot werd Emre in het hoofd geraakt: de kogel doorboorde zijn schedel en ging er via zijn oog weer uit. De tweede kogel bleef in zijn hoofd zitten. Ik ben onder de auto gaan liggen, maar het was min 20 graden, dus na een kwartier besloot ik om het erop te wagen, met Emre nog aan het stuur. Ik heb toen gas gegeven met zijn benen. Erg moeilijk, want de banden waren kapotgeschoten en de ruiten waren eruit. Zo zijn we gevlucht, heel langzaam in het donker. Ik heb geluk gehad, en Emre ook: ik heb hem vorige maand nog gezien.

“De VTM-ploeg heeft nog uren onder vuur gelegen: zij hadden zich vastgereden op tramrails die door de tanks verbogen waren. Ik had er geen idee van dat Danny toen al dood was. Dat heb ik pas op kerstdag vernomen. Ik heb naar zijn lichaam gezocht tussen de honderden doden in sporthallen en openbare gebouwen. Toen ik een militair gebouw niet binnen mocht, wist ik genoeg.”

Er is nog altijd veel onduidelijkheid over wie er op jullie heeft geschoten.

(knikt) “Waren het leden van de veiligheidsdienst van Ceausescu, die trouwens op dezelfde dag is terechtgesteld, of opstandelingen? In een oorlog schiet iedereen op iedereen. Onze auto's waren nochtans volledig beplakt met ‘PERS’. Achteraf ben ik met VTM-journalist Luc De Smet naar Boekarest gegaan om het plein te bezoeken dat naar Danny is vernoemd, en om de achtergebleven VTM-camera te gaan zoeken. Die stond in een kast bij het ministerie van Defensie. We kregen hem mee, maar de cassette hadden ze er wel uit gehaald.”

Beste programma (2): Rock rapport

Een goed gemaakt rockprogramma met stijl en kennis van zaken? Dat hadden we op de Vlaamse televisie nog niet meegemaakt. Het Ka2-programma Rock Rapport kwam, bijna niemand zag het, en het won de Ha! van Humo 1995. Stephen Dewaele, die niet lang daarna zou doorbreken met Soulwax, was samensteller en regisseur.

“Het idee was ontstaan toen VTM de rechten op een wekelijkse feed van mainstreamvideoclips had gekocht. Ze moeten gedacht hebben: we maken een muziekprogramma, gooien daar die feed in, en that's it. ID-tv, het productiehuis van mijn vader (Zaki, red.) kreeg de opdracht en hij vond: dat is iets voor onze Stef. En ik vond dan weer: er beweegt van alles in België, laten we daar óók iets mee doen. Dus vulden we het programma voor de helft met muziek die we zelf de max vonden, en veel Belgen. Ik herinner me een special rond Moondog Jr., live in Antwerpen. En een uitgebreid item over Jeff Buckley, nog vóór Grace uitkwam.”

Er zijn twee seizoenen gemaakt. Nadat het de Ha! van Humo had gewonnen, werd het afgevoerd.

“We haalden geen hoge kijkcijfers, maar ik denk dat ze er bij VTM vooral van geschrokken waren dat we het zo extreem hadden aangepakt. Dat we het zo lang hebben volgehouden, komt doordat het bijna niets kostte. Er waren naast mij nog een monteur, iemand die de voice-over deed en Ronny Mosuse, de presentator. Het was niet low budget, maar no budget.”

Grootste ontdekking: Natalia

Sterren komen, sterren gaan, alleen Natalia blijft bestaan. De allereerste editie van Idool in 2003, de eerste van een zondvloed aan nieuwe talentenjachten, leverde ook de enige blijver op. Vandaag zetelt ze als coach in The Voice van Vlaanderen.

“Soms vergeet ik dat ik zelf uit zo'n zangwedstrijd voortgekomen ben. Maar die stempel van Idool-deelnemer heb ik nog een hele tijd gedragen. Zelf heb ik die nooit als iets negatiefs gezien, maar in de muziekindustrie draaide alles rond geloofwaardigheid, vooral in het alternatieve circuit. Dat hokjesdenken is stilaan verleden tijd: vandaag kunnen artiesten uit verschillende muziekgenres samenwerken zonder dat er iemand kritiek op heeft.”

Hoe komt het dat niemand anders uit die vele talentenjachten jouw succes heeft weten te evenaren?

“Dat ik meedeed aan de allereerste lichting van Idool, zal wel geholpen hebben, maar voor de rest is het gissen. Het kan nog altijd, hoor, een succesvolle carrière na zo'n wedstrijd. Ik ga ervan uit dat écht talent er wel bovenuit zal steken, zolang je bereid bent ervoor te werken. Maar daar loopt het soms fout. Het is niet omdat je het ver schopt in een talentenjacht, dat het succes vanzelf komt. Na een paar maanden gaat de hype liggen, en dan moet je je goed omringen en hard blijven werken. En je moet het heft in handen durven te nemen. Ik wist goed wat ik wilde, en ik was niet te beroerd om dat te laten weten. Vaak schrokken mensen dan, maar ik dacht: als het op niets uitdraait, ga ik wel weer studeren. Zover is het gelukkig nooit gekomen.” (lacht)

Vaakst van naam veranderd: Q2

In 1995 startte VTM met een tweede zender: Ka2, een kanaal voor de zogenaamde unserved audience, met stoutere commerciële televisie als Vanavond niet, schat met Goedele Liekens of Tilt! met Marcel Vanthilt. Een plek waar liefhebbers van tv-series het betere Amerikaanse werk konden ontdekken, van Twin Peaks en The West Wing over The Sopranos tot Six Feet Under. Al moesten fans van Tony Soprano en co. daarvoor wel vaak eerst Big Brother uitzitten, want na 2000 trok de zender ook ongegeneerd de kaart van de trash-tv. Het gebrek aan een duidelijke lijn was merkbaar in het aantal naamsveranderingen: in 1997 werd de zender omgedoopt in Kanaal 2, in 2003 in KANAALTWEE, in 2008 in 2BE en sinds 2016 spreken we van Q2. Adriaan Van den Hoof kreeg bij de overgang van KANAALTWEE naar 2BE de opdracht om na te denken over de toekomst van de zender.

“De toenmalige bazen van VTM, Jan Segers en Laurens Verbeke, zeiden tegen mij: ‘We willen hier een volwaardige zender van maken, niet alleen een plek voor buitenlandse series en films. Doe maar waar je zin in hebt!’ Ik heb toen een dreamteam mogen samenstellen, met onder anderen Sven de Leijer, Tine Troch, die nu de mooiste dingen maakt bij Iedereen beroemd, en Fokke van der Meulen van het Antwerpse comedycafé The Joker.

“Een van onze ideeën was een latenighttalkshow waarin we alle muziekgroepen en evenementen die we interessant vonden aan bod zouden laten komen. Dat is De Andy show geworden. Sommige mensen vonden het fantastisch, en anderen, euh, niet.” (lacht)

Veel mensen keken gewoon niet.

(lacht) “Het werd op zondagavond na elf uur uitgezonden: dan kijkt níémand tv. We lieten het niet aan ons hart komen, want het was een goede leerschool. Sven was toen publieksopwarmer, en bij ons heeft hij de smaak van het tv-maken te pakken gekregen.

“Omdat ik al mijn vrienden had verzameld, was het ook een zootje ongeregeld. We konden alles doen wat we wilden. Kosten noch moeite werden gespaard. Dat het resultaat de ene week al beter was dan de andere, heeft met ervaring te maken. Een zender bedenken is altijd pionierswerk, en misschien waren we te ambitieus. Maar als ik Jan Segers nu tegenkom, hebben we het niet over een mislukking, maar over fantástische tijden.”

Beste koppelshow: ‘Wie wordt de man van Wendy?

Heden is het de gewoonste zaak van de wereld om op tv te hengelen naar een trouwpartner - áf, Timtation! - maar toen VTM in 2006 uitpakte met Wie wordt de man van Wendy?, was dat groot nieuws. “Plat en voyeuristisch”, werd er geschreven, maar de reden waarom Wendy Van Wanten meedeed, was minder frivool.

“Ik zat in een heel moeilijke periode. Danny De Waele, die zeventien jaar lang mijn manager is geweest, had kanker en wist dat hij niet veel tijd meer had. Hij wilde zeker zijn dat er na zijn dood toch iemand voor mij zou zorgen, en dus werkte hij samen met productiehuis TéVé Company het idee voor Wie wordt de man van Wendy? uit.

“In januari 2006 is hij gestorven en de opnames waren gepland voor juni. Toen dacht ik: waarom niet? Ik had niets te verliezen, en het was een afleiding voor mijn verdriet.”

Waren de opnames zelf wél leuk?

“O ja, het was één groot avontuur. VTM haalde alles uit de kast om mij te verwennen, omdat iedereen wist dat ik in een kwetsbare positie zat. Ik werd mooi opgemaakt, gesoigneerd... Ja, het programma gaf mij een boost.”

Klopt het dat je van VTM bloemen kreeg telkens als er meer dan een miljoen mensen had gekeken?

“Ja, en dat is herhaaldelijk gebeurd. Zo'n programma was ongezien. Je had wel The Bachelor en zo, maar een BV die zich zo openstelde... Nee, ik was een primeur! Uiteindelijk moest ik natuurlijk een man kiezen. Ik heb tot het laatst getwijfeld. Onze laatste date, een dinertje, heeft de doorslag gegeven. Frans is ook een West-Vlaming, ik kon mijn eigen taaltje spreken met hem. En hij had humor. Maar daarmee weet je nog niet alles, hè. We hadden op dat moment nog geen, euh, lichamelijk contact gehad. Voor de laatste aflevering mochten we naar Griekenland. Dáár is de vonk overgeslagen. En nu zijn Frans en ik twaalf jaar verder. (lachje) En het grootste mirakel: op mijn 48ste heb ik nog een dochter gekregen.”

Hoe gaat het na alle recente heisa met jou en Frans?

“Goed, maar ik heb me voorgenomen om discreter te zijn. Iedereen maakt weleens iets mee, toch?”

Dan onthoud ik dat je warme herinneringen overhoudt aan het programma.

“Klopt. Ik ben VTM er heel dankbaar voor.”

Properste programma: Celebrity Shock

Voor Celebrity Shock werden in 2007 acht even argeloze als bekende mensen onder valse voorwendselen naar een exotische bestemming gelokt. Bij aankomst kregen ze te horen dat ze niet cocktails drinkend aan een zwembad mochten liggen, maar een beenharde zuiveringskuur zouden krijgen, inclusief een darmspoeling. Slachtoffers van dienst waren onder anderen Bert Anciaux, Rani De Coninck, Axel Daeseleire en Anne De Baetzelier, die na de beproeving in tranen zei: ‘’t Is duidelijk dat ik even moet opkuisen.'

Toch een raar concept: Bekende Vlamingen ontvoeren om er...

(verbaasd) “‘Ontvoeren’ is een bizarre woordkeuze. Ik had kunnen weigeren, hè. Maar elke vezel in mijn lichaam zei: ‘Dit zou weleens de reis van je leven kunnen worden.’ En dat is het ook geworden! Ik heb er dingen over mezelf geleerd, en ik heb een paar zaken kunnen verwerken - onder meer het ongeluk van mijn jongste zoon, die we bijna kwijt waren toen hij 3,5 was.

“Het enige wat me tijdens de opnames van Celebrity Shock heeft doen twijfelen, was toen ik ayahuasca moest drinken, een hallucinogeen brouwsel en dus een soort natuurlijke drug. Ik had op dat moment tienerkinderen: hun moeder die voor het oog van heel Vlaanderen aan de drugs zit, dat is geen goed voorbeeld, hè. Maar ik had er negenduizend kilometer voor gereisd, ik vond dus dat ik maar beter all the way kon gaan. En ik heb er geen spijt van.”

Is het dan toeval dat je niet lang na je deelname de samenwerking met VTM hebt beëindigd?

(blaast) “Ik heb toen een aantal programmavoorstellen ingediend, maar daar is men nooit op ingegaan. Daarom dacht ik: blijkbaar is mijn verhaal hier op. Het hoefde niet meer. Maar ik heb de mooiste jaren van de zender meegemaakt, de euforiejaren. Nergens ter wereld is een commerciële zender erin geslaagd om een marktaandeel van 50 procent en meer te halen. Daar deel van kunnen uitmaken was een privilege.”

Succesvolste pax media: Wauters vs. Waes

De titanenstrijd uit de Vlaamse tv-geschiedenis had geen verliezers, maar er was in 2014 wel één afgetekende winnaar: alleskunner Tom Waes, de kampioen van de VRT. Benieuwd hoe die op zijn avonturen met Koen Wauters terugblikt.

Wauters vs. Waes was ongeloofllijk. Prikkelend. Nieuw. Van de eerste uitdaging, de fietstocht Bordeaux-Parijs, over de dominostenen tot de rolstoelenmarathon... Het programma kroop onder mijn vel.”

Bij wie is de kiem ontstaan?

“Bij Koen. Hij was het beu om altijd maar stralend van de trap te komen in showprogramma's. Blijkbaar heeft hij tegen de directie van VTM gezegd: 'Wat die Waes kan, kan ik ook!' Samen zijn we dan naar Eén gegaan, waar Leo Hellemans nog CEO was. Toen we in zijn bureau binnenkwamen, zag ik de radertjes in zijn hoofd draaien: ‘Gaat Koen weg bij VTM? Wat is hier aan de hand?' (lacht) Maar hij was meteen enthousiast. We zijn toen naar VTM gereden: precies dezelfde reactie.”

Hoe speciaal was die samenwerking?

“Op CEO-niveau: héél speciaal. Zij moesten alles praktisch regelen, hè: zenden we allebei tegelijk uit? Werken we met herhalingen? Hoe zit dat met de kijkcijfers? Voor Koen en mij maakte het niet uit. Klankman Pascal draait met ons allebei, net als veel regisseurs. Het was niet ‘de VRT-ploeg' tegen 'de VTM-ploeg'.”

Hoor je Koen nog vaak?

“Toen ik vorige zomer dat fietsongeval had, sms'te hij als een van de eersten: ‘Alles oké, maat?' We lopen elkaars deur niet plat, maar er is écht iets gegroeid.”

Onlangs wenste hij jou een gelukkige verjaardag. ‘Ik ben blij dat Tom de 50 gehaald heeft’, zei hij. Over twintig jaar zou hij Opa Wauters vs. Opa Waes willen maken.

(lacht) “Er zijn geen plannen. Mijn agenda zit al vol tot halverwege 2020, en ik denk die van Koen ook.”

Koen is het ultieme VTM-gezicht. Wat moet ik hem zeker vragen?

“Of hij zichzelf ooit naar Eén had zien verhuizen. Mijn DNA zit bij Eén: ik ben daar gegroeid en ik krijg enorm veel kansen. Ik zou niet snel naar VTM verkassen. Maar ik vraag mij af of dat bij Koen ook zo is.”

Beste programma (3): Safety First

'What's so funny about discipline, dedication and friendship?' Wie zich dat afvraagt, heeft Safety First nooit gezien. De reeks met onder meer Matteo Simoni, Ruth Beeckmans en Bruno Vanden Broecke was in 2013 meer dan terecht de derde en voorlopig laatste VTM-laureaat van de Ha! van Humo.

Safety First is niet alleen grappig voor de kijker, ook de opnames waren hilarisch.

“Absoluut, maar het was hard werken. Humor maken is zweten. Dat heeft ook met de werkmethodiek van Tim Van Aelst te maken. Elke opname van Safety First was haast wiskundig goed voorbereid. Het was bij de opnames vooral zaak om niet uit mijn rol te vallen. Zodra ik te veel afstand nam, vroeg ik me af: What the fuck zit ik hier eigenlijk te spelen?” (lacht)

Is er sprake van een derde seizoen?

“Ik weet niet of Tim het nog ziet zitten. Ik vind het wel tof als een serie stopt vóór ze uitgemolken is, en Safety First was zéker nog niet uitgemolken. Maar creativiteit kun je niet sturen. Goede ideeën komen niet opgeborreld om commerciële redenen of wegens de good old times.”

Herbekijk je nog oude afleveringen?

“Nee. Als acteur zie je altijd eerst de fouten. Met Safety First word ik het liefst geconfronteerd in de glimlach van de mensen die me op straat herkennen.

“Voor oudere dertigers ben ik Sammy van Het eiland, jongeren kennen me vaker als Dirk Porrez. Heel leuk. Ik vind het altijd een cadeau als mensen me vrolijk om een selfie komen vragen. Voor een acteur is het heel belangrijk dat hij zijn rollen in tv-reeksen goed kiest en er blij mee is: je wordt er nog jaren op aangesproken.”

Bekendste gezicht: Koen Wauters

Wie VTM zegt, zegt Koen Wauters, en wie Koen Wauters zegt, zegt VTM. Wie kan dus beter deze reeks afsluiten dan het bekendste schermgezicht van Vlaanderens eerste commerciële zender?

Hoe heb je Mike en Guido leren kennen?

“Mike was jurylid bij de Baccarabeker, een muzikale competitie tussen de provincies. In 1988 namen we daar met Clouseau aan deel, samen met Ingeborg en Phil Graveyard, en met Raymond van het Groenewoud als coach. Op de receptie kwam Mike vragen of tv 'iets voor mij' was. Mijn antwoord was zoiets als: ‘Euh... Ja?’ (lacht) Een paar weken later zag ik hem en Guido in Peutie, aan het bureautje waar ze alles in gang hebben gezet. En nog een maand later heb ik mijn krabbel gezet.”

Wat als iemand je toen had gezegd: ‘Hier zit je over dertig jaar nog altijd’?

“Dan had ik eens mijn wenkbrauwen gefronst.” (lacht)

Goedele Liekens sprak over de beginjaren in termen van ‘champagne à volonté’.

“De champagne vloeide toen méér dan nu, ja. Er werd keihard gewerkt, maar er hing een toffe sfeer. De nieuwsdienst had een vaste afspraak: één avond per week op café in Vilvoorde. Ambiance! Op tafel springen en dansen! Maar er werden ook wilde plannen gesmeed voor de dag erna.>>

Over Kriebels, je eerste show op zondagavond, zei je destijds: ‘Ik denk dat Mike en Guido me die klus vooral hebben gegeven als opleiding.’

“Mike en Guido konden goed parcoursen uitstippelen voor mensen van wie ze wisten: ‘Dit kan werken.' En ze speelden graag good cop, bad cop. (lachje) Over Familieraad zei Guido: “Mike is ervan overtuigd, maar ik twijfel of jij vlot met die mensen zult kunnen omgaan.” Waarop ik dacht: allee, Guido, als er nu iets is wat ik kan... Daardoor stond ik dubbel zo scherp.”

Het ging lang enorm goed, tot je eind jaren 90 flopte met 'Koen en de gang'.

“We hadden de pech dat Rob Vanoudenhoven bezig was met zijn XII werken. Maar ons grootste probleem was vooral arrogantie. We hadden onze gang, vijf onbekende Vlamingen met talent, en we wisten dat we ons op de actualiteit zouden toespitsen. Maar wat het precíés moest worden, wist niemand. We dachten: het zal wel lukken. Niet dus. (lachje) Zoiets schudt je wakker. Als succes te vaak op je pad komt zonder dat je er veel moeite voor moet doen, denk je dat alles in je schoot komt vallen. Maar je moet áltijd op de toppen van je tenen lopen.”

Als Koen en de gang het dieptepunt was, wat was dan het hoogtepunt?

Koen en de gang was niet mijn dieptepunt, eerlijk gezegd. Dat was Moeders en dochters, een realityprogramma met moeder-dochter-duo’s of zoiets. Ik had eerst geweigerd, maar ze bleven zo lang aandringen dat ik toch maar heb toegezegd, en na twee draaidagen besefte ik al dat ik gelijk had. Maar de trein was al vertrokken.

“Gelukkig zijn de hoogtepunten talrijker. Kriebels hoort er zeker bij, Binnen zonder bellen, Over winnaars... The Voice vind ik, zelfs na al die seizoenen, nog altijd tof. En Wauters vs. Waes natuurlijk.”

Tom Waes vroeg zich af of jij ooit zou overwegen om naar Eén te verhuizen.

“Nooit. Ten eerste ben ik een trouwe kerel - ook in mijn relatie en bij Clouseau. Maar afgezien daarvan ben ik verwéven met VTM. Ik zit er al van vóór we op antenne gingen. Ik zie niet in waarom ik niet tot het einde van mijn dagen bij VTM zou kunnen blijven. Het blijft een tof bedrijf.”

HUMO Het kleurt je dag?

“Voilà ” (lacht)

‘30 jaar VTM NIEUWS VTM’, dinsdag 5 februari, 21.40

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234