Woensdag 18/09/2019

Netflix

Het beklijvende 'Bloodline' is terug, en daar moet u blij om zijn

Een van de redenen van succes: de gouden casting. Acteur Kyle Chandler (John, l.) straalt warmte en vriendelijkheid uit, terwijl Ben Mendelsohn (Danny, r.) het tegenovergestelde lijkt te zijn. Beeld rv

Nu te zien op Netflix: het tweede seizoen van Bloodline, een reeks die vorig jaar dé slow burn van het seizoen werd. Drama als ervaringstrip, een kijkstuk waarin je moest groeien, maar dat je bij het nekvel greep en niet meer losliet.

Mocht u dat eerste seizoen niet hebben gezien, dan loont het beslist de moeite een dagje vrij te maken voor bingewatching: de dertien afleveringen zijn vanzelfsprekend beschikbaar op Netflix. Hoewel er vorig jaar geen hype aan de start voorafging, vergaarde Bloodline wel bakken lof bij critici. Entertainment Weekly noemde de reeks zelfs de dichtste opvolger van Breaking Bad, "beklijvende en verslavende" televisie die alle kwaliteiten van echte cinema verenigde, zowel in zijn look als in de manier van vertellen.

De serie was de eerste samenwerking tussen Netflix en Sony Pictures Television, en het kindje van Todd A. Kessler, Glenn Kessler en Daniel Zelman, die voordien voor zender FX de show Damages maakten. De drie makers waren veertigers, kwamen alledrie uit een gezin van drie zonen en merkten dat hun gesprekken steeds terugvielen op het gegeven van familiale verbondenheid. In de dynamiek van de oer-Amerikaanse waarde van de familie vonden ze een gemeenschappelijk thema voor een geheel nieuwe creatie.

Centraal staat het gezin Rayburn, een schijnbaar all-American instituut van standvastigheid. Vader Robert en moeder Sally, patriarch én matriarch, houden een strandhotel open in de Florida Keys dat in de streek als een begrip geldt. Drie kinderen zijn rond het ouderlijke huis blijven cirkelen: John is een detective en deputy sheriff in een naburig district; Kevin herstelt boten en is het heethoofd van dienst; Meg is advocate en verantwoordelijk voor de zakelijke kant van het hotel. Danny, het vierde en oudste kind, is de enige die het nest is ontvlucht. Noodgedwongen als zwart schaap. De 45ste verjaardag van het hotel en de opening van een pier die de familienaam krijgt, vormen aanleiding voor een groot feest, maar ook voor de thuiskomst van de verloren zoon, een gebeurtenis die meer angst dan blijde verwachting opwekt.

Gedurfd, maar geslaagd

Er zijn twee redenen waarom Bloodline zo sterk werd. De eerste is de gedurfde, maar geslaagde mix van genres. Familiedrama met de grandeur van Dostojevski's Schuld en boete smelt samen met klassieke film noir en misdaadmysterie. De stem van het personage van John Rayburn opent trouwens in noirstijl de vertelling: "Soms weet je dat er iets gaat gebeuren. Je kunt het voelen. Het hangt in de lucht. Je voelt het in je maag. En 's nachts kun je er niet van slapen. Dat stemmetje in je hoofd vertelt je dat er iets vreselijks fout gaat lopen en dat je er geen bal aan kunt doen. Zo voelde ik me toen mijn broer naar huis kwam." Elke aflevering maakt de familierelaties complexer en brozer, terwijl de dreiging van crimineel onheil aanzwelt.

De tweede reden is een gouden casting. De belangrijkste keuze daarin was het diametraal tegenover elkaar plaatsen van twee zoons, ogenschijnlijk incarnaties van good en bad. Acteur Kyle Chandler, in de rol van John, werd speciaal gekozen om de warmte, vriendelijkheid en kwetsbaarheid die zijn gelaat uitstraalt. Een scherp contrast leverde de verschijning van Ben Mendelsohn in de rol van Danny. Mendelsohn zette in de film Killing Them Softly een van de onvergetelijkste vertolkingen van een junkie uit de hele filmgeschiedenis neer en ontpopte zich in Bloodline tot acteur van wereldklasse. IJzersterke ruggensteun werd verder geleverd door twee monstres sacrés van het acteursgerichte filmdrama: dramaturg, scenarist, regisseur en acteur Sam Shepard als vader Robert en vooral Sissy Spacek.

Duister verleden

Het einde van het eerste seizoen wordt hier niet verklapt, en wat het tweede seizoen zal brengen is voorlopig het best bewaarde geheim in televisieland. Vast staat dat de figuur van Danny nog altijd fundamenteel is, een gegeven dat verstevigd wordt door de introductie van nieuwe gezichten uit Danny's verleden. De genreconventie - zo u wil: het cliché - is dat de tegenwoordige tijd geheel en al wordt bepaald door de verleden tijd. Die open tegenwoordigheid van een duister verleden vormt, zo verklaarde een van de makers, "het DNA van de show". Niet te missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234