Zaterdag 26/11/2022

AlbumrecensieLove, Death & Decay

Het avontuur lonkt in elke song, de zin voor afbraak in elke riff: STAKE deelt weer kopstoten uit ★★★★☆

Op zijn hardst klinkt STAKE zo heetgebakerd dat de songs oplaaien als een onbesuisde bosbrand, maar evengoed word je een droom binnen getokkeld met zachtmoedige gitaren. Beeld Anton Coene
Op zijn hardst klinkt STAKE zo heetgebakerd dat de songs oplaaien als een onbesuisde bosbrand, maar evengoed word je een droom binnen getokkeld met zachtmoedige gitaren.Beeld Anton Coene

Meer dan ooit speelt STAKE met de aderen wijd open. Onstelpbaar gutst het leven en lijden uit Love, Death and Decay. Op die plaat draagt de groep angst en duistere gedachten buiten met laaghangende bassen en gitaren van prikkeldraad.

Gunter Van Assche

Net zoals de thema’s in de titel - liefde, dood en verval - groeien en woekeren de songs van STAKE liefst onderhuids. De West-Vlaamse groep lijmt woede aan weemoed, en puurt ongemak uit een massieve sound. Schuimbekkend geweld en bloeddoorlopen soundscapes? Chéck! Meer nog: die zijn schering en inslag. Dat was met Steak Number Eight natuurlijk ook al zo, maar veertien jaar na het goud op Humo’s Rock Rally en vier jaar na hun naamsverandering laat STAKE toch een ander geluidsgeweld horen. De bezwerende sludge van hun eerdere albums werd naar het achterplan verschoven, ten voordele van een furieuze en nerveuze schorremorrie-sound waarbij headbangen hetzelfde lijkt te betekenen als kopstoten uitdelen. Een oorverdovend ‘Fuck my Anxiety’ kan tellen als krachtig mantra, de omineuze beat van ‘Zone Out’ probeert in de pas te blijven met een stel gitaren dat in prikkeldraad gewikkeld werd.

Zonder steek te laten vallen worden grillige riffs met desoriënterende kracht gespeeld, waarbij u zich willens nillens - scherfvest en loopgraven binnen handbereik - voorbereidt op een aanhoudende aanval. Brent Vanneste schreeuwt de longblaasjes uit zijn vege lijf, maar draait zijn hand, laat staan zijn stembanden, ook niet om voor zanglijnen die tederheid belijden. Ook muzikaal wordt het gaspedaal al eens gelost, ten voordele van melancholische melodieën waar Deftones graag aanspraak op maken. Op zijn hardst klinkt STAKE zo heetgebakerd dat de songs oplaaien als een onbesuisde bosbrand, maar evengoed word je een droom binnen getokkeld met de zachtmoedige gitaren van ‘Dream City’.

Love, Death and Decay is de eerste plaat die de Wevelgemse noiseniks zonder producer hebben ingeblikt, wat mogelijk de stijlbreuk maar vooral ook de zin voor horizontenverkenning verklaart. Het avontuur lonkt in elke song, de zin voor afbraak in zowat elke riff.

Love, Death and Decay is zopas verschenen bij Eat Sleep.

Stake speelt 3/12 in De Kreun, Kortrijk en 17/12 in Trix, Antwerpen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234