Dinsdag 17/09/2019

DM Zapt

Het aanbod van Netflix is niet optimaal. En toen kwam het derde seizoen van ‘La casa de papel’

Tokio uit ‘La casa de papel’. Beeld RV

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag over meeleven met bankovervallers op Netflix. 

Ik ben een avond alleen thuis. Ik ben niet helemaal zeker, maar iets in mij zegt dat ik het bewust zo gepland heb. Nood aan mijn eigen ding of zo. Ik verwacht er veel van. Ik ga lezen. Nee, eerst in bad en dan lezen. Voor ik het besef loop ik met een glas witte wijn in de hand naar de zetel. Ik plof me erin. Het is tenslotte een lange werkdag geweest. Ik denk na over een wandeling maken. Het lijf wil ook wat en wie weet kom ik iemand tegen om samen mee in de avond te verdwalen. Alle opties openhouden. Maar gedachten in het achterhoofd fop je niet zomaar. Onhoorbaar, onontkoombaar.

Al enige tijd flikkert de rode overall van Tokio voor mijn ogen. Nochtans de laatste weken niet veel naar Netflix gekeken. Tegenwoordig vind ik hun aanbod eerder suboptimaal. Dat durf ik zomaar te stellen. Ik mag dan geen grote verbruiker zijn, checken en scannen op nieuwigheden doe ik wel en geregeld, gewoon kort: kijken en weer weg. Maar zelfs dan valt aan de ravissante verschijning van Tokio, de vurigste der Spaanse bankovervallers, niet te ontsnappen. Het algoritme en de wetten van de natuur zijn meedogenloos. Die schuilnamen ook – Helsinki, Rio, Berlijn. Wat een heerlijke vondst. Ik voel me als boter in een hete pan.

Dekentje

Ik haal een tweede glas – deze keer rosé want de witte wijn is op – en een tv-dekentje waarvan ik nu al weet dat ik het niet zal gebruiken wegens putteke zomer, maar toch – en besef, na vijf minuten ver in het derde seizoen van La casa de papel – Cincinnati en Lissabon doen nu ook mee! – dat ik verloren ben. Ook al heb ik weinig tot niets met bankovervallen, ik hang eraan. Ook al vind ik het plannetje van de Professor, het meesterbrein van de bende, deze keer om al het Spaanse goud te stelen, een voorspelbaar voortborduren op de vorige keer toen ze geld bijdrukten in de Koninklijke Munt, ik kijk toch en wel de hele avond. De nacht erop kop ik het wel erg open einde op mijn sloffen en de rest van de rosé binnen.

Beeld uit seizoen drie van ‘La casa de papel’ op Netflix. Beeld Netflix

Ik onthoud dat ze grote geweren tegen bange hoofden zetten, lelijke woorden roepen – niet het minst tegen elkaar – en wetten en regels van goed fatsoen aan hun laars met bijpassend Dali-masker lappen. Kortom, dat ze er alweer duchtig op los gijzelen. En voor Netflix: hetzelfde, of toch wat dat laatste betreft. De stouteriken. 

Ik leef met hen mee – met Tokio en co. bedoel ik, niet zo zeer met de streamingdienst. Ze vloeken, ze omhelzen, beschermen en twijfelen. Ze kunnen sorry zeggen en weer voortgaan. Ze hebben passie en ze doen me een besluit nemen. Na twee dagen solitair vertier kruip ik uit mijn zetel en spreek ik – heel erg bewust deze keer – af met vrienden. Een bank overvallen doen we niet. Wij opteren voor het eten van mosselen. Daar word ik altijd een beetje en haast vurig gelukkig van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234