Dinsdag 15/10/2019

Poëzie

Het 14de en laatste gedicht van Charles Ducal als Dichter des Vaderlands

Charles Ducal. Beeld Keffenberger

Na twee jaar schrijven onder de titel Dichter des Vaderlands, draagt Charles Ducal de fakkel over aan Laurence Vielle. Samen brengen ze wel nog een laatste gedicht uit. Dat ter ere van de nieuwe collectie postzegels waarmee bpost uitpakt voor 2016. Pronkstuk uit die reeks is ongetwijfeld de zegel gewijd aan Emile Verhaeren, één der illustere voorgangers van beide dichters.

Twee jaar lang schreef Charles Ducal onder de titel 'Dichter des Vaderlands'. Aan dat mooie liedje komt nu een eind, maar niet voor hij een veertiende en laatste gedicht uitbrengt. Het werd een ode aan de Belgische post in samenwerking met opvolgster Laurence Vielle.

Het gedicht 'Poste Restante' wordt vandaag officieel uitgebracht, samen met de nieuwe collectie postzegels van bpost voor 2016. Het pronkstuk uit die collectie is de zegel waarop het aangezicht van de beroemde Belgische dichter-schrijver Emile Verhaeren, prijkt. In een mooi ontwerp van GAL worden de man en zijn poëzie letterlijk één.

Samen met de postzegelcollectie zal ook de nieuwe dichtbundel van Ducal 'Bewoond door iets groters' ('Au-delà de la frontière' / 'Von etwas Gröszerem bewohnt') aan het publiek worden voorgesteld. In de bundel, die verschijnt in de drie landstalen, blikt de schrijver terug op zijn tijd als Dichter des Vaderlands.



POSTE RESTANTE


Iemand wacht in een vreemde stad
in het postkantoor op een brief,
jaren al, maar de tijd is fictief.
Iemand wacht in een vreemde stad
op iets liefs, in de wetenschap
dat thuis, in een tijdloos nu, iemand
een inktspoor begint dat ginds al
zingt in het wachtende oog.

Zo schrijven zij samen een brief,
die zeker zal komen, vandaag nog,
iedere dag weer opnieuw. Misschien
glijdt hij nu in de bus, pas voltooid,

de postzegel opgedrukt als een kus.

Misschien komt hij nooit.



POSTE RESTANTE

Quelqu'un dans une ville étrangère attend
au bureau de poste une lettre,
des années déjà, mais le temps n'existe pas.
Quelqu'un dans une ville étrangère attend

une chose tendre, sachant qu'à la maison,
dans un présent intemporel, quelqu'un
amorce une trace d'encre qui là-bas
déjà chante dans l'œil qui l'espère.

Ainsi écrivent-ils ensemble une lettre,
qui viendra, c'est certain, aujourd'hui encore,
et puis chaque jour pareil. Peut-être glisse-t-elle
en ce moment dans la boîte, à peine terminée,

le timbre posé dessus comme un baiser.

Peut-être ne viendra-t-elle jamais.



POSTLAGERND


Jemand wartet in einer fremden Stadt
im Postamt auf einen Brief,
seit Jahren, doch die Zeit ist fiktiv.
Jemand wartet in einer fremden Stadt

auf etwas Liebes, in dem Wissen,
dass zuhause, im zeitlosen Jetzt, jemand
eine Tintenspur legt, die dort drüben,
im wartenden Blick schon singt.

So schreiben sie zusammen einen Brief,
der bestimmt kommen wird, heute noch,
jeden Tag wieder auf's Neue. Vielleicht
rutscht er jetzt durch den Schlitz, eben beendet,

die Briefmarke - ein Kuss.

Vielleicht kommt er nie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234