Woensdag 29/06/2022

RecensieMuziek

Herkenbare stijl van Kurt Vile is zijn achilleshiel geworden, echt raadselachtig klinkt hij nog zelden

Kurt Vile op Rock Werchter 2019. Beeld Stefaan Temmerman
Kurt Vile op Rock Werchter 2019.Beeld Stefaan Temmerman

Met slaapdronken indie-americana plaveit Kurt Vile al jaren zijn eigen weg. Onze favoriete slackrocker speelt het vandaag graag op veilig. Zijn negende soloalbum doet op zijn slechtst aan als een herhalingsoefening, maar op zijn best blijft zijn lanterfantende rock onovertrefbaar.

Gunter Van Assche

The New York Times noemde Kurt Vile ooit liefdevol “indie rock’s charming riddle”. Daar valt wel iets voor te zeggen. Aan zijn teksten valt wel eens geen énkel touw vast te knopen. Toch is zijn zelfbedachte, van monkelende zelfspot doordrongen bijnaam méér op zijn plaats. Zo houdt Vile het liefst bij de troetelnaam ‘Philly’s Constant Hitmaker’. Met een voorliefde voor catchy riffs en tijdloze melodieën verbaast het inderdaad een beetje dat de songschrijver uit Philadelphia vandaag niet op dezelfde hoogte staat als zijn voormalige werkgever The War on Drugs. Misschien komt het wel omdat hij die pakkende songs bij voorkeur lijkt te willen saboteren met een slome, sjokkende cadans.

Dat is niet anders op (watch my moves). Echt raadselachtig klinkt Vile op (watch my moves) dan ook zelden nog. Zijn stijl is inmiddels uit duizenden herkenbaar, wat af en toe Viles achilleshiel dreigt te worden. Hij toont zich andermaal een amusante chroniqueur van het alledaagse én surrealistische, maar soms klinkt zijn voordracht zo landerig dat hij een karikatuur van zichzelf zou kunnen worden.

Alsof de slackrocker uit Philly dat zélf ook op tijd besefte, begint de plaat even plagerig als onverwacht met een flukse plinkplonkpiano, waarna een lid van Sun Ra Arkestra de song van blazers mag voorzien. Vile pronkt verder met zijn talent voor het eigenzinnige in ‘Fo Sho’ waarin een gebalde gitaar de handschoen opneemt tegen montere synths. En in het verrukkelijk psychedelische ‘Palace of OKV in Reverse’ of het van melancholie druipende ‘Chazzy Don’t Mind’ is het evengoed fijn verdolen.

Daartegenover staat dan weer een overbodig, repetitief niemendalletje als ‘Kurt Runner’, of songs als ‘Hey Like a Child’ en ‘Jesus on a Wire’ die als Vile by numbers aandoen, met het bekende maniërisme en alle gitaartics uit zijn handboek. Het strekt de songschrijver absoluut tot eer dat hij op die manier een heel eigen niche wist uit te kerven, maar wanneer hij te nadrukkelijk slaapwandelend door zijn eigen songs trekt – of heet dat dan meditatief? – is het soms moeilijk om de skiptoets na een paar eerdere beluisteringen onberoerd te laten. Wél verrassend is de lichtjes meesterlijke cover van Bruce Springsteen: ‘Wages of Sin’, een outtake van The Boss, die hij zowaar naar de kroon steekt met een finale die even gul grossiert in eerbied als baldadig bravado.

Nét geen Kurt Vile grand cru, dus. Maar gelukkig ook geen flets nummertje lummelen.

null Beeld rv
Beeld rv

(watch my moves) verschijnt op 15/4 bij Virgin. Kurt Vile speelt op 5/9 in OLT Rivierenhof, Deurne.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234