Dinsdag 04/08/2020

Liveblog

Herbeleef dag 1 van Best Kept Secret: Hoogspanning bij The Libertines

Beeld Alex Vanhee

De derde editie van Best Kept Secret is vrijdag van start gegaan. Drie dagen lang toont het festival in safaripark de Beekse Bergen waarom het nooit zo'n goed bewaard geheim kan blijven. Met een affiche vol coole indiehelden en aanstormend talent houdt ze de vinger strak aan de pols. Er werd vooral uitgekeken naar de komst van The Libertines en The Jesus and Mary Chain. Wij volgden het festival van minuut tot minuut.

23.39 Nieuwe song, lauwe douche

Iedereen hoopt om toch minstens één nieuw liedje te horen, vanavond. Maar dat lijkt er niet in te zitten. Doherty kondigt plagerig een nieuwe song aan, maar de groep zet uiteindelijk gouwe ouwe 'Up The Bracket' in. De spionkop toont geen bezwaar, maar op het podium merk je dat er spanning in de lucht hangt. Zeker wanneer Doherty in de microfoon mompelt dat hij dolgraag nieuwe songs zou willen spelen, "maar de rest van de band denkt dat ze er nog niet klaar voor zijn."

Uiteindelijk zwicht de groep toch voor Pete. Na 'What a Waster' wordt 'Ganga Gin' ingezet: gloednieuw, vers van de pers. Maar de dubby bas en verkreukelde gitaarlijntjes doen vermoeden dat de song nog niet helemaal op zijn poten staat. What a waster? Nou, nee. Maar het komt toch aan als een lauwe douche, nadat de spanning zo zorgvuldig werd opgebouwd. Gelukkig heeft de groep een zoenoffer klaar: afsluiter 'I Get Along' geeft de aanzet tot één laatste oprisping van waanzin in de eerste rijen.

23.30 What will become of the likely lads?

The Libertines komen na een paar minuten terug voor een bisronde. En daar beantwoorden ze eindelijk de vraag die al maanden brandt op de lippen van de fans: hoe zit het nu met niéuw werk? What became of the likely lads in de studio? Pete Doherty zet weifelend en akoestisch 'You're My Waterloo' in. Die song werd nooit officieel uitgebracht, maar gaat inmiddels toch ook al zo'n vijf jaar mee. De lyrics verwijzen naar Carl Barât, waarbij de geplaagde bromance tussen beide frontmannen nog eens uit de doeken wordt gedaan: een relatie die aan elkaar hing van sigaretten, drank, messentrekkerij en de romantiek van de bohémien in Londen.

Beeld Alex Vanhee

22..04 Confetti in de moshpit

In het publiek wordt confetti opgegooid tijdens 'Can't Stand Me Now'. Doherty eindigt de song met een aardig stukje kaduke mondharmonica. De dag begint zijn tol te eisen. Zwetende mannenlijven botsen op tegen elkaar, ergens probeert een meisje haar al even laveloze vriendje aan te porren tot een dansje, maar ze kan beter haar heil zoeken in de moshpit. Daar zit de beweging vanavond.

Carl Barât overschouwt als een generaal het slagveld voor het podium. De spionkop gaat door het lint.Beeld Alex Vanhee

22.51 Een beeld zegt meer dan duizend fans

Dit beeld vat de sfeer bij The Libertines treffend samen.

Lol bij LibertinesBeeld Alex Vanhee

22.47. Carl Baret en Pete met het petje

Carl Barât en Pete Doherty krijgen een vuurrode baret toegeworpen, en passen hem om de beurt, voor een zwijmelend 'Music When The Lights Go Out' wordt ingezet.

22.40 Tijd voor helden

The Jesus and Mary Chain wilden niet van wijken weten, dus komen we te laat aan bij de headliners. Ter verwelkoming spelen The Libertines wel het héérlijk rommelige 'Time For Heroes'. Hoe toepasselijk bij het zicht op hun enorme spionkop, die deint, golft en wild inbeukt tegen de hekken aan de frontstage. Crowdsurfers beleven hier een hoogdag, net als de brouwers en leveranciers van gerstenat. Opvallend trouwens: Pete Doherty oogt opgeblazen, maar broodnuchter. Nu nog, tenminste.

The Jesus and Mary Chain.Beeld Alex Vanhee

21.48 Bobby lik-me-vestje

De rookmachine maakt overuren bij The Jesus and Mary Chain. Gelukkig is de show niet half zo slap als de in rook gemarineerde comebacks van Sisters of Mercy.

Toch enige detailkritiek voor de freaks: we missen de oorspronkelijke drummer Bobby Gillespie in deze mist, net als de voortreffelijke lik-me-vestje-houding van weleer...

21.34 Jezus gaat erin als honing

Psychocandy: een antisociaal statement waarin feedback, troosteloze maar zoete zang en de zeigeist, net zo zwart als de kleur van hun leren jekkertjes, een hoofdrol speelde.

Op Best Kept Secret herneemt The Jesus and Mary Chain de legendarische langspeler Psychocandy uit 1985. Opmerkelijk - of tragisch genoeg - heeft de plaat nog niets aan spankracht ingeboet. 'Just Like Honey' krijgt iedereen op de been.

In de jaren '80 jenden deze Britten hun publiek al eens met concerten van tien minuten of recalcitrant gedrag.

Maar vandaag neem het publiek al genoegen met een chemische cocktail van speed en hallucinogenen om intens naar de schoentippen te staren.

Neem de melodieën van Beach Boys en het minimalisme van Velvet Underground, en je hebt ongeveer een idee in welke trip Best Kept Secret is beland.

21.02 Fluweel achter Tallest Trio

The Tallest Man on Earth staat voor het eerst met een volledige band op het podium. Het pakt wonderwel goed uit. Alsof hij al jaren met zijn begeleidend duo speelt, smelt het publiek voor zijn fluweelzachte confessies.

Tallest Man on Earth: fluweelzachte confessies.Beeld Alex Vanhee

20.05 Chet Faker: Kneusje knettert

Vroeger werd Chet Faker al eens afgeserveerd als een timide kneusje. Daar blijft vandaag dan toch niet zoveel meer van over: op #BKS15 ben je getuige van een performer die voortdurend een vonk wil laten overslaan op het publiek. "Chet is vet!" toetert een Hollandse goedkeurend naast ons. Ook de knetterende lichtshow draagt bij tot een spannend concert met live-drummer, een arsenaal elektronica en de gewonde stem van Chet.

19.46 No Diggity, maar dat deert niet.

"Ik wil jullie even terug het verleden insleuren," zegt Chet Faker voor hij 'No Diggity', een grandioos opgebouwde cover van Blackstreet, inzet. Wat een machtig moment: de voltallige bezetting van de tent zingt mee met de Australische elektropop-soulsater.

Sinds het onbesuisde crowdsurf-concert van Circa Waves, vlak voor zijn passage, weten we ook precies hoe dit enthousiasme te verklaren is. De tent is "packed with Brits" die allemaal The Libertines willen zien op een klein strand, en élke act voordien aangrijpen om zich warm te zingen en zuipen. Dit wordt nog een woelige avond!

Chet Faker.Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

19.29 Intermezzo-muziek

Best Kept Secret: mogelijk het enige festival ter wereld waar Psycho Killer van Talking Heads weerklinkt uit een Jack Daniels-standje terwijl 'I Believe I Can Fly' van R.Kelly uit een belendende tent galmt. Zelfs de intermezzo-muziek doet een festival zonder hokjes vermoeden, waar het fijn is om voortdurend op het verkeerde been te dansen.

Een opmerkelijk viertal op het festivalterrein van Best Kept Secret.Beeld Alex Vanhee

18.57 Bor-do of Bor-don't?

Weet u ook meteen weer wat hip en trendy is in de zomer van '15:

Earl Sweatshirt.Beeld Alex Vanhee

18.16 Dirty sweatshirt

Bounce bounce bounce. Een correcter één-woord-verslag van Earl Sweatshirt zal u vandaag niet meer krijgen van ons. De Odd Future-rapper brengt een hiphopshow waar ooit buzzwords als swag en chill voor werden uitgevonden. De rapper leert iedereen tegelijk een chant aan: "I'll fuck the freckles of your face, bitch!"

Moet kunnen, vindt-ie. "Cos this is a dirty place too." Het publiek in de tent geeft hem volmondig gelijk.

Earl Sweatshirt.Beeld Alex Vanhee
Strand of Oaks.Beeld Alex Vanhee

17.52 Ode aan Jason Molina

Even hartverscheurend als magistraal en oorverdovend: de apotheose van Strand of Oaks met 'J.M.' - de initialen van betreurde songschrijver Jason Molina, bij wie al jaren een bloedend hart binnendruppelde in zijn songs, tot ook zijn andere organen uiteindelijk forfait gaven door een onverbeterlijke drankduivel.

Maar net zo goed sloegen die initialen op élke dwalende misfit, weifelend en wankelend tussen wanhoop en een dionysische bezetenheid.

Achteraf deelt Showalter nog high fives uit in de frontstage, met dezelfde handen die voordien zo'n emotionele, machtige en luid galmende uppercut gaven. Indien u ons zoekt: wij gaan even in de touwen hangen, folks.

De frontman van Strand of Oaks ziet eruit alsof hij in zijn vrije uren beren aan de ketting laat dansen voor toeristen.Beeld Alex Vanhee

17.25 Loos gaan op mal de vivre

"I've got one question for you", briest frontman Timothy Showalter nu in euforie. "Do you want to get loose with me?" Met massaal instemmend gejuich en verzengende gitaren wordt 'For Me' ingeluid. Dezelfde invloeden van The War on Drugs loeren bij Strand of Oaks om elke duinpan, net als het flink beschonken mal de vivre.

Maar wat maakt dat uit, als iedereen mee loos gaat?

Achteraf wordt ook 'Shut In' luidkeels meegezongen. Op dit strand van de Beekse Bergen is misschien geen eik te bespeuren, maar je gelooft verder elk woord en elke noot van deze groep. Zelfs wanneer Showalter achteraf een warm pleidooi afsteekt over het festival, en bezweert dat het geen typische "Amerikaanse bullshit-vleierij" betreft.

Beeld Alex Vanhee

17.16 Beer met scalpel

De frontman van Strand of Oaks ziet eruit alsof hij in zijn vrije uren beren aan de ketting laat dansen voor toeristen. Een bonkig en borstelig heerschap. Maar aan het eind van de eerste rit ('Heal') draineert hij je hart als een volleerd chirurg. Tegelijk gaat hij diep met de scalp in eigen wondes: verslavingen, neuroses en demonen worden hier genoemd bij naam. Hoe dicht mogen zijn pijn en ons genot eigenlijk bij elkaar liggen, voor het gênant wordt?

Dolle boel op én voor het podium bij FIDLAR.Beeld Alex Vanhee

16.51 Fuck it dog, it's fun

Haha! Dolle boel op én voor het podium bij FIDLAR. Een paar minuten geleden vlogen de pinten rond in het publiek, en net zagen we ook een van de leden over het podium rollen als een pup met vlooien. 'Fuck It Dog, Life's A Risk' is de religie van deze vier Californische skaters, die de eerste crowdsurfer van de dag op de been krijgen. Dat doen ze met garagepunk van dertien in een dozijn, maar die gaat gepaard met zoveel gekte en overtuiging dat niemand er zich een buil aan valt. Of toch, maar dan enkel letterlijk.

Daar komt trouwen weer iemand mankend de moshpit uitgestrompeld. De brede glimlach om zijn lippen valt niet te verwarren met een pijnlijke grimas.

FIDLAR op Best Kept Secret.Beeld Alex Vanhee
FIDLAR op Best Kept Secret: garagepunk van dertien in een dozijn, maar die gaat gepaard met gekte en overtuiging.Beeld Alex Vanhee

16.24 Drenge gaf er een patat op

Had iémand trouwens een idee wat die zak patatten had verloren op het podium?

Drenge gaf er een patat op. Of wat deed die zak aardappelen bij de groep op het podium?Beeld Alex Vanhee

16.14 Drenge: punk zonder politiek

Weetje van de dag: het Britse Drenge dankt een groot deel van zijn populariteit aan politicus Tom Watson van de Labour Party. Die plaatste in 2013 een ontslagbrief op zijn blog, waarin hij terloops vermeldde dat hij Drenge een fantastische band vond.

Weetje van de dag, bis: Drenge is een pesterig punkbandje dat geen nood heeft aan politiek lobbywerk, en evenmin terugdeinst voor een ballad. Op voorwaarde dat die song dan wel 'Fuckabout' mag heten. En live eindigt in rauw gitaargeknetter, met lompe drums en valse zang.

16.02 Van de Drenge in de drup?

U staat op het punt om te vertrekken naar Best Kept Secret? Moederke Morgen geeft raad: breng warme kleren en regenjas mee. Grauwe wolken en bitsig windje hier op het strand, bij Drenge. Wel fijne takkeherrie.

15.44 Alarm en Armageddon

"It was a real pleasure", zegt de zanger doodleuk nadat 'Acetate' door merg en been trok. Een baslijntje rolde daarbij af en aan als gitzwarte golven, een alarmgitaar kondigde terwijl onheil aan en een overslaande schreeuw bereidde je voor op nakend Armageddon. Een waar genoegen? Alléén voor wie zijn rock pokkeluid en smeriger dan fermenterend slachtafval lust.

En dan moet hekkensluiter 'Wet Blanket' nog ingezet worden, met een basriff die gejat lijkt op 'Incesticide' van Nirvana en gitaarfeedback die achteraf minutenlang blijft rondzingen in je oren. Dit deed pijn, maar geef toe: was het ook niet even lekker voor u?

METZ op Best Kept Secret: Alléén voor wie zijn rock pokkeluid en smeriger dan fermenterend slachtafval lust.Beeld Alex Vanhee

15.10 De bloedneuspunk van METZ

"Welcome to Best Kept Secret," onthaalt METZ het toestromende publiek. Waarna de longblaasjes van de zanger je om de oren vliegen. Dit trio uit Toronto brengt met een 'Spit It Out' het soort stampende en klauwende hardcore punk waarbij bloedneuzen en schaafwonden eerder noodzaak dan collaterale schade lijken. Op de voorste rijen wordt wat onhandig gepogoëd. Zou het nog te vroeg zijn voor de moshpit? Deze Canadese Sub Pop-belofte gelooft hoorbaar van niet.

METZ op Best Kept Secret.Beeld Alex Vanhee

14.20 Best Kept Secret officieel geopend

De derde editie van Best Kept Secret is zopas voor open verklaard. Om 15 uur begint de eerste band. Op drie dagen tijd zullen bijna 100 artiesten één van de vijf podia bezetten in de Beekse Bergen, net over de Belgisch-Nederlandse grens. In de lucht hangt een onbestemde geur van buffel, leeuw en hoge verwachtingen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234