Donderdag 25/04/2019

REVIEW

‘Hellhole’: als het spook van 22 maart door Brussel waart ★★★☆☆

'Hellhole' naar Chinees filmfestival. Beeld Hellhole

Hellegat of niet, in Brussel worden tenminste interessante films gemaakt. Bas Devos portretteert een stad die haar wonden likt na de aanslagen van 22 maart 2016. Hellhole is een stadssymfonie van beelden en geluiden, die je iets doet ervaren dat met geen woorden te beschrijven valt.

Vrijdag is het dag op dag drie jaar geleden dat Brussel in het hart getroffen werd door twee bloedige zelfmoordaanslagen. Door die timing zou u kunnen vermoeden dat Hellhole een filmische reconstructie is van die noodlottige dag, maar niets is minder waar. De aanslagen komen zelfs niet in beeld, laat staan dat regisseur Bas Devos (Violet) een adrenalinegedreven thriller à la United 93 of Patriots Day voor ogen had. Nee, de terreur van 22 maart spookt hoogstens nog als een ongrijpbare schim rond in Hellhole. De Brusselaars hebben de draad van hun leven alweer opgepikt. Alleen wanneer militairen met reusachtige geweren de metro bestijgen, wordt de herinnering aan het bloedige geweld weer heel even tastbaar.

In impressionistische, losjes aan mekaar verbonden scènes volgen we het doen en laten van drie personages: de jonge Algerijnse Belg Mehdi (nieuwkomer Hamza Belarbi), de Italiaanse EU-tolk Alba (topactrice Alba Rohrwacher), en de Vlaamse dokter Wannes (klasbak Willy Thomas, pas nog te zien in De Dag), die de stad doorkruist terwijl zijn zoon ver weg in het Midden-Oosten een F-16 bestuurt. Elk op hun manier vechten ze met angst, eenzaamheid, verwarring en/of stigmatisering. “Op tv noemen ze Brussel de jihad-hoofdstad van Europa”, zegt iemand in Mehdi’s klas. Vind daar maar eens een antwoord op, als jonge moslim die droomt van een betere toekomst.

Niet elke verhaallijn is even boeiend – wij waren vrij snel uitgekeken op de tolk, die op vrij clichématige wijze het isolement verbeeldt dat je in de anonieme grootstad kunt ervaren –, en soms vraag je je af of de vele ideeën die Devos wil aanraken, wel in één film passen. Maar he, zo is het met Brussel ook, en daar is het de regisseur uiteindelijk toch om te doen: een eerlijk, en dus ietwat chaotisch en ongrijpbaar portret schetsen van onze hoofdstad, en de al dan niet verdwaalde zielen die erin rondlopen.

Bovendien is Hellhole meer dan een verhaal – en alleen al daardoor overstijgt deze film het doordeweekse aanbod. Devos schept een audiovisuele beleving waarin de kijker zich helemaal kan onderdompelen (of niet, dat hangt van u af). Een stadssymfonie waarvan de melodie nog een hele tijd in je lijf blijft nagalmen. Beeld en geluid spelen een minstens even belangrijke rol als de acteurs.

Uitgekuiste oren

Het begint al met de openingsscène: nog voordat er een mens in beeld is geweest, horen we een verre sirene, een rinkelende schoolbel, het eeuwige geruis van verkeer... De ademhaling van de stad. Zelden was het voor een Belgische film zo belangrijk dat u met goed uitgekuiste oren naar de cinema trok. Director of photography Nicolas Karakatsanis (Rundskop) zorgt dan weer voor een interessante filmtaal, met een paar bedachtzame, bijna klinische cirkelbewegingen als enigmatische uitschieters.

Het is soms moeilijk om in woorden te gieten wat die combinatie van beeld en geluid precies losmaakt, maar dat is net het knappe aan Hellhole. Devos slaagt erin om iets onzichtbaars vast te pakken. Hij schildert een stad in verwarring, en een wereld waarin iedereen alleen staat, maar ook meer dan ooit verbonden is. Hij weet de malaise die de personages ervaren op de kijker over te brengen, maar laat hier en daar ook plaats voor een sprankje hoop, en een blauwe hemel. Zo wordt de knap gestileerde titel, waarin de letter “o” ontbreekt, een vraag: is het een gapend gat, nagelaten door de explosies van 22 maart? Of een open ruimte, die we naar believen kunnen invullen? Aan ons de keus.

Laat ze Brussel maar een hellegat noemen. Er worden wel interessante films gemaakt.

‘Hellhole’ speelt vanaf 20/03 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.