Zondag 16/06/2019

DM Zapt

Heimwee naar ‘Coda’, toen de tv-avond nog netjes werd neergelegd

Beeld Tyler Olson | Dreamstime.com

Stef Selfslagh zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: heimwee naar Coda, de dagelijkse afsluiter van de BRT. 

In de jaren tachtig had de toenmalige BRT een zogenaamd dagafsluitingsprogramma. Het heette Coda en wikkelde de uitstervende dag nog snel in een laagje cultuur voor hij aan ons geheugen werd overgedragen.

Meestal las een als Coda-presentatrice vermomde dictielerares een onbegrijpelijk stukje poëzie voor. Op 16 augustus 1987 was dat een vers van Marcel Wauters: “Al vloek je / luid mompelend / ontploffend binnensmonds / stik / het verandert er geen / snik / snak snok / aan.”

Tv-kijkend Vlaanderen maakte er een erezaak van om de tv-dag af te sluiten vóór de begingeneriek van Coda op het scherm kwam. De Vlaming zal zich pas een cultureel geweten laten schoppen wanneer dat fiscaal aftrekbaar wordt.

Toch is er met het concept van de audiovisuele dagafsluiting niks mis. Dat bewijst ook een programma als Winteruur, waarin Wim Helsen voor het slapengaan niet zelden een rustgevende gedachte door onze bovenkamer blaast.

Alleen zit er in Winteruur een systeemfoutje: het programma drijft uitsluitend op woorden. Terwijl beeld en muziek minstens zo geschikt zijn om een let’s call it a day-sfeertje op te roepen.

Waar ik eigenlijk naartoe wil (ik kan nog lang rond de pot draaien, maar ik moet mijn gazon nog verticuteren): Coda moet terugkomen. Niet in de volksverheffende versie van weleer, maar wel als verzamelplaats voor filmpjes die ons op de valreep van de dag tot mildheid aanzetten. Die ons doen inzien dat we morgen weer een nieuwe poging kunnen doen om feilloos te zijn.

Laat ik alvast een filmpje tippen waarmee het vernieuwe Coda straks van start kan gaan: De Pianostemmer van Lidewij Nuitten. Een minireportage die ooit te zien was in het prachtige Canvas-programma 4x7 en waarin te zien is hoe een jonge vrouw - Lidewij Nuitten - op stap gaat met haar vader, een zwijgzame pianostemmer.

Terwijl ze naast hem in een camionette zit, vraagt Nuitten haar vader waarom hij zo weinig praat. “De kern van alle dingen is stil en eindeloos”, antwoordt hij, met meer levensbeschouwelijke diepte dan je van een pianostemmer verwacht.

Even later zitten vader en dochter naast elkaar op een pianostoel. “Wil je nog eens ‘Fly Me To The Moon’ voor me spelen?”, vraagt Nuitten. Waarop haar vader zijn vingers kneedt en zijn zopas gestemde piano laat vertellen wat zijn stembanden zo moeilijk gezegd krijgen: In other words, I love you.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar meer heb ik niet nodig om verzoend met de mensheid het lampje op mijn nachttafel uit te knippen.

We kunnen postelectoraal debatteren tot we erbij neervallen, maar het enige wat ons kan redden, is mededogen.

Dat, en een geverticuteerd gazon, natuurlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden