Zaterdag 06/06/2020

Graspop

Heavy metal is de leukste feestmuziek ter wereld

Twee mensen passeren op weg naar Reggae Geel langs de metalwei van Dessel.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Bij zware gitaren denk je niet aan extase of intense vreugde. En toch. Nergens zijn de dankbaarheid en de devotie van het publiek groter dan op Graspop Metal Meeting. 'Slayer!', roepen ze de hele tijd, maar ze bedoelen: "Joepie juij!"

De weg kronkelt, precies gelijk een gitaarsolo uit een muffe uithoek van de jaren zeventig. Epische bochten slingeren mij door de Kempen, nu en dan dwingt een tremolo in het wegdek me in de remmen. Ik passeer door een gehucht met de naam Witgoor en denk: coole naam voor een metalband.

Op het moment dat ik mijn wagen parkeer, sluiten de Belgen hun match af met 3-0. Elf Duivels hebben de Ierse republiek verscheurd, de hele natie juicht satanisch mee. De dag kan niet meer stuk, tenzij het nu begint te gieten.

Het begint te gieten.

Met caoutchoucbotten aan mijn poten en een magisch bandje rond mijn pols betreed ik het donkere bos dat mij scheidt van het heidense feest. Orks noch hitsige elfjes versperren me de weg. Een rode eekhoorn schrikt op, verstopt z'n Optima-aandelen tussen de boomwortels en vlucht. Aan de bosrand duiken vijf metaaldetectoren op. Ze piepen en tuten boosaardig, drijven me in een hoek, maar één zwaai met mijn magische polsbandje doet ze op de vlucht slaan. Ik arriveer op de festivalwei.

Op Graspop uit je je vreugde door boos te kijken. Check hoe vrolijk ik ben!Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Op Graspop ben ik nooit eerder geweest, maar mijn eerste stappen voelen vertrouwd aan. De ondergrond ligt bezaaid met honderdduizenden rottende lijkjes van plastic bekers, een laag die tot de horizon reikt, zoals het hoort op een rockfestival.

Bedenking: voor het eerst in mijn leven ben ik op een écht rockfestival. Op het podium van popfestivals als Werchter wordt soms een lading zwaar metaal geleverd, maar het publiek bestaat er altijd uit brave burgerjongens en -meisjes. Kinderen die rechtstreeks van de schoolbanken geplukt zijn. Hier op Graspop heeft iedereen zich gekleed - of zelfs getatoeëerd - om te rocken. Chance dat mijn regenjas tenminste zwart is, anders zou ik hier wreed uit de toon vallen.

In één oogopslag weet ik dat het geen zin heeft om de freaks eruit te pikken en te fotograferen. Het zijn hier allemaal freaks. De max!

Heb ik eindelijk het enige festival gevonden waar ik vrijwillig naartoe zou gaan? Mijn hoop leeft op. Ik ben geen fan van liveconcerten, laat staan van een heel weekend vol optredens, maar misschien ben ik simpelweg nog nooit op het juiste festival verzeild?

Tussen alle occulte symboliek van Graspop staat vrolijk een reuzenrad te draaien. Ook stoere metalheads hebben menselijke noden.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

De kitsch van een kermis moet je er hier wel bij nemen. Er staat een reuzenrad rondjes te draaien. Metalheads beuken met botsautootjes op elkaar in en er is een eendjeskraam. Jawel, een eendjeskraam: de Ducks of Thrash. Ook hardrockers hebben menselijke noden.

Recensent Wim Wilri komt me een paar tips geven. Wim is niet zomaar een muziekjournalist, hij is een Ingewijde. Zijn thesis aan de VUB schreef hij over Iron Maiden en het doodskopsjaaltje rond zijn hals gaat al een paar decennia mee.

"Je zegt hier geen 'hallo' als je iemand ontmoet", onthult Wim.
"Wat dan wel?", vraag ik.

"The random yelling of 'Slayer' is advised!" Hij werpt zijn handen omhoog en roept: "Slayer!"

Enkele omstanders in de buurt groeten vriendelijk terug: "Slayer!"
"Oké", zeg ik.

Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Links van het dubbele hoofdpodium staat een wachtrij van een paar honderd meter lang. Allemaal mensen die aanschuiven voor een handtekening of een selfie met hun idolen. Een vrouw die net een handtekening heeft gekregen van de een of andere snarenbeul, staat te trillen op haar benen. Ik kan er geen ander woord voor bedenken dan devotie.

"Het enige jammere aan Graspop is dat het qua eten niet mee geëvolueerd is", merkt Wim op. "Je hebt de keuze uit hamburgers, frieten en pita. That's it. Ergens schijnt er een vegetarische hoek te zijn, maar die heb ik nog nooit gezien." Wellicht zit die samen met de folkmetal verstopt in een duister hoekje.

Ik ploeter naar het dichtstbijzijnde eetkraampje en bestel een Duitse curryworst. Een kloek vrouwmens neemt een plastic kommetje, schept daar een rode saus in en laat een homp brood verzuipen in het bakje. Wanneer ik in de saus roer, zie ik er stukken worst in drijven. Wat is er gebeurd met de Germaanse spirit dat we nu al onze worsten moeten opeten gelijk bejaarden die het leven uit hun kaken en armen voelen wegsijpelen?

De band op het hoofdpodium, Bullet For My Valentine, verjaagt me met zijn faux metal. Een beetje Metallica en Iron Maiden naspelen en tussen de liedjes door voorlezen uit het zelfhulpboek Pseudostoere bindteksten voor poseurs? Kom zeg, ga in Plopsaland de oelewapper uithangen.

Een metalhead poseert met z'n allerdierbaarste bezit: een selfie met zijn held Abbath.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Ik ga 'ns luisteren bij de andere podia. Overal klinkt redelijk wijze muziek. Rock zoals ze die op een radiozender zouden moeten draaien, de hele dag door. Riffs en solo's, nu eens traag, dan wat rapper, maar nooit slap. Waarom hébben wij zo geen zender? Tienduizenden mensen staan hier te genieten van de muziek, waarom moeten zij tolereren dat hun belastinggeld naar MNM vloeit?

Plus daarbij: een hardrockradio lijkt me een geschikter idee dan een hardrockfestival. Met alle sympathie voor Graspop, maar ook dit festival is niet compatibel met mijn metabolisme. Lang stilzitten: geen probleem. Uren aan een stuk rondwandelen: graag. De hele tijd op dezelfde plaats staan luisteren: gruwelijke saaiheid, hoezeer de muzikanten ook hun best doen. Zelfs nu ik omringd ben door rockmuziek, voel ik dat dit niet mijn habitat is.

De Zweden van Ghost doorkruisen mijn getob met hun présence. Wanneer zanger Papa Emeritus III op de main stage verschijnt, kan ik mijn glimlach niet onderdrukken. Deze antipaus, met zijn mijter en doodskop, zingt niet, hij incanteert. Terwijl hij Satan oproept om onze zieltjes leeg te slurpen, spelen zijn gemaskerde gitaristen geestige solo's. Zijn bindteksten zijn even houterig als die van zijn katholieke ambtgenoot, wat allicht de bedoeling is.

Op een popfestival zou deze bende weggelachen worden, hier werkt het, zeker als je ver van het podium staat. De podiumconstructie is te groot om van dichtbij in je op te nemen en als je P.E.'s doodskop op de drie reuzenschermen tegelijk ziet, ben je willens nillens onder de indruk. Geef mij nu alstublieft een gemakkelijke zetel, leg een dekentje over mijn knieën en laat mij van de satanische mis genieten. Voor theater zit je neer, zo simpel is dat.

Dit is wat je krijgt als je op Graspop een Duitse curryworst bestelt. Redelijk hardcore.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Graspop is een reusachtig kerkhof, maar dan één waar je je angst en pijn begraaft om vol vreugde terug naar huis te keren.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Wanneer headliner Slayer zijn kurkdroge set speelt, zie ik drie vrienden arm in arm headbangen. Zelfs koppeltjes staan al knuffelend met hun hoofd te schudden, rustig genoeg opdat ze elkaar niet bewusteloos stoten. Naast mij begint een jongeman luchtgitaar te spelen, zo heftig dat hij zijn luchtsnaren breekt en beteuterd afdruipt. Aan de ingang van de backstage staan zelfs de securitypeten te shaken - het engagement is hier doorgedrongen tot in alle lagen van de organisatie.

Ik kruis de Kortrijkse metalburgemeester Vincent Van Quickenborne (Open Vld) en zijn toot straalt van de gelukzaligheid. Dat kan gebeuren wanneer je Tom Araya dingen als 'hate', 'die' en 'suicide' hoort schreeuwen.

Helaas voor mijn eigen: zelfs Slayer heeft me er niet van kunnen overtuigen dat ik hier in Dessel op mijn plaats ben. Er moet iets drastisch gebeuren en ik denk dat ik op de affiche een paardenmiddel heb gespot: niet de symfonische tralala van Nightwish, maar dj-duo Goe Vur In Den Otto.

De kracht van mijn magische polsbandje lijkt uitgewerkt, want de poorten naar de backstage blijven gesloten. Niemand houdt me echter tegen wanneer ik achter een schutting kruip, op een ladder klauter en in de container duik waar Jan 'Johnny' Vermeerbergen en Pieter-Jan 'Pete' Symons hun set staan te draaien. De buikige dj's met baarden en bandana's hebben het gezelschap van vier stoeipoezen in hotpants.

Yes, ik ben waar ik moet zijn.

Het publiek staat geen seconde stil. Er staat een paar honderd man op de dansvloer, maar hun enthousiasme telt voor duust. De extase piekt wanneer Johnny en Pete Led Zeppelin door Black Sabbath mixen. Ongelooflijk dat er zoveel extase uit een USB-stick kan komen.

Pete brult allerlei onverstaanbare onzin naar zijn toehoorders en zoals dat hoort bij metalfans gaan ze net dan door het lint. Er wordt gecrowdsurft, op die dansvloer ter grootte van een meisjesslip ontstaat een moshpit. De regen probeert, maar kan de massa niet bedaren. Met nat haar is het nu eenmaal nóg geestiger headbangen. Dit is de rock-'n-roll die ik zocht, en ik moet er niet eens gaan tussen staan om ervan te genieten. Zoals de Satan teert op de zieltjes van de zondaars, slurp ik van hun vervoering.

Is dit het beste feestje ter wereld? Op dit moment wel. Het zet mijn geloof kracht bij dat hardrock weg moet van het obscurantisme en de aanstellerij. Om te scoren moet je zingen over bier en antifeministische onderwerpen als dikke tetten.

Afsluiten doen Johnny en Pete met Monty Python's 'Always Look on the Bright Side of Life', waardoor de moshpit plotsklaps verandert in een polonaise. Mijn perceptie heeft moeite om dat beeld te verwerken, een slok bier moet orde op zaken stellen.

Na afloop bedank ik de dj's om mijn dag te redden. Hun selectie harde rockmuziek heeft me opgekikkerd. Pieter-Jan blijft er bescheiden bij, haalt zijn schouders op. "Echte metalheads komen hier natuurlijk niet, die vinden dat wij te veel hits spelen", verontschuldigt hij zich.

Ach, die metalheads met hun rare obsessies. We hebben meer vrolijke hardrockers nodig.

Het is onzin dat enkel misvormde outcasts de duivel aanbidden. De Satan is sexy.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Harde rockmuziek en bier brengen epische karaktertrekken naar boven in mankskerels.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234