Vrijdag 20/09/2019

Review

'Hardwired... to Self-Destruct': de klauwende comeback van Metallica

V.l.n.r. James Hetfield, Kirk Hammett, Lars Ulrich en Robert Trujillo van Metallica. De nieuwe songs zijn gemaakt met het mes tussen de tanden en klinken weer zoals goede thrash metal dat moet doen. Beeld RV Universal Music

Dat Metallica na acht jaar eindelijk een nieuwe plaat uitbrengt, zult u geweten hebben. De groep bereidt een heus offensief voor, allemaal om Hardwired… to Self-Destruct te promoten. Het goede nieuws? Die nieuwe dubbel-lp is lang zo slecht niet.

De grootste metalgroep van de wereld vloog gisteren naar Berlijn om er voor enkele honderden gelukkigen te spelen. (Vrijdag doen ze dat kunstje nog eens over in Londen. Die show wordt live gestreamd.) Metallica opende met 'Moth Into Flame' al een stevig schot voor de boeg, en liet de fans vorige week ook kennismaken met 'Atlas, Rise!’' Allemaal om de metalheads voor te bereiden op de mediastorm die komen gaat.

Zo is er wereldwijd een wedstrijd gelanceerd waarbij je vrijdag met 350 anderen een Metallica-concert kan gaan bijwonen in het piepkleine House of Vans in Londen. Meer dan 200.000 fans schreven zich in. Wie ernaast grijpt, kan het alsnog van achter zijn laptop meemaken op de Metallica-website. En de dag van de release moet 'Blackened Friday' worden. Wie de nieuwe plaat vrijdag koopt, krijgt er een speciaal vinylmatje of poster bovenop.

Songs van 6 minuten

Dat het nodig is het merk Metallica opnieuw in de markt te zetten, daar blijken de four horsemen meer dan van overtuigd. Want de groep voer de voorbije jaren door een woelige zee. Er was het debacle met Lulu uit 2011, de gruwelplaat waar Metallica samen met Lou Reed aan werkte. Een rockopera die fans uit beide kampen graag in de vergeetput zien verdwijnen. Ook de bioscoopfilm Through The Never was geen hoogvlieger. Een niemendalletje van een verhaal, gelardeerd met concertbeelden in 3D. Een sof waar de groep een financiële put van 28 miljoen euro (!) aan overhield.

Na die losse flodders was het dringend nodig nog eens raak te schieten, en dat doet Metallica ook grotendeels op Hardwired… to Self-Destruct. Met een dubbelalbum, dat ruim 77 minuten duurt en waar twaalf nieuwe songs op staan. U leest het: de gemiddelde lengte van elk lied is makkelijk zes minuten. Op het openingsnummer na, de titelsong 'Hardwired', geen korte statements. Maar desondanks staat de plaat er. Ze is stukken beter dan St. Anger, de comebackplaat na de interne storm waarbij zanger James Hetfield een afkickkliniek binnenstapte (te zien in de briljante docu Some Kind of Monster).

En deze nieuwste worp is ook krachtiger dan de vorige, Death Magnetic uit 2008. Omdat de songs nergens gekunsteld aanvoelen. Ze zijn gemaakt met het mes tussen de tanden en klinken zoals goede thrash metal dat moet doen. Hier geen pogingen om zoveel mogelijk riffs in één song te stoppen. Wat dat betreft is het een zegen dat gitarist Kirk Hammett zijn iPod vol riff-ideetjes verloor, kort voor de opnames. Ook geen goeroe als Rick Rubin om de plaat te producen, wel de betrouwbare Greg Fidelman.

"We wilden vooral verder bouwen op een gevoel, één riff de kans geven te ademen en tot leven te komen", stelt Lars Ulrich. De drummer en zanger Hetfield schreven deze hele plaat, één song uitgezonderd ('ManUNkind' met Robert Trujillo). Dat de stuwende krachten achter de band zich eindelijk weer als despoten opwerpen, werpt zijn vruchten af.

Dat merk je in het innig mooie 'Now That We're Dead': heavy metal waar je een festivalwei mee kunt inpakken, maar die toch duidelijk met beide benen in de garage staat. Meteen de beste song van de nieuwe plaat. Nergens vreemde drumklanken, geen technische speeltjes ook. Wel lekker ronkende songs waarbij het gaspedaal vlot wordt ingedrukt.

'Atlas, Rise!' bouwt op een gouden groove van James Hetfield en maakt instrumentaal duidelijk dat Metallica door Iron Maiden is beïnvloed. De solo van Hammett is er pal op. 'Dream No More' opent iets te nadrukkelijk als een herkauwd 'Sad But True', maar verandert nadien wel in een vuil en smerig monster. Een goede zaak. Na vijf vlammende songs neemt Metallica wat gas terug met 'Halo On Fire'. De gelegenheid voor Hetfield om zijn meest croonende stem boven te halen.

Ode aan Lemmy

Deze eerste cd haalt duidelijk de bovenhand op het tweede deel, waar minder een lijn in te trekken valt. 'Confusion' klauwt nooit echt en is veeleer stevige progrock. 'Here Comes Revenge' maakt de songtitel wel waar. Lang geleden dat we Ulrich nog zo goed hoorden drummen. Alleen jammer dat het nummer te lang duurt. Tot slot noteren we nog een ode aan de overleden Lemmy van Motörhead, in het toepasselijk getitelde 'Murder One'.

Jazeker, het had allemaal avontuurlijker gemogen. En een korter album had de ballast overboord gegooid en nog raker getroffen, maar met een degelijke Metallica-plaat als deze zullen de meeste fans niet teleurgesteld zijn. Op Belgische festivals moet je Metallica volgende zomer trouwens niet verwachten, dat worden veeleer zaalshows naar het einde van 2017.

Hardwired… to Self-destruct van Metallica komt vrijdag 18 november uit bij Blackened Records.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234