Zaterdag 16/11/2019

Theaterrecensie

‘Happy Hour’ van Lobke Leirens en Maxim Storms: staalkaart van jong lef

Beeld Leontien Allemeersch

Met Happy Hour nemen de jonge theatermakers Lobke Leirens en Maxim Storms ons mee naar een voorgeborchte van de hel. Het is een prikkelende maar niet helemaal bevredigende reis.

De samenwerkingen tussen Leirens en Storms resulteren zelden in een vrolijke boel. In Krocht (2014) reden ze hun toeschouwers rond in een dystopisch labyrint waar de geur van verrotting domineerde. In Another One (2016) zagen we een oud koppel gestold in een toestand van liefdevolle haat. In Happy Hour ontmoeten twee verdoemden elkaar in een roodgloeiend limbo, waar ze boete doen in afwachting van hun verdere queeste – of die leidt naar een inferno of een paradiso blijft in het midden.

Zij lijkt wel een femme fatale weggelopen uit een film noir: Marilyn Monroe-kapsel, BDSM-pakje, hoge hakken. Hij komt recht uit een Vlaamse heimatprent: padvindersoutfit, witte onderbroek, Tefal-sandalen. Hun hals is zwart geschilderd, waardoor hun hoofd boven hun schouders lijkt te zweven. Yep, Paul en Mika zijn morsdood en hun geblakerde vingers wijzen erop dat ze hier hun schuld, hun grote schuld komen uitboeten.  Met een koket ‘Ashamed?’ peilen ze van tijd tot tijd naar de voortgang van elkaars zondige gemoed.

De referentie aan film is niet toevallig, want Happy Hour functioneert als een stomme film: de korte, absurde taferelen worden abrupt afgebroken met een donkerslag en elk volgende scène brengt een nieuwe situatie. Zo bezien is ‘slaan’ of ‘scanderen’ zowel in vorm als inhoud het Leitmotiv van Happy Hour. Niet alleen zijn de hoofden van Paul en Mika van hun lijf gehakt en geselen ze zichzelf en elkaar, maar ook structureel wordt elke scène uit elkaar geslagen door een dissonant akkoord en vormt een stuwende percussie de soundtrack van hun muzikale rituelen.

Beeld Leontien Allemeersch

Paradoxaal genoeg ontwikkelt zich ondanks dat jagende ritme van licht, klank en handeling een ervaring van tijdloosheid. In deze besloten wereld zijn Paul en Mika veroordeeld tot elkaar en tot het eindeloos afkauwen van de tijd. Met een stok tussen hen ingeklemd als een houten navelstreng draaien ze rondjes op het rode cirkelvormige speelvlak, waardoor ze – denk aan de beroemde scène waarin Chaplin aan het uurwerk hangt – de levende wijzers worden van een doldraaiende kosmische klok.

Die ervaring van tijdloosheid mag echter geen dramaturgische stilstand betekenen, en daarin schuilt het manco van Happy Hour. Hoe fascinerend de afzonderlijke beelden ook zijn, overkoepelend lijkt er zich niets te ontwikkelen – niet tussen Paul en Mika en niet tussen de personages en hun oord van boetedoening. De tableaux zijn griezelig, grappig of bevreemdend, maar in het geheel geplaatst ook wat vrijblijvend. Wanneer Mika en Paul klaar zijn om de grens over te gaan voelt dat niet als het hoogtepunt van een zorgvuldig opgebouwde spanningsboog, maar als een voorspelbaar slot – omdat er nu eenmaal een slot moest zijn.

Wat de voorstelling wél opnieuw bewijst is de enorme potentie van Leirens en Storms, die fysiek, beeldend en verbeeldend tot het uiterste durven gaan. Leirens is indrukwekkend wanneer ze met een hoog stemmetje huilt als een baby, om vervolgens haar stem te laten dalen tot de grunt van een wild beest. Bij Storms lijken de fysieke impulsen het af en toe op sublieme wijze over te nemen van zijn ratio.

Dit zijn performers van grote klasse. Zo bezien is Happy Hour een staalkaart van durf en kunnen, eerder dan een echt geslaagde theatervoorstelling.

Op 17/1 in nona (Mechelen), op 2/2 in de Arenberg (Antwerpen), en op 7/2 in KAAP (Brugge).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234