Dinsdag 28/01/2020

Hannelore Bedert (****1/2) genereert kippenvel in de Roma

Beeld Alex Vanhee

Met 'Iets Dat Niet Komt' bracht Hannelore Bedert een paar maanden geleden haar derde plaat uit. Uitstekend materiaal, al was het nog even afwachten hoe dat nieuwe materiaal zich naar het podium zou vertalen. Gisteravond kwam Bedert de plaat voorstellen in de grote zaal van de Antwerpse Roma, en ook daar speelde ze - geruggensteund door een paar special guests én een grandioze band - een bloedstollend concert.

In een lange rij stonden ze na afloop aan te schuiven voor een praatje of een handtekening. In amper vijf jaar tijd is Hannelore Bedert - nog altijd maar 29 - uitgegroeid tot een sterkhouder van het Nederlandstalige lied. Iemand die in haar teksten geen blad voor de mond neemt, voortdurend in haar eigen interne huishouding ligt te woelen, en bij momenten kwistig zout in een open wonde strooit.

Dat levert doorgaans nummers op die niet alleen griezelig herkenbaar zijn, maar tegelijk zo'n gevoelige snaar raken dat het soms een beetje pijn doet. Maar wél bloedmooi dus, en dat bleek ook in De Roma, waar de West-Vlaamse zangeres met een verrassend omvangrijke groep aangaf dat ze klaar was voor een nieuwe stap in haar carrière.

Gevangen in een lichtkegel
Naast haar gebruikelijke muzikanten had ze dit keer ook twee blazers en een strijkkwartet mee, waardoor het geheel nog gevariëerder, nog rijker klonk. Het begon ook mooi: Bedert werd gevangen in een lichtkegel, sloeg spaarzaam een elektrische gitaar aan, en zong. 'Zie mij hier nu staan/Mijn hart in mijn handen/Mijn hart op mijn tong'. Eerst viel haar band in, dan volgden de strijkers. En meteen wist je: dit wordt ànders.

Ook het pakkende 'Iets Dat Niet Komt' kreeg je nadien meteen op het puntje van je stoel. Net als Raymond van het Groenewoud weet ze met een paar goedgekozen zinnen die spanningen in een relatie te dissecteren en beschrijft ze het complexe evenwicht tussen aantrekken en wegduwen. Vurig verlangen ('Losse Schroeven') en venijnige afkeer ('Janker', met een glansrol voor surprise-guest Stijn) lagen soms maar een armlengte van elkaar.

Bedert besefte dat haar nummers wat zwaar op de hand zijn, maar loste dat op door tussendoor de sfeer wat te verluchten met goeie, vaak geestige bindteksten. Bovendien: wie haar vandaag nog steeds bij de kleinkunst indeelt, weet niet beter of is van slechte wil. Live had ze alleszins meer raakpunten met PJ Harvey en Wilco dan met - ik zeg maar wat - Miel Cools of Zjef Vanuytsel.

Ontroeren
Alleszins kon ze net zo hard ontroeren, zéker als ze - zoals het geval bij zowel 'Zon' als het tot de bissen opgespaarde 'Afspraak' beklemmende songs zong over haar door kanker ontnomen nichtje. Daar vielen de prachtige strijkersarrangementen die eerder op de avond ook al voor een meerwaarde hadden gezorgd overigens nog meer op. En de manier waarop de twee blazers - knap én single, verzekerde Bedert - de set uitgeleide deden, was niet alleen origineel maar zorgde bovendien voor een lichte toets.

In de bisronde kwam Arne Leurentop van And They Spoke In Anthems langs voor het a-capella 'Imaginaire', en met iedereen op het podium werd 'Altijd Nooit Meer' een wervelend orgelpunt van een uitstekende set. Hannelore Bedert staat tegenwoordig in zalen als De Roma, De Handelsbeurs en de Ancienne Belgique. Getuige de grote productie waar ze nu mee op de baan is, kan ze zich moeiteloos meten met de grote buitenlandse concurrenten die daar haast dagelijks op het podium staan. Geen geringe verdienste.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234