Maandag 18/11/2019

Wat is muziek?

Hanne Torfs, frontvrouw en toetseniste: "Niets zaliger dan met een leeg hoofd bewegen op muziek"

Hanne Torfs. Beeld Tom Lagast

Ze relativeert graag haar pianospel, maar de synthpartijen van Hanne Torfs kleuren wel de jongste plaat van School is Cool, Good News. Ondertussen treedt ze ook op het voorplan als frontvrouw van haar eigen band Fortress. Altijd heeft ze hetzelfde doel: dat het publiek zich verliest in de muziek.

Moeten muzikanten zoeken naar ‘hun’ genre?

Hanne Torfs (28) ontdekte de kracht van muziek toen ze als kind de muziekschool binnenwandelde en een cello uitprobeerde. “Ik voelde de trillingen van dat instrument door mij heen gaan. Op dat moment wist ik: voor minder wil ik het niet doen. Ik moet muziek echt beleven en voelen.”

Na tien jaar op de muziekschool had ze het echter gehad met discipline en studeren. “Ergens technisch beter in worden interesseert me minder dan zoeken naar mijn eigen geluid.” Dat eigen geluid vond Hanne niet onmiddellijk, maar op haar vijftiende ontdekte ze wel waar ze wou staan: op het podium. “Ik was de frontvrouw van mijn eigen metalband, we speelden covers van Iron Maiden, Judas Priest en Metallica. Dat was zalig. Toen al voelde ik: frontvrouw zijn is wat ik wil doen. Dat is nog altijd zo.”

Het metalmilieu heeft ze allang achter zich gelaten. Op dit moment is Hanne vooral bekend als toetsenist van School is Cool, maar een viertal maanden geleden kwam ze naar buiten met haar band Fortress. “We maken elektronische popmuziek. Ik verdiep me daar nu helemaal in, net als in deep house en techno.” De combinatie van intensiteit, een bezwerende opbouw en een duistere, weemoedige sfeer betovert haar. “Soms denk ik: nu heb ik het echt gevonden. Ik zou een heel spirituele verklaring kunnen geven waarom die muziek echt bij mijn persoonlijkheid past”, grijnst ze. “Maar dat dacht ik destijds ook van metal.”

Bots je als muzikant soms op de grenzen van muziek?

Muziek, zegt Hanne Torfs, kent zoveel verschillende parameters dat er geen einde aan komt. “Je kunt variaties en combinaties blíjven aanbrengen. Muziek is een eindeloos algoritme. Sommige songs lijken op elkaar, maar zelfs met hetzelfde thema en hetzelfde arrangement klinken ze niet hetzelfde. Dat maakt het voor mij zo leuk om muziek te maken. Er zijn geen restricties. Je kunt haast niet zeggen: oei, we hebben de grenzen van de muziek bereikt.”

Dat betekent ook dat je maar nieuwe muziek kunt blijven vinden. “In tijden van Spotify voelt dat als een koortsachtige zoektocht. Je blijft maar doorklikken zonder ooit rust te vinden.”

Voor muzikanten heeft dat oneindige ook een schaduwkant. “Iedereen die zijn muziek op Spotify zet, gelooft dat de rest van de wereld daarop zit te wachten. Dat is een heel mooie overtuiging, ik blijf er ook zelf in geloven. Maar door die oneindige stroom van nieuwe dingen, wordt wat jij doet wel bijna nietig.”

Mag goede muziek ook dansbaar zijn?

Hanne Torfs is geen fan van de EDM (electronic dance music) die van het hoofdpodium van Tomorrowland knalt. Tegelijk snapt ze waarom het publiek er zo massaal in opgaat. “Mensen voelen die muziek. Die intense, repetitieve beats zijn een hartslag, ze brengen je in trance. Als je een stam in een woud een bezwerende dans ziet uitvoeren, of je luistert in een club naar je favoriete producer, dan denk ik dat de ervaring niet zo erg verschilt.”

Met Fortress zoekt ze eveneens dat dansbare op. “Dat we mensen doen dansen, is zelfs de essentie”, zegt ze. “Zonder zweverig te willen klinken, geloof ik dat teruggaan naar het lichaam heel belangrijk is. In het dagelijkse leven zitten mensen heel hard in hun hoofd, we moeten heel veel nadenken, terwijl er niets zaliger is dan met een leeg hoofd megahard bewegen op muziek. Dat is een fysieke beleving van grote emoties. Ook performen is iets heel fysieks. Je gaat op zoek naar een extase. Als we muziek schrijven, vragen we ons af welk effect die live zal hebben. Wanneer ik mensen zie opgaan in mijn muziek, word ik heel erg gelukkig.”

Hanne Torfs. Beeld Tom Lagast

Lever je als frontvrouw live het zwaarste werk?

Bij School is Cool stelt ze zich ten dienste van de band en van frontman Johannes Genard, wanneer ze optreedt met Fortress draagt zij de show. “Er zijn weinig dingen die ik liever doe dan frontvrouw zijn én er zijn weinig dingen die ik moeilijker vind. Soms ben ik na twee minuten op het podium al helemaal bezweet en buiten adem. Dat is niet door de fysieke inspanning, maar door de intensiteit. Je moet echt stevig in je schoenen staan – of er in ieder geval zo uitzien. Als dan het stemmetje wegvalt dat de hele tijd commentaar levert, dan gebeurt er iets dat ik met niets anders in mijn leven kan vergelijken. Het beste gevoel dat er is.”

“Dat ik bij School is Cool niet de frontvrouw ben, is ergens comfortabeler, maar tegelijk is de piano een technische barrière. Ik kan het me niet permitteren om een fout akkoord te spelen. Als dat gebeurt, kan ik daar dagen over malen”, zegt Hanne. “Je bent een schakel in het geheel en dat wil ik perfect doen. Dat is heilig voor mij. Als frontvrouw kun je je meer permitteren. Je bent vrijer. Als ik piano speel, moet ik veel beredeneerder te werk gaan.”

Als ze zelf naar een optreden gaat, wil ze de muzikanten met overtuiging zien optreden. “Het leidt me heel erg af als ze te stijf op een podium staan”, grinnikt ze. “Het mooiste is dat je in de ogen van een performer niets van twijfel ziet, terwijl alle artiesten, hoe groot of klein ze ook zijn, die twijfel regelmatig voelen. Het is soms een strijd om toch door te zetten voor een publiek dat blijft stilstaan. Dan moet je denken: fuck it, ik krijg ze wel mee, ik vertrouw op de muziek en op mezelf.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234