Donderdag 19/09/2019

Muziekrecensie

'Hamburg Demonstrations' van Peter Doherty: Bevlogen en bezopen

Pete Doherty grijpt met Hamburg Demonstrations nipt naast de eindejaarslijstjes. Beeld kos

Zeven jaar na zijn schitterende solodebuut toont Peter Doherty opnieuw dat er leven is naast The Libertines, Babyshambles en een afdaling in de hel van heroïne. Het leven van een lamzak, weliswaar.

"Come on boys choose your weapon/ J-45 or AK-47", rijmt Doherty in 'Hell to Pay at the Gates of Heaven'. Ofwel: kies tussen de gitaar waarmee John Lennon de liefde predikte of een kalasjnikov. Je hoeft geen genie te zijn om er een verwijzing naar de tragedie van de Parijse Bataclan in te lezen. Zopas nog mocht Engelands grootste knuffeljunk trouwens als tweede artiest aantreden in de vernieuwde concertzaal.

Dat terroristen een dergelijk bloedbad hadden aangericht in Parijs, bleek zelfs op Planeet Pete als een meteoor te zijn ingeslagen. De Britse singer-songwriter, vooral bekend van The Libertines en in de tabloids uitgesponnen verhalen over ontucht en verslaving, woont dan ook al enkele jaren in Parijs. Uitgesproken politiek klinkt hij evenwel nergens op Hamburg Demonstrations. Het blijft bij een zeldzaam namedroppen van armageddon, Palestina en religieus fanatisme.

Liever heeft hij het nog steeds over schimmige nachten vol romance en roesmiddelen. Ook de songs klinken zonder uitzondering alsof ze in één bevlogen trek neergepend werden, en vervolgens bezopen op band geflanst in een nuit die om zoveel verschillende redenen blanche kleurt.

Losse pols

Die slordige opnames lijken inmiddels een doorzichtig afleidingsmanoeuvre. Achter een opgetrokken rookgordijn van nonchalanche tref je immers bloedmooie popsongs aan als 'Flags from the Old Regime', geschreven voor en over Amy Winehouse, of 'I Don't Love Anyone'. Melancholie viert hoogtij in deze half bij elkaar gelalde, half gecroonde liedjes. Daar tegenover staan dan weer uptempo riedeltjes die zomaar uit de losse pols lijken geschud. Zo is er het door een dronken plink-plonkende piano bij elkaar gebonden 'Kolly Kibber' of een speels 'Down for the Outing'. 'Oily Boker' knevelt de laatste van The Libertines dan weer aan de mondharmonica van Bob Dylan en het geluid van gezinsgeweld. Nee, écht.

'Hamburg Demonstrations' van Peter Doherty. Beeld Kos

Opmerkelijk is dat 'I Don't Love Anyone (But You're Not Just Anyone)' liefst twee keer zijn opwachting mag maken op de plaat. Helaas overbodig: de elegante eerste versie doet haar voordeel met een somber strijkersarrangement en lichtjes exotische percussie. De tweede versie speelt dan weer met een banale four to the floor-beat en een kampvuurgitaar. De lamzakremix, zeg maar.

Is dit er nog eentje voor de eindejaarslijstjes? Net niet, waarschijnlijk. Daarvoor haalt Hamburg Demonstrations zelden het niveau van solodebuut Grace/Wastelands. Maar wie voorbij het rookgordijn kijkt, houdt hier wel een ongeslepen diamant of vier aan over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234