Dinsdag 27/09/2022

DM ZaptCurse of the Chippendales

Halfblote vrouwen waren er altijd en overal. Maar de Chippendales leerden je om ook mannen te objectiveren

null Beeld VRT
Beeld VRT

Ann-Marie Cordia zet de blik op oneindig. Vandaag: Curse of the Chippendales.

Ann-Marie Cordia

De eerste keer dat ik een man als lustobject afgebeeld zag, was toen mijn beste vriendin een poster had gekocht met een zwart-witfoto van een man in gladde, blote bast. Haar moeder las geaffronteerd de begeleidende tekst voor: “‘A hard man is good to find.’ Meisjes!” We waren twaalf en ik denk niet dat we die woorden echt snapten, ik alvast niet, maar omdat haar mama boos was, leek mijn beste vriendin in haar nopjes. De tweede keer dat ik een man als lustobject afgebeeld zag, zij het braver, was een jaar of twee later, op een poster die ik kocht: van een man in bloot bovenlijf die een baby vasthield. Dat was toen mode. De derde keer was toen ik hoorde over het bestaan van de Chippendales.

Vraag me niet naar de eerste keer dat ik een vrouw als lustobject zag. Nooit anders geweten, gok ik. Halfblote vrouwen leken er altijd en overal te zijn. Tegen de tijd dat je je eerste pornoboekje onder ogen kreeg, was je oog goed getraind. Het decolleté, de kromming van een rug, de nagels rood gelakt en het mondje licht open. Wie het pornoverhaaltje las – of voor de iets jongere mensen: wie naar een filmpje keek – leefde mee met het hoofdpersonage, dat altijd een man was. Waarbij je als meisje in een schizofrene denkbeeldige situatie terechtkwam. Je neukte door de ogen van een man, welja, uiteindelijk jezelf. Ja-ja, freaky shit.

Om maar te zeggen: vrouwen objectiveren was voor iedereen een tweede natuur. Schaarsgeklede dames: sexy! Maar bijna naakte mannen? En toen kwamen de Chippendales naar België, vermoedelijk eind jaren 90. Gespierd, in string en – euhm – expres haarloos?

De docureeks Curse of the Chippendales leert dat sommige strippers uit de allereerste lichting nog wat borsthaar mochten laten staan. Het begon dan ook allemaal eind jaren 70 in een discotheek in Los Angeles, in de hoogdagen van de snor. De clubeigenaar wilde de hele week veel verdienen, en niet enkel in het weekend. Dus kwam een zekere Paul Snider op het idee – nu ja, dat had hij afgekeken van een homoclub in Canada – om op een rustige weekavond mannelijke strippers te laten optreden, voor een vrouwelijk publiek. Een deel had bijna feministische, dan wel wraakzuchtige motieven om te komen kijken. “Vrouwen strippen al jaren voor mannen, nu moeten zij uit de kleren!” Dat idee. Want mannen objectiveren kan je leren. “Take it off!” gilden ze tijdens de shows. De mens als groepsdier in al zijn, of in dit geval, haar glorie. Mannen waren niet toegelaten – zou zo’n club vandaag dan een safe space genoemd worden voor vrouwen? – en ook toen brulden er venten boos: “Dit is discriminatie!”

Zoals je vaak ziet bij vrouwelijke lustobjecten, liep er ook hier en daar een Chippendale rond met een veel te laag zelfbeeld die naar erkenning snakte: “Ik wilde gezien worden.” Intussen krioelde het achter de schermen van de louche types, waarna de eerste twee doden vielen – en de Curse of the Chippendales een spannende true crime-reeks wordt.

Curse of the Chippendales, nu op VRT NU.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234