Dinsdag 19/11/2019

Haagse afbraakpolitiek voelbaar tot in de theaters van Gent

Wim brouck en Steven Heene ontwaren een 'totale liefdeloosheid voor kunst en cultuur' in Nederland, waar jaarlijks 200 miljoen euro wordt bespaard op cultuursubsidies. Opbrouck is artistiek leider bij NTGent, Heene artistiek coördinator van hetzelfde theater-huis.

Waarom is dit in hemelsnaam nodig? Het is een vraag waar we als stadstheater in Gent al weken tevergeefs het antwoord op zoeken: bij de aangekondigde afbraak van de kunstensector in Nederland. Want dat laatste is precies wat er nu gebeurt bij onze noorderburen, in een cultuur waar wij als Vlamingen zo lang naar opkeken omwille van het overlegmodel, het professionalisme, de openheid en creativiteit ook om nieuwe kunstvormen op te pikken en een plaats te geven. Het tegendeel lijkt nu de realiteit: op aansturen van de staatssecretaris voor Cultuur, een man die er prat op gaat dat hij van kunst geen kaas heeft gegeten - dat snijdt makkelijker, nietwaar - draait een nationale overheid met één beweging de klok decennia terug wat de kunstwereld aangaat. En neen, deze beeldspraak is geen overdreven voorstelling van zaken, als je weet dat er enkele duizenden jobs op de helling staan, dat de drempel voor het publiek een flink stuk wordt verhoogd door een forse aanpassing van het btw-tarief, dat de budgetten voor podiumkunsten en beeldende kunst substantieel worden gereduceerd, en ga zo maar door. Zijn onze noorderburen het noorden kwijt? Waarom is dit nodig? Besparen, oké, maar waar en wanneer is de opdracht gegeven om het kind met het badwater weg te gooien? En wie wordt daar beter van? De Nederlandse belastingbetaler, is dat dan het antwoord? Dat valt nog maar te bezien.

Mocht u zich afvragen waarom wij ons daarover zo opwinden, als theaterhuis in Gent, geven we u graag mee dat we met NTGent al jaren in Nederland touren, werken, spelen, coproducties opzetten. Dat heeft veel te maken met het beleid van Johan Simons, onze vorige artistiek leider die in 2010 een mandaat heeft opgenomen in de Kammerspiele in München. Onder zijn bewind is er in Gent een Vlaams-Nederlands ensemble van acteurs samengesteld, een werkmodel dat we vandaag nog steeds omhelzen, nu een van de spelers - Wim Opbrouck - artistiek het roer in handen heeft. Maar de verbondenheid met de Nederlandse kunstenscene heeft nog veel meer te maken met het simpele feit dat wij Vlamingen en Nederlanders in een zelfde taalgebied leven en werken, waardoor je als producent van teksttheater al snel geneigd bent om talent aan weerskanten van de Moerdijk te zoeken. Talent, maar ook partners en coproducenten.

Om een voorbeeld te geven: afgelopen zaterdag was er een zogenaamd 'Clauskamp' in onze schouwburg in Gent, een samenwerking met het onvolprezen Wunderbaum, een theatercollectief dat vanuit Rotterdam opereert. En vandaag is er in Amsterdam de première van Het meisje dat te veel van lucifers hield, een interpretatie van een boek van Gaétan Soucy, in een regie van Julie Van den Berghe. Julie is een Vlaamse die in Amsterdam de regieopleiding heeft gevolgd, en zij maakt sinds vorig jaar deel uit van ons ensemble. Haar nieuwe productie komt tot stand in samenwerking met Frascati, een van de vermaledijde productiehuizen die vanaf 1 januari 2013 geen rijkssubsidie meer zal ontvangen, als het beleid van de heer Zijlstra een realiteit wordt. Dus vergis u niet: ook in Gent voelen wij deze afbraakpolitiek, mijnheer. En dan hebben we het nog niet eens over onze coproducties met Toneelgroep Amsterdam of Het Nationale Toneel, of over de gevolgen van de btw-verhoging aan de kassa tijdens onze theatertournees in Nederland.

Tuin
Maar bovenal wordt er gesneden in artistieke en intellectuele rijkdom, en dat op een manier die veel verder gaat dan rationaliseren. Het is alsof je aan iemand de verantwoordelijkheid geeft over een tuin - een tuin waarin wel wat snoeiwerk moet gebeuren. Waarop die persoon beslist: weet je wat, een terras is allang voldoende, ik zet gewoon enkele plantenpotten neer en de rest mag weg, om te vermalen of in het containerpark te dumpen. Het is een daad die verder gaat dan 'geen groene vingers hebben' en daar best wel fier op zijn. Het is totaal liefdeloos voor de kunst en cultuur die het leven, en dus een land, zoveel rijker maken. We maken ons sterk dat het Nederlandse volk heel snel weer zal snakken naar een échte tuin, waarin kunst opnieuw wortel kan schieten en bloeien naar ongekende hoogten. Die weelde bereik je niet door een aantal potten op een rijtje te zetten. Waarom is dat in hemelsnaam nodig?

 Vlamingen en Nederlanders werken in hetzelfde taalgebied, waardoor je als producent geneigd bent talent, maar ook partners en coproducenten, aan weerskanten van de grens te zoeken  
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234