Maandag 14/10/2019

Review

Guns N' Roses op TW Classic: Triumviraat staat paraat ***

Beeld Wouter Van Vooren

Zowat 60.000 rockfans kwamen gisteren naar Werchter afgezakt, voor de terugkeer van het echte Guns N' Roses. Gitarist Slash, bassist Duff McKagan en brulboei Axl Rose stonden bijna drie uur lang met veel enthousiasme op het podium van TW Classic. Jammer dat de stem van Axl de eerste concerthelft nogal wankel klonk.

Nee, de backstage moest niet langer volledig ontruimd worden om het ego van de zanger door te laten. Het concert begon zelfs stipt volgens schema. De tijden zijn duidelijk veranderd bij Guns N' Roses. Dit is niet langer the most dangerous band in the world. Axl Rose droeg een shirt met de afbeelding van een kitten, en stond de hele tijd te glimlachen. Hij sprak meteen het publiek aan, ook al niet van zijn gewoonte: "Hoe gaat het?! Jullie zijn met erg veel vanavond..."

Elke Belgische fan wou er bij zijn, voor de terugkeer van hun rockhelden. Met Axl Rose grijnzend bovenop de monitor, Duff en Slash aan zijn zijde.

Zoeken en vinden

De verwachte triomftocht liet wat op zich wachten. Tijdens het openingssalvo 'It's So Easy' en 'Mr. Brownstone' zong Rose erg laag. Hij holde de hele tijd rond en zocht duidelijk naar zijn stem, maar wist pas echt te overtuigen toen de band na drie songs een versnelling hoger ging spelen. 'Welcome To the Jungle' vuurde uit alle cilinders. "You know where you are?!", krijste Rose zich de longen uit het lijf. Slash gleed met zijn handen over zijn gitaarnek en vuurde de riffs aan, terwijl Duff uiterst strak stond te bassen. Het is liefst 30 jaar geleden dat Appetitie For Destruction uit kwam. Dat debuut heeft nog niets verloren aan rauwheid en authenticiteit.

Guns N' Roses speelde op een naar hun normen compact podium. Vaak dicht bijeen, om uit te zwermen naar de hoeken. De drie kernleden werden bijgestaan door vier muzikanten uit de solo-groep van Rose, maar het was voor iedereen duidelijk om wie het ging. Axl is sinds deze reünie-tour (met de toepasselijke titel Not In This Lifetime) flink afgevallen, en huppelde over het podium alsof het opnieuw 1993 was. En Slash voelde zich niet te goed om enkele songs van het verguisde Chinese Democracy te spelen. 'Better' overtuigde uit die drieworp het meest. 'This I Love' klonk dan weer affreus, ook omdat Rose naast de toonaard aan het zingen was.

Knipoogjes en eerbetonen

Guns N' Roses overtuigde in Werchter vooral tijdens de langere, epische nummers én de fenomenale slotronde. In 'Estranged' pakte Slash uit met een heerlijk zoete gitaar, en ook 'Civil War' klonk noot voor noot perfect. Wat een kanjer van een song, met Rose die zich gaf en Slash die de outro fraai over liet gaan in 'Voodoo Child' van Jimi Hendrix.

Er volgden nog knipoogjes en eerbetonen.

Duff had het symbool van Prince op zijn bas gekleefd en zong een cover van The Misfits ('Attitude'). De man met de hoge hoed speelde een stukje 'Wish You Were Here' (Pink Floyd), enkele noten van 'Only Women Bleed' (Alice Cooper) en liet 'Theme From The Godfather' naadloos overvloeien in een prachtig 'Sweet Child O'Mine'. Aan het einde van de set stond de groep ook stil bij het recente overlijden van Chris Cornell (Soundgarden), met hun versie van diens 'Black Hole Sun'.

Het regende in Werchter, maar dat was nooit echt een spelbreker. Tijdens 'Coma' begon een doorweekte Slash te stampvoeten als een hitsig veulen, terwijl Axl als een dansende derwisj tekeer ging in het venijnige 'Out Ta Get Me'. Vlak voor 'November Rain' gingen de hemelsluizen (o ironie) weer dicht. Die klassieke single eindigde met een hecht samenspel, waarbij Slash dicht tegen de vleugelpiano van Rose kwam spelen.

Voluit richting finale

Op de finaleronde viel gisteren weinig af te dingen. Met een cowboyhoed op het hoofd zette Axl de samenzang van 'Knocking on Heaven's Door' (Bob Dylan) in, om in 'Nightrain' het gaspedaal een laatste maal in te drukken. Eindelijk durfde Rose voluit zingen.

Dat deed hij ook in de bisronde: 'Don't Cry' werd vol pathos gebracht. En na een kort 'The Seeker' (The Who) eindigde Guns N' Roses met de song waar iedereen naar verlangde. 'Paradise City' was het vuurwerk op en naast het podium waar de hele wei op wachtte.

Laat ons afspreken dat deze incarnatie hét Guns N' Roses is dat we willen zien, in plaats van de band waar Rose de voorbije 15 jaar mee rondtourde. Aan hun enthousiasme te zien, zit er misschien zelfs een nieuwe plaat in. Wie weet? Niets is nog zeker in de wereld, als Axl en Slash terug lachend rug tegen rug gaan staan.

Guns N' Roses, gezien op TW Classic op 24 juni in Werchter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234