Vrijdag 28/02/2020

Guns N' Roses op Graspop: zielloze huurlingen met frontman in vorm **

Axl Rose daagde vroeger - en scherper - dan verwacht op.Beeld Alex Vanhee

Zou er dan toch waarheid zitten in de voorspelling van de Maya's dat eind dit jaar de wereld zal vergaan? Het moet wel, want zondag werd de allerlaatste absolute zekerheid onderuit gehaald. Guns N' Roses was namelijk... te vroeg! Zie het als Axl's heel eigen manier om duidelijk te maken dat alleen hijzelf bepaalt wanneer hij op het podium klimt. Maar het was net zo goed een middenvinger naar de critici en een sluw trucje om paniek te zaaien bij de persfotografen die zich plots moesten reppen.

Alleen Axl Rose slaagt erin om zich als eikel te profileren bij zowel het te laat als te vroeg verschijnen. Het moment dat de intro van 'Chinese Democracy' over de wei schalde waren Hatebreed en Children Of Bodom zich in de Marquees nog volop naar het einde van hun set aan het werken. Gevolg: Rose keek aanvankelijk uit op een heel erg dun bevolkte wei. De fragiele relatie met zijn publiek en zijn lange tenen indachtig, vreesden we even het ergste.

Bovendien was de berichtgeving rond de band (en dan vooral Axl) de afgelopen maanden weinig hoopgevend. Hij zou tussen de songs aan de zuurstoftank moeten, zong steeds valser en had op foto's meer weg van een samensmelting tussen Mick Hucknall en André Hazes dan van een energieke rockgod. Dat laatste viel echter reuze mee. De 50-jarige zanger had niet meer of minder last van een opkomend buikje dan zijn leeftijdsgenoten en hoewel z'n gezicht nog wat opgeblazen stond, leek het botox-probleem opgelost.

Loopse kater
Daarnaast had zijn verdwijnen tussen enkele songs volgens ons eerder te maken met z'n kledingwissels dan met een zuurstoftekort - daarvoor leek hij ons net iets te scherp te staan. 's Mans haast folterende schreeuw kon nooit loepzuiver genoemd worden, maar zondag leek hij wel over erg weinig controle te beschikken op zijn hoge noten, die dan maar alle richtingen uit schoten. Zo leek het hem ook aan vocale kracht te ontbreken bij 'Mr. Brownstone' en hadden enkele strofen uit 'Rocket Queen' net zo goed door een loopse kater gezongen kunnen worden. Een euvel dat halverwege de set werd verholpen. Schijnbaar spaarde hij zichzelf wat in het begin opdat hij, wanneer de eindmeet in zicht was, toch nog alle registers kon open trekken bij pakweg 'You Could Be Mine' en 'Civil War'.

Axl was altijd al meer frontman dan zanger en wat dat betreft werden we in de watten gelegd. Zowel die klassieke poses als de pirouette met het microstatief en het over en heen gespurt toonden aan dat hij op een podium nog steeds alle aandacht naar zich toe weet te zuigen. Dat er meermaals een brede smile op zijn gezicht stond én hij zelfs enige empathie toonde tegenover het met de vermoeidheid van drie festivaldagen worstelende publiek, hadden we dan weer niet zien aankomen.

Muzikanten zonder ziel
Naast het enige overblijvende groepslid Dizzy Reed (met een prachtige piano-cover van The Who's 'Baba O'Riley') blonken Axl's huurlingen toch weer uit in middelmatigheid. Solo's die de mist ingaan, gitarist DJ Ashba als kermisimitatie van Slash en ongeïnspireerde instrumentals: er zat geen greintje ziel in deze hutsekluts van veredelde sessiemuzikanten.

Met slechts een handjevol songs uit 'Chinese Democracy' leverde de band een nog best puike set af. Zijn muzikanten toonden zich de naam Guns N' Roses onwaardig, maar de manier waarop Axl met overgave en zelfs plezier stond (vals) te zingen was enigszins hoopvol. Myles Kennedy mocht dan wel vrijdag met Slash meer toonvaste versies van 'Nightrain' en 'Sweet Child O'Mine' gebracht hebben, ze voelden veel natuurlijker aan in de handen van Axl. Dat Sinatra's 'My Way' als outromuziek uit de boxen schalde, was geen toeval.

De set
1 Chinese Democracy
2 Welcome To The Jungle
3 It's So Easy
4 Mr. Brownstone
5 Sorry
6 Rocket Queen
7 Estranged
8 Better
9 Shackler's Revenge
10 Live And Let Die
11 This I Love
12 Used To Love Her
13 Motivation
14 Street Of Dreams
15 You Could Be Mine
16 Sweet Child O'Mine
17 November Rain
18 Glad To Be Here
19 Don't Cry
20 Civil War
21 Knockin' On Heaven's Door
22 Nightrain

Bis
23 Madagascar
31 Whole Lotta Rosie
32 Patience
33 Paradise City

Beeld UNKNOWN
 
Dat er meermaals een brede smile op het gezicht van Rose stond én hij zelfs enige empathie toonde tegenover het met de vermoeidheid van drie festivaldagen worstelende publiek, hadden we dan weer niet zien aankomen
Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234