Zaterdag 21/09/2019

Concertrecensie

Guns N’ Roses-bassist Duff McKagan maakt van de AB een saloon in Texas ★★★☆☆

Duff McKagan, AB Brussel Beeld Tine Schoemaker

Duff McKagan is naast beest op de basgitaar bij Guns N’ Roses ook zijn eigen persoon. De rocker uit Seattle vormde de AB gisteren om tot een saloon waar country en roots-muziek centraal stonden. Met daarin ook uitstapjes naar The Clash, Mark Lanegan en enkele (weinig gespeelde) GN’R-songs.

Vreemde aanblik toch. Vorige zomer speelde Duff McKagan (55) nog voor 50.000 uitzinnige fans op Graspop met Guns N’ Roses, nu stonden er amper 250 mensen in de AB. Het bracht de iconische bassist niet van de wijs. Integendeel, hij dankte alle aanwezigen om een stap in het onbekende te wagen en hem een kans te geven. Nu de Guns N’ Roses-machine even stil ligt (ook Slash is met zijn soloband op pad), kreeg je in Brussel een snuifje ‘Duff de punker’ voorgeschoteld (‘Clampdown’ van The Clash klonk lekker strak), een tussengerecht ‘Duff de hardrocker’ (in sommige Guns N’ Roses-covers), maar toch vooral ‘Duff de singer-songwriter’. Tenderness is zijn derde soloplaat en zwaar gedrenkt in een countrysausje. Niet dat McKagan nu plots de redneck gaat uithangen, integendeel. De liedjes kwamen uit het hart. ‘Parkland’, misschien wel de knapste song in de set, was een aanklacht tegen het wapengeweld in de Verenigde Staten. “Alweer een school, alweer gebroken harten”, zong McKagan. “Moeten we telkens weer moeders zien huilen?”, vroeg hij in het refrein, refererend aan de schietpartijen in Columbine en andere drama’s.

Strakke band

McKagan is niet de beste zanger, dat merkte hij zelf ook op. Maar wat hij miste aan stemkwaliteit maakte de blonde frontman goed in présence en attitude. McKagan liet zich in Brussel uitstekend omringen, met een zingende violiste en countryster Shooter Jennings (zoon van Waylon Jennings) mee op piano vooraan. “Houden jullie van Nick Cave en Mark Lanegan? Ze hebben beiden iets gemeen: een geweldige band. En vooral ook een uitstekende bassist”, knipoogde McKagan naar de man achter zich. Zelf had Duff een akoestische gitaar om, en startte hij de avond met een herwerkt ‘You Ain’t The First’ van Guns N’ Roses. Je had onmiddellijk het gevoel niet langer in de AB te staan, maar ergens aan de toog van een kleine bar in Texas.

Duff McKagan, AB Brussel Beeld Tine Schoemaker

Fan met kanker

McKagan vertelde veel tussen de songs. Altijd relevant en gemeend. “Normaal gezien zou Marcy hier zijn vanavond, een Belgische fan. Ze is helaas erg ziek en morgen pleegt ze euthanasie. Ik draag mijn hele optreden vanavond op aan haar.” Waarop het titelnummer van Tenderness volgde voor de vrouw met darmkanker. Even later zette Shooter Jennings ‘Feel’ in. Die song droeg McKagan op aan twee overleden vrienden, Chris Cornell (Soundgarden) en Scott Weiland (zijn oud bandlid bij Velvet Revolver). Een prachtig hertimmerd ‘River of Deceit’ van grunge-supergroep Mad Season was een derde moment om stil te staan bij de dood. McKagan bracht zijn stadsgenoten Layne Staley (Alice in Chains) en John Baker Saunders (The Walkabouts) ingetogen in herinnering. Maar er was ook plaats voor vrolijke momenten. ‘Wasted Heart’ (van McKagan’s punkplaat Loaded) was speciaal herwerkt naar viool en lapsteel-gitaar, en werd ingeleid met een ode aan de liefde: “Vorige week waren mijn vrouw Susan en ik 20 jaar getrouwd. Ze heeft me door donkere tijden geleid en steeds bijgestaan. Ik hou van haar met heel mijn hart.” Ook ‘Last September’ had een begeleidende boodschap: “Wij tonen respect voor alle vrouwen hier. Ladies, we got your back!

Even rocken

McKagan stond lang niet alleen te prediken. Hij haalde plezier uit het meezingen van de fans en het samenspel met zijn muzikanten. “We moeten heel even rocken nu… Kort, petit!” Waarop de frontman een elektrische Telecaster bovenhaalde en met een brede grijns ‘Dust N’ Bones’ (Guns N’ Roses) inzette. De hele band trok naar de rand van het podium, terwijl de violiste bovenop de basdrum klom. “Wie heeft er al een beetje wiet op? Of wat acid?”, vroeg McKagan. Om voor het eerst deze tour ook ‘You Can’t Put Your Arms Around a Memory’ van GN’R te brengen.

Duff McKagan, AB Brussel Beeld Tine Schoemaker

Een bisronde kwam er niet (“daar doen we niet aan”), maar wel een sterke finale. Met een heerlijke versie van ‘Dead Horse’ , de laatste Guns N’ Roses-song van de avond. ‘Don’t Look Behind You’ werd meerstemmig gebracht, terwijl viool, gitaar en piano in elkaar overvloeiden. De AB als kerk van rock & roots. Eindigen deed McKagan met een cover van de Donkere Nonkel, Mark Lanegan. Hij startte ‘Deepest Shade’ vooraan op zijn hurken en zonder gitaar, om dan een laatste keer het volume open te gooien en in perfecte chaos te eindigen.

Duff McKagan stelde niet teleur. De econoom, vader, rocker en auteur is nu ook roots-zanger. Benieuwd of er iets van terug te vinden zal zijn op de nieuwe Guns N’ Roses-plaat, waar in de wandelgangen volop over gefluisterd wordt. Als dat niet zo is, maakten de aanwezigen in de AB toch een aparte avond mee.  

Shooter Jennings en Duff McKagan, AB Brussel Beeld Tine Schoemaker
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234