Donderdag 14/11/2019

The Shape of Water

Guillermo Del Toro: "Sinds ik als tiener Frankenstein zag, heb ik altijd sympathie gehad voor de monsters"

Guillermo Del Toro. Beeld EPA

Met 13 nominaties is The Shape of Water de absolute topfavoriet voor de Oscars. Maar het zijn wel de underdogs die in de film centraal staan. “Monsters hebben altijd mijn sympathie gehad”, zegt regisseur Guillermo Del Toro.

De ontstaansgeschiedenis van The Shape of Water begint in 1970 in Guadalajara, Mexico. Guillermo Del Toro, op dat moment zes jaar oud, zit met open mond en opgetrokken knieën naar een klein tv’tje te kijken. Op het scherm trekt een vrouw in hagelwit badpak nietsvermoedend baantjes in een rivier, terwijl onder haar een amfibieachtig monster opduikt. Vol verlangen raakt het onderwaterwezen met zijn geschubde vingers haar slanke benen aan. 

Het is een scène uit de cultklassieker Creature from the Black Lagoon. Een horrorfilm, maar voor Del Toro vooral een romantisch meesterwerk. “Ik werd halsoverkop verliefd”, vertelt hij ons. “Niet alleen op actrice Julia Adams, maar ook op het monster. Het was het mooiste beeld dat ik ooit gezien had. En in mijn kinderlijke naïviteit geloofde ik echt dat ze samen zouden eindigen en nog lang en gelukkig zouden leven. Maar natuurlijk was dat niet zo. Sinds die dag loop ik rond met het idee een film te maken waarin het wél goed voor hen afloopt.”

U hebt er uiteindelijk 38 jaar over gedaan. Wanneer werden de plannen voor The Shape of Water concreet?

Guillermo Del Toro: “In 2011 ging ik ontbijten met Daniel Kraus, de man die samen met mij de animatieserie Trollhunters schreef. Hij pitchte me een verhaal over een schoonmaakster die in een supergeheim overheidslaboratorium verliefd wordt op een vis-man, en beslist hem mee naar huis te nemen. 

"Dat ene zinnetje heb ik meteen van Daniel gekocht, en niet lang daarna begon ik aan het scenario te werken. Maar ik heb het niet meteen voorgelegd aan de filmstudio’s. Ik wist dat ze niet overtuigd zouden zijn, tenzij ik met iets heel tastbaars kwam. 

"Daarom wilde ik de film eerst helemaal vormgeven: de sets, de kleuren, het monster... Drie jaar heb ik dat allemaal zitten ontwerpen, samen met een paar medewerkers. Die heb ik allemaal uit eigen zak betaald. 

"Toen ik mijn plannen uiteindelijk bij Fox Searchlight voorstelde, waren ze direct overtuigd. Iedereen was aan het eind van mijn presentatie aan te huilen. Toen wist ik dat ik iets goeds in handen had.”

Heeft de studio niet geprobeerd de scherpe kantjes van uw film af te vijlen? Het is een sprookje, maar dan wel eentje met hier en daar wat seks – waardoor je niet zomaar met de hele familie kunt gaan kijken.

“Nee, dat was geen probleem. Ik had hen dan ook meteen gezegd: ‘Het wordt een R-rated film met Sally Hawkins. Ze masturbeert in bad en neukt met het monster. Als dat oké is voor jullie, dan maken we de film samen’. (lacht) 

"Ik vond het essentieel om een beetje seks in de film te steken, want het gaat over liefde. En liefde kun je ofwel uitdrukken in de vorm een gedicht, ofwel in de vorm van seks. 

"Die masturbeerscène vond ik ook heel belangrijk, want het is de enige praktijk waarin we allemaal experts zijn. (lacht) En uiteindelijk is het ook niets bijzonders: het hoort gewoon bij het dagelijkse leven, net zoals een ei koken of je schoenen poetsen.”

Waarom koos u ervoor om het verhaal in 1962 te situeren?

“Ik wilde een sprookje voor onze woelige tijd maken. Een film over wat vandaag gebeurt in de wereld, maar die zich toch niet in het heden afspeelt. Dat zou de magie helemaal kapotmaken. En dan zou het geen sprookje meer zijn, maar gewoon een politieke film. 

"Daarom koos ik voor de jaren 60, een tijdperk dat nu heel erg geïdealiseerd wordt. Als Amerikanen vandaag zeggen ‘Make America great again’, dan dromen ze eigenlijk van een terugkeer naar het Amerika van begin jaren 60. Een prachtig Amerika was dat, vervuld van hoop – toch als je een witte heteroman was. Voor de rest van de bevolking was het bepaald geen fijne tijd: seksisme en racisme vierden hoogtij. Net zoals vandaag.”

Daarom kiest u in de film de kant van de underdogs: het monster wordt de held.

“Inderdaad. Kijk, er zijn twee soorten sprookjes: je hebt er die zeggen dat monsters slecht zijn en dat je je ouders moet gehoorzamen. En je hebt er die zeggen: ‘Fuck de regels, doe waar je zin in hebt.’ 

"The Shape of Water is van het tweede type. In het horrorgenre heb je ook die tweedeling: veel horrorfilms geven de boodschap mee dat alles wat ons vreemd is, gevaarlijk en griezelig is. Maar er zijn ook horrorfilms waarin monsters gewoon buitenbeentjes zijn, waarvoor je echt iets gaat voelen. Sinds ik als tiener Frankenstein zag, heb ik altijd sympathie gehad voor de monsters.” 

'The Shape of Water' speelt vanaf  31/01 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234