Maandag 26/08/2019

Grizzly Bear (****) in Club: zigzaggen tussen de hoogtepunten

Beeld UNKNOWN

Waarom we ademloos buitenstapten bij Grizzly Bear (Club, ****), wou een bezorgd toegesnelde Rode Kruis-hulpverlener weten. Welaan: van élke groep die ons binnen het kwartier in een psychedelische roes sleurt, raken wij in ademnood.

Elke groep die zonder gezichtsverlies te lijden een blokfluit binnensmokkelt in zijn set, heeft bij ons overigens evengoed een streepje voor. En elke groep die droogjes afrekent met de ongelijke competitie in een belendende tent ("Hi, I'm Dave Grohl," monkelde zanger Ed Droste, verwijzend naar Them Crooked Vultures), kan evenmin misdoen.
Al gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat het concert vrij middelmatig begon: zo kreunde het majestueuze 'Southern Point' onder de kuren van een grillige geluidsman, waarbij de gitaar van Daniel Rossen onbetaamlijk luid scheurde doorheen de stem van Droste, die je trouwens pas geleidelijk aan in de set pas hoorde zingen.

Vanaf dat ogenblik zigzagde de groep echter voluit tussen hoogtepunten, met als absolute coup de grâce het prachtige 'Two Weeks'. In die song nam de charmante Victoria LeGrand van Beach House, "toevallig gestrand in België", de tweede stem voor haar rekening. On-ge-loof-lijk. Om nog maar te zwijgen over de hectische hekkensluiter 'On a Neck , On a Spit': een zinderende uitsmijter, waarin dronken vreugde en levenslust het ritme aangaven. Boem paukenslag! (Gunter Van Assche)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden