Dinsdag 19/10/2021

DM ZaptMark Moorman

Grimmig en grensoverschrijdend. De schrijvers van ‘The Handmaid’s Tale’ zijn een stel sadisten

Elisabeth Moss in ‘The Handmaid's Tale’. Beeld AP
Elisabeth Moss in ‘The Handmaid's Tale’.Beeld AP

Mark Moorman zet de blik op oneindig. Vandaag: The Handmaid’s Tale.

Het recente nieuws dat er een vijfde seizoen van The Handmaid’s Tale in de maak is, kwam hard aan. Want het vierde seizoen is nog maar net begonnen, maar nu weten we wel al dat de strijd dus nog lang niet is gestreden. De oorlog tussen de opstandige handmaids, onder aanvoering van June (Elisabeth Moss, formidabel als altijd), en de christen-fascistische samenleving van Gilead, zoals oorspronkelijk gecreëerd door de Canadese schrijver Margaret Atwood, is ook na het vierde seizoen niet voorbij, kennelijk.

Het eerste seizoen van The Handmaid’s Tale (uit 2017) won acht Emmy’s (de tv-Oscars). Vanaf het tweede seizoen verlieten we de verbeelding van Atwood en kwamen we terecht in een serie die sterker werd onderworpen aan televisiewetten. June werd niet alleen gevangene van Gilead, maar ook van de populariteit en het prestige van de serie, een verschijnsel dat ook wel het The Walking Dead-syndroom wordt genoemd, naar die inmiddels eindeloze serie over een stel mensen die nooit uit de dystopie zullen ontsnappen zolang er nog kijkers zijn.

Aan het slot van het derde seizoen brachten June en haar bende van vruchtbare vrijheidsstrijders Gilead (spoiler alert!) een grote slag toe door een stel kinderen naar Canada te smokkelen. Het verzet begon duidelijker vormen aan te nemen en in het begin van het nieuwe seizoen zijn we op een plek waar een stel handmaids zijn ondergedoken en plannen voor guerrilla-activiteiten beramen. Een thema waarmee de serie in het vierde seizoen speelt is of June, na al haar verschrikkelijke lotgevallen, niet zelf een grens heeft overschreden. Is ze nog wel de tegenpool van haar aartsvijand Aunt Lydia (Ann Dowd) of is ze al net zo nietsontziend geworden?

De vrijheid om plannen te beramen duurt niet al te lang, moeten we verklappen, en leidt tot aflevering 3, de grimmigste aflevering tot nu toe – en dan tellen we de fake-executie op de muziek van Kate Bush uit seizoen 2 mee. En natuurlijk zouden June en Aunt Lydia elkaar weer treffen, want wie Elisabeth Moss en Ann Dowd in huis heeft, zou wel gek zijn om ze niet samen in de ring te zetten.

Maar goed, dat betekent wel een hele aflevering in een soort martelcomplex – in de stromende regen – waarin de dingen van kwaad tot erger gaan, en dan altijd nog net even erger worden dan je zelf kunt bedenken. De schrijvers van de serie zijn eerlijk gezegd ook een stel sadisten, waarbij moet worden opgemerkt dat Elisabeth Moss deze aflevering zelf regisseerde.

Wie naar The Handmaid’s Tale kijkt, kijkt voor Elisabeth Moss, met als onbedoeld bij-effect dat het soms lastig is de aandacht erbij te houden als de verhaallijnen meanderen naar andere personages. Het slot van de derde aflevering levert een bevrijding à la Handmaid’s Tale op, dat wil zeggen: het soort dat komt met verschrikkelijke offers. We blijven ondertussen gefascineerd kijken, al gaan we er nog enorm van langs krijgen.

The Handmaid’s Tale is vanaf 4 juni te bekijken via Proximus TV

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234