Zaterdag 20/07/2019

Festivalrecensie

Graspop 2019: de hoogte- en dieptepunten van dag 3

Kiss op Graspop 2019. Beeld Stefaan Temmerman

Op dag 3 kreunde Graspop onder een loden hitte. Ook sommige artiesten wisten blijkbaar van de warmte. Dit waren de hoogte- én dieptepunten van de slotdag van het metalfestival in Dessel.

Kiss op Graspop: een feestelijke afscheidskus ★★★★☆

In het handboek ‘Hoe show te verkopen’ moét gewoon een grote foto van Paul Stanley en Gene Simmons staan. Hun glam metal mag dan meer versiering dan inhoud wezen, entertainen doet Kiss als de beste.

De slotavond van Graspop 2019 was de juiste plaats om deze Amerikaanse band te programmeren. Op het einde van een lang en fijn maar vermoeiend festivalweekend wilde de massa feesten zonder nadenken. Enter Starchild en The Demon. Na 46 jaar op de planken neemt de geschminkte groep afscheid, met een laatste Grote Tour. Kiss was daarmee niet de enige. Ook Slayer (de hoofdact op vrijdag) stopt er mee. Waar bij Slayer agressie heerste, was de boventoon nu liefde. Liefde voor de rock-’n-roll. De volumeknop stond ook minder luid dan de voorbije avonden. Kiss wilde graag zachtjes aan je oor sabbelen, niet je oorlel er af bijten.

De band speelde voor de vierde keer op Graspop. Hun muzikale jukebox blijft immer dezelfde, maar ze weten goed hoe die te verpakken. Even voor elf uur ‘s avonds kwam Kiss van op platformen boven in het dak neerdalen, in een regen van vuurwerk. Pijlen schoten 50 meter de lucht in bij ‘Detroit Rock City’, als sein om aan te geven dat de show begonnen was.

Kiss op Graspop 2019. Beeld Stefaan Temmerman

Heeft Kiss 20 wereldsongs? Nee, maar qua entertainment-gehalte moeten ze voor weinigen onder doen. Op amper tien minuten tijd verschoot deze band meer buskruit en knalpoeder dan alle andere acts op Graspop samen. Bij ‘Shout it Out Loud’ dweepte Gene Simmons (69) met zijn lange tong en schoten er lasers over de Stenehei. Waarna Paul Stanley (67) de wei al meteen in twee deelde, om elke kant meezingend tegen elkaar op te zetten. ‘Lick It Up’ rockte feilloos richting je heupen. Soms kan simpel ook leuk zijn. ‘Deuce’ bracht de groove, ‘War Machine’ de vlammen. Het was duidelijk nog niet heet genoeg geweest op dit Graspop.

Twee kleine minpunten. Paul Stanley had de vreemde gewoonte om elk kwartier aan de massa vragen te stellen, met hoge stem. Hoe we ons voelden, of we samen met hem wilden grollen als een krolse tijger? Die jam-sessie aan het einde van ‘God of Thunder’ (Simmons zong bloedspuwend vanuit de nok van het dak) hoefde ook niet. Dan liever starchild Stanley, die over de hoofden van het publiek naar een klein podium boven op de geluidstoren zweefde. Om er een swingend ‘Love Gun’ in te zetten. Goed, die gimmick heeft hij al vaker gedaan. Maar het werkte wel. Bij de pompende disco-klassieker ‘I Was Made For Loving You’ scheen er een glitterbal over de wei. Hét moment om snel nog het mooiste meisje van de wei te zoenen.

Tegen slotsong ‘Cold Gin’ had de zanger opnieuw het hoofdpodium bereikt. Om met de andere groepsleden helemaal vooraan te eindigen, terwijl het drumstel al knetterend naar boven schoot. Kiss kwam nog één keer terug, voor een allerlaatste afscheidszoen. Met een passend en luidkeels meegezongen ‘Rock And Roll All Nite’. Ballonen en massaal veel vuurwerk waren ons deel. Dat het ‘Crazy Nights’ zijn, daar in Dessel.

Sabaton op Graspop 2019: een Blitzkrieg van entertainment ★★★★☆

Niet enkel de provincie West-Vlaanderen slaat geld uit de Groote Oorlog, ook Sabaton pikt een graantje mee. Moest Gert Verhulst vanavond aanwezig zijn geweest, had hij de Zweedse band zonder twijfelen een musicalcontract aangeboden.

Omstreeks 21u20 bestormde Sabaton het podium. Dénken we althans, want zoals de traditie het wil, zat de band weer strak in het camouflagepak. Zanger Joakim Bróden begon vrijwel meteen met een masterclass fist pumpen, en als brave leerlingen deed de voltallige wei mee. Gangmaker van dienst was ‘Ghost Division’, een nummer over de Duitse tankdivisie die onder de leiding van Erwin Rommel Frankrijk binnenrolde tijdens de Tweede Wereldoorlog.

U moet weten: Sabaton is een band met een duidelijke thematiek: oorlogen. Voornamelijk de Eerste – hun nieuwe plaat ‘The Great War’ bij uitstek – en de Tweede Wereldoorlog. Tijdens ‘Fields of Verdun’ kreeg de band vocale versterking van een koor, voor de gelegenheid gehuld in authentiek uitziende legeruniformen uit ’14-’18. Het dozijn mannen bleef in formatie gedurende de rest van het concert, voor extra bombarie.

Sabaton op Graspop 2019. Beeld Stefaan Temmerman

Ook al speelde Kiss later die avond, veel theatraler dan Sabaton wordt het niet. Het woord ‘potsierlijk’ durven we nét niet gebruiken, maar een Sabaton-concert is zó over the top dat zelfs de seizoensfinale van ‘Thuis’ er niet aan tippen kan. Meningen over de band lopen bijgevolg sterk uiteen. Spotnamen als ‘Sabayon’ zijn inmiddels stevig ingeburgerd.

Ook wij draaiden zo’n vijf keer per minuut met onze ogen, maar tienduizenden mensen hadden zichtbaar de tijd van hun leven. De massale publieksparticipatie ging niet onopgemerkt, en Bróden uitte meermaals zijn dankbaarheid. Graspop en Sabaton: al sinds 2007 hebben de twee een passionele liefdesrelatie.

De band bracht een uiterst gevarieerde – in hoeverre dat kan zo’n duidelijk identificeerbare sound – set. Nieuw materiaal vloeide naadloos over in nummers als ‘Carolus Rex’ of absolute publiekslieveling ‘Primo Victoria’. Afsluiten deed Sabaton echter met ‘To Hell and Back’, een ode aan Audie Murphy: de meest gedecoreerde Amerikaanse soldaat uit de Tweede Wereldoorlog.

Tot zover de Blitzkrieg, want Kiss stond te trappelen in de coulissen. Sabaton kwam, zag en entertainde, maar wij waren niet mee. En zullen dat wellicht nooit zijn.

Def Leppard op Graspop: loom luipaard ★★☆☆☆

Iemand had Def Leppard moeten duidelijk maken dat Graspop een metalfestival is. Vier ballads op een uur tijd? Dat haalde niet alleen alle vaart uit hun optreden, het vermoeide publiek dommelde er langzaam van in slaap.

Het tempo waar Def Leppard mee startte lag al een stuk lager dan alle overige bands op dit festival. Zanger Joe Elliott (59) maskeerde zijn frêle stem door er veel echo op te zetten, en de andere bandleden te laten meezingen in de refreinen. Na ‘Rocket’ volgde ‘Animal’, met klappende handjes die op tape mee liepen. Dat was nodig, want veel reactie uit de massa kwam er niet. Zelfs toen de Britse zanger daar expliciet om vroeg en vertelde blij te zijn zoveel volk bijeen te zien.

Def Leppard op Graspop 2019. Beeld Stefaan Temmerman

Nee, dit Def Leppard was veel beter met ‘Let’s Get Rocked’ begonnen, het vijfde nummer in de set. Plots gingen tempo en sfeer de hoogte in, en dacht je er niet langer aan om een kipsaté dan wel een boulet te gaan bestellen. Maar telkens wanneer Def Leppard iets opbouwde (‘Armageddon It’ was hoe je deze New Wave of British Heavy Metal-band wilde horen), lieten ze de soufflé snel weer in elkaar zakken. Een streepje ‘Heroes’ van David Bowie aan het einde van ‘Hysteria’? Niemand die reageerde.

De slotakkoorden redden gelukkig nog ietwat de meubelen. Phil Collen (61) zag er uit als een blond Jerommeke en ging dicht tegen zijn snarenbroeder Vivian Campbell staan, die hersteld is van lymfeklierkanker. ‘Pour Some Sugar On Me’ bracht de wei aan het dansen. Zoals de strippers die van deze song ooit een hit maakten. De radiostations en platenfirma zagen weinig brood in die song, tot de dames in de striptenten zich er massaal op begonnen te ontbloten. Met ‘Rock of Ages’ en ‘Photograph’ gaf Def Leppard het festivalpubliek wat het wilde. Meezingbare hits, die in het collectief geheugen van Graspop gegraveerd staan.

Deadland Ritual: sterren kijken voor vroege vogels ★★★☆☆

Met Deadland Ritual stond al erg vroeg een royale hofhouding op het podium van Graspop. De bassist van Black Sabbath, de drummer van Guns N’ Roses, de gitarist van Billy Idol… Dikke namen, die het normaal gewend zijn om ‘s avonds laat op een podium te staan.

Hier stonden ze pal in de hete middagzon. Spelend voor de vroege vogels. Dat waren er een pak minder dan zaterdag. Begrijpelijk ook, met die laatste en bloedhete festivaldag. Plus de sloophamer die Slipknot afgelopen nacht boven haalde.

Beeld Stefaan Temmerman

Deadland Ritual opende meteen met ‘Symptom of the Universe’ van Black Sabbath. Het was fijn om Geezer Butler, een van de grondleggers van de metal, opnieuw te zien bassen op Heilige Grond. Al snel volgde ‘Neon Knights’. En zo passeerde er voor elk bandlid wel een song. ‘Slither’ van Velvet Revolver, ‘Rebel Yell’ van Billy Idol… Deze supergroep bleek eigenlijk meer een covergroep. Een beetje zoals Hollywood Vampires vorige zomer. Maar dan zonder Johnny Depp op gitaar. Deadland Ritual speelde ook enkele eigen songs, van een plaat die dit najaar moet uitkomen. Liedjes die baadden in een lekkere groove, overgoten door de goede zangstem van Franky Perez (Apocalyptica). Deadland Ritual eindigde met ‘War Pigs’. Een song die élke groep op Graspop al eens coverde. Maar die hier - uiteraard - wel paste. Groepen verwelken, zangers vergaan, maar Black Sabbath zal altijd blijven bestaan.

Gojira: mikken met militaire precisie ★★★★☆

Gojira had de ondankbare taak om een bloedhete wei te proberen veroveren. Met strakke songs en een vat vol passie slaagde het viertal daar (groten)deels in, al had de Franse band later op de avond een stuk beter tot zijn recht gekomen.

Wàrm dat het was op de Stenehei. De broers Duplantier gooiden er klokslag half vier nog wat vuurballen en rook bovenop. ‘Comment ça va?”, brulde Joe. Een ijsbad was welkom geweest, beste kerel. In de plaats kregen we een uitstekend ‘Stranded’, een kanjer uit hun jongste plaat. Ook goed. Het deed hopen dat dit Franse viertal uit Bayonne snel de studio in duikt. Om een vervolg te maken op Magma, dat intussen drie jaar oud is. Als dat werk nog maar half zo goed wordt als die plaat, zijn wij tevreden.

Beeld Stefaan Temmerman

Gojira smeet in Dessel ronkende riffs over de wei, gebracht met militaire precisie. In ‘Flying Whales’ eiste en kreeg de zanger een wall of death. Het deed hem terug grijpen naar de begindagen van de band. Toen deze beresterke death metal-bende net kwam piepen. ‘Love’ klonk allesbehalve liefkozend. Toch hoorde er een mooie boodschap bij. “In 2001 maakten wij onze eerste plaat. Zonder platenfirma”, vertelde de frontman. “We lieten tweeduizend cd’s maken, die we in onze keuken stockeerden. En kijk ons hier nu staan! Wanneer niemand in je gelooft, geloof dan in jezelf...”

Bassist Jean-Michel Labadi trok Graspop mee in zijn dolle capriolen, drummer Mario Duplantier zweette zich te pletter achter zijn drumstel, terwijl zijn broer al grijnzend naar het publiek toe sloop. “Zijn jullie intussen al goed doorbakken?”, lachte hij. Met ‘Silvera’ speelde Gojira nog een tweede song uit Magma. Confetti-kanonnen waren ons deel. De verdorde wei van Dessel zag even hagelwit. Zo wit als de tanden van David Coverdale bij Whitesnake. Of die van Joe Elliott bij Def Leppard. Gojira had zeker nà deze krasse knarren op het hoofdpodium van Graspop mogen staan, in plaats van noodgedwongen als aperitief te dienen. 

In Flames: vlees noch vis ★★☆☆☆

Onder een loden zon trad In Flames aan, slechts luttele momenten nadat Gojira de wei platspeelde. Een quasi onmogelijke taak, waar de Zweedse formatie niet tegen opgewassen bleek.

Hun strijdplan was vanaf het begin duidelijk: zich in de gratie van het publiek spelen met een resem oldies, om vervolgens hun nieuwe songs door de strot van hun fans te rammen. Het leverde een quasi schizofreen spektakel op, waarbij brute death metal gevolgd werd door recent materiaal dat haast Studio Brussel-proof is.

Beeld Stefaan Temmerman

Exponent daarvan was bij uitstek de combo ‘This Is Our House’ en ‘Colony’: twee nummers die qua intensiteit niet verder van mekaar verwijderd kunnen zijn. Het ene staat symbool voor de nieuwe muzikale richting de band is ingeslagen, terwijl het andere – geschreven in 1999 – de tijden van weleer oprakelen.

De verschroeiende hitte speelde de band zeker parten, maar het publiek was simpelweg niet mee met ‘I, The Mask’, het gloednieuwe album dat de ruggengraat van deze tour vormt. De plaat lijkt met zijn vele meezingmomentjes haast ontworpen voor een stadiontour, wellicht met het succes van Bring Me The Horizon, die een soortgelijk parcours aflegde, in het achterhoofd. Maar de songs blijken niet sterk genoeg.

Het gekozen strijdplan transformeerde gaandeweg in een overlevingstactiek. Hetzelfde patroon van oud en nieuw herhaalde zich, en deed de sfeer heftiger schommelen dan de bloedsuikerspiegel van een diabetespatiënt. Wanneer zelfs ‘Cloud Connected’ de meubels niet kan redden, kunnen we In Flames enkel een periode van zelfreflectie aanraden. Want momenteel is het vlees noch vis.

Kvelertak: jeugdig, fris en energiek ★★★★☆

Hieperdepiep! Er is er eentje jarig, en dat is Ivar Nikolaisen, zanger van een zootje ongeregeld dat ‘Kvelertak’ heet. Vertaald naar het Nederlands betekent dat zoveel als ‘wurggreep’, en laat dat net het effect zijn dat de band had op het Graspop-publiek.

Terwijl op de Main Stage een geeuwfestijn van jewelste – sorry, Def Leppard – gaande was, konden de schattenjagers onder u terecht in de Metal Dome, waar Kvelertak geprogrammeerd stond. Even situeren: Kvelertak is het resultaat van een demonische liefdesbaby van punk en vaderlandse black metal, met roots in Noorwegen.

De Noorse kroonprins Haakon is fan, alsook de ongekroonde koning van de metal James Hetfield. Niet toevallig mocht Kvelertak dan ook het voorprogramma van Metallica’s Worldwired-tour verzorgen. Wat leveren dergelijke adelbrieven op? Een quasi gevulde Metal Dome.

Beeld Stefaan Temmerman

Hoogtepuntje wat ons betreft was ‘1985’. Al slaat u ons dood: we hebben geen flauw benul waar het over gaat (alle lyrics zijn in het Noors), maar de melodie brengt de innerlijke surferboy in ons naar boven.

We zijn erg benieuwd waar deze kerels over pakweg een decennium staan. Op het hoofdpodium van ’s werelds grootste festivals is niet geheel ondenkbaar. Kvelertak is namelijk alles dat Def Leppard niet (meer) is: jeugdig, fris en energiek. Zij die ervoor kozen hun zondagavond in te zetten in de Metal Dome, werden bijgevolg beloond voor hun gewaagde keuze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden