Zondag 05/04/2020

Concertverslag

Grandioze Gregory Porter sluit recordeditie van Gent Jazz af

Gregory Porter.Beeld Alex Vanhee

Met liefst 38.000 bezoekers klokte Gent Jazz vannacht af met een nieuw record. Voor het eerst waren ook vijf festivaldagen helemaal uitverkocht, waarmee de nieuwe formule van het festival duidelijk is aangeslagen. Ook op muzikaal vlak was het een topeditie, met naast Van Morrison, Tony Bennett, en ZAZ vooral Gregory Porter als onbetwiste uitschieter.

Gregory Porter: pure magie (*****)

Er is al veel inkt gevloeid over de mysterieuze pet van Gregory Porter (*****), maar wat doen hoofddeksels ertoe als je zo goed kan zingen? Als je met zo'n vanzelfsprekend gemak pure magie kan oproepen? Als in het publiek wildvreemde mensen je een kus geven omdat ze dit anderhalf uur van opperste geluk met iémand moeten delen.

Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik te jong was om Bob Marley te zien. Om erbij te zijn toen The Beatles hun meest legendarische concerten gaven. Of om vanop de eerste rij mee te maken hoe de jonge Aretha Franklin de sterren van de hemel zong. Nooit de magie gevoeld toen Miles Davis of Serge Gainsbourg op het podium stonden. Te laat geboren, ook, om Jimi Hendrix te keer te zien gaan op zijn elektrische gitaar. En dat steekt. Maar zaterdagavond werd al dat gemis goed gemaakt door het concert van Gregory Porter op Gent Jazz. Dat wordt een grote van dezelfde orde, en die is er wél nog.

Je hoeft niet op vervaagde videobeelden te zitten turen om een idee te krijgen van wat al die legendes zo bijzonder maakte. Porter stond in Gent gewoon voor je neus, en je werd ondergedompeld in - het klinkt wat zweverig maar fuck, ik zég het gewoon - een bad vol liefde. Zo moet het zijn als je diepgelovig bent, en tijdens een gospelmis het gevoel krijgt om dichter tot God te komen.

Gregory Porter - groots in zijn bescheidenheid - is geen God. Het is een gewone jongen uit Californië die zijn stem gevonden heeft, en daarmee een heel publiek op kan tillen. Omringd door een fabuleuze band begon hij gisteravond laat aan een set die grotendeels was opgebouwd uit songs van Liquid Spirit, de plaat waarmee hij eerder dit jaar nog de Grammy voor beste jazz-cd won.

"Dit is een gigantische tent, maar het voelt nog steeds alsof ik in een kleine jazzclub in Harlem ben." Je voelde dat hij zelf ook onder de indruk was van het hartverwarmende onthaal dat hem net te beurt was gevallen. En inderdaad: van 'No Love Dying' tot 'Musical Genocide', van het enkel door piano ingekleurde 'Water Under Bridges' tot de bitterzoete melancholie van 'Hey Laura': hij pakte je in met élke tekstregel die uit zijn keel ontsnapte. Dat timbre, die frasering, maar vooral: het gevoel waarmee Porter zong zorgden telkens opnieuw voor vochtige ogen.

Tussendoor bewees de zanger eer aan zijn helden - zowel Marvin Gaye, Mahalia Jackson, Curtis Mayfield als Sam Cooke kregen een namecheck - én met een zinderende uitvoering van de Temptations-classic 'Papa Was A Rollin' Stone' kregen ook zijn muzikanten volop de ruimte om te schitteren. Zelfs de subtiele knipoog naar 'Smoke On The Water' - van Deep Purple, jawel - paste prima in het geheel. Na zijn enige bis - de helende soul van 'Be Good' - bleef het concert nog uren nazinderen. Alsof je net een mirakel had gezien. Wat kan een recensent daar in godsnaam nog aan toevoegen? Niets. Behalve dit: in maart komt Gregory Porter zowel naar de Roma en de Ancienne Belgique. Niet twijfelen. Gààn.

Gregory Porter.Beeld Alex Vanhee

GoGo Penguin: wervelende apotheose (****)

Met verder ook Neneh Cherry, Snarky Puppy en GoGo Penguin stond de slotdag van Gent Jazz in het teken van de nieuwe gedaantes die het genre de jongste jaren heeft aangenomen. GoGo Penguin (****) - drie jonge snaken uit Manchester - maken begin volgend jaar hun debuut op Blue Note, en stonden in één lijn - bas, drums, piano - op het podium. Logisch, want ondanks hun virtuoze spel stond de compositie centraal, en niet het ego.

Samen puzzelden ze een spannende, dynamische set bij elkaar die stukje bij beetje naar een wervelende apotheose klom. Was dit jazz? Jazeker, maar dan wel gespeeld door kerels die ook wat drum-'n'-bassplaten in de kast hadden staan. Het poëtische pianospel van Chris Illingworth versmold mooi met de hoekige, nerveuze ritmes van drummer Rob Turner en bassist Nick Blacka. Je ving er echo's in op van zowel Steve Reich, Massive Attack als Aphex Twin, maar GoGo Penguin had tegelijk toch meer dan genoeg persoonlijkheid om die invloeden te boven te komen. Een naam voor de toekomst.

GoGo Penguin.Beeld Alex Vanhee

Snarky Puppy: belegen jazzrock (**)

Met drie blazers, ene drummer, een percussionist, een paar man op keyboards en piano, een opdringerige gitarist én een prominent aanwezige bassist hoefde je er geen tekeningetje bij te maken: het uit Brooklyn overgevlogen Snarky Puppy (**) stond met veel meer volk op het podium, maar ook de dosis ego bleek exponentiëel toegenomen. Dit was een band die weliswaar kwistig stuwende grooves uitstrooide, maar door dat weelderige overaanbod aan instrumenten elk potentiëel rustpunt dicht betonneerde met een dikke laag bombast.

Soms werden er niet minder dan vier (4!!) keyboards tegen elkaar uitgespeeld, waardoor al gauw de bedenking ontstond dat het met half zoveel muzikanten dubbel zo goed was geweest. Snarky Puppy grossierde bovendien in wat belegen jazzrock, die te protserig klonk om te imponeren boeien. Te veel kijk-eens-wat-wij-allemaal-kunnen, en te weinig boeiende composities. Zélf vond de band het zichtbaar leuk om total loss te gaan op het podium, en toegegeven: het publiek was mee. Maar niet ons kopje thee.

Snarky Puppy.Beeld Alex Vanhee

Neneh Cherry: een echte artieste (****)

Grappig om de verbijsterde blikken te zien toen bleek dat Neneh Cherry (****) geen nostalgische greatest hits zou presenteren, maar samen met de tweekoppige begeleidingsband Rocketnumbernine haar nieuwste werk kwam voorstellen. Dat was uitgesproken donker, en veel experimenteler (lees: moeilijker) dan haar popplaten van twintig jaar geleden.

"The many faces of jazz" grapte de strijdvaardige Cherry toen ze in de gaten kreeg dat heel wat festivalgangers niet goed wisten wat ze hiermee aanmoesten. Elektronica? Pompende beats? Claustrofobische synth-lijntjes? Ràp? Nerveuze visuals op de videoschermen? Het bleek een harde noot om kraken, en het duurde dan ook niet lang voor de eerste nieuwsgierigheid het moest afleggen tegen onbegrip en - dat zou ook kunnen - honger en dorst.

Maar wie wél bleef kreeg naast totaal hertimmerde versies van 'Manchild' en 'Buffalo Stance' ook boeiend, en zeer persoonlijk nieuw werk te horen. "We hate nostalgia but we love the now" zei ze ergens tussenin. En zo klonk de ravissante Neneh Cherry anno 2015 ook. Een artieste in de letterlijke zin van het woord. Niet daar om het publiek te behagen, maar om zichzélf uit te drukken. En dus perfect geplaatst op een jazzfestival.

Neneh Cherry.Beeld Alex Vanhee

Gregory Porter komt op 10 maart naar de Ancienne Belgique en op 11 maart naar de Roma in het kader van de VW Spring Sessions.

Bekijk de volledige fotoreeks van de laatste dag van Gent Jazz hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234