Vrijdag 03/04/2020

Review

GOOSE knettert in zijn eigen vagevuur

Beeld Alex Vanhee

Deze week kwam GOOSE met zijn vierde langspeler What You Need op één binnen in de Vlaamse Ultratop. Een primeur voor de Kortrijkse groep. Dat ze in een uitverkochte AB het kwik zwaar zouden opdrijven, bleek dan weer business as usual. Al plaagden ze het publiek dit keer met een verrassend trage opbouw.

'F.F.F.' stond ooit te lezen op het magneetbord in de repetitieruimte van Goose. "Find the customers - Fuck them - Fly away". Die hilarische marketing pitch lijkt de groep altijd trouw gebleven. Ooit begonnen de Kortrijkzanen als een hardrockgroep, tot Soulwax hen onder de vleugels nam in de wereld van de elektronica. Klonk hun debuut nog alsof je een roedel jonge honden zou loslaten op een rave-feestje, dan veranderde de groep het geweer een eerste keer van schouder op Synrise en later opnieuw met Control Control Control. Van stilistische doorslagjes kon je GOOSE nooit verdenken, maar nooit eerder trokken ze zo resoluut een streep onder hun jakkerende elektropunkverleden als met What You Need.

Beeld Alex Vanhee

Net zoals Daft Punk een evolutie van mechanisch naar menselijk heeft gemaakt, lijkt de Kortrijkse groep zich op zijn nieuwste plaat meer dan ooit als emotionele songsmeden te willen manifesteren. Elektronica hoort nog steeds bij het vertrouwde arsenaal, maar zanger Mickael Karkousse zet voortaan zijn have en goed ook in op kwikzilveren melodieën, met melancholie bezwangerde koortjes en een breekbare falset.

Beeld Alex Vanhee

Mindfuck met pluimvee

In de AB hoorde je ook hoe ze in 'Call Me' de laatste rechte lijn inzetten als onvervalste 80s-rockers, terwijl 'Trip' een hoofse buiging maakte richting Depeche Mode en 'So Long' uit hetzelfde vaatje tapte als The Knife, maar dan met een behoedzame powerballad in het achterhoofd. Een mindfuck voor de customers van het eerste uur, jawel.

De doorgewinterde liveband week in Brussel met 'Holding Hands' nog het meest af van hun vertrouwde succesformules: die song demarreerde uitzonderlijk traag, en schoot zelfs eens zònder withete drumbeat uit de startblokken. Het getuigde van avonturierszin, om die song binnen te loodsen in een setlist voor een uitzinnig publiek dat net de ziedende oplawaai 'British Mode' voor de kiezen had gekregen. Maar of die aanpak ook snugger was? Pluimvee is voor minder geëindigd als slachtafval. GOOSE danste meermaals op de dunne koord tussen artistieke durf en overmoed.

Beeld Alex Vanhee

Op den duur kreeg je de indruk dat GOOSE na tien jaar in limbo verkeert, net zoals Soulwax rond de periode van Any Minute Now. De dansvloer wilden de Flyin' Dewaele Brothers toen niet radicaal afwijzen, maar tegelijk wilden ze zich blijven manifesteren als een pop/rockgroep. De ultieme outfit vonden de broers uiteindelijk in Nite Versions, waarbij ze hun eigen songs op het podium een pompende en uiterst dansbare remix aansmeerden.

Ook die aanpak zou GOOSE ten goede kunnen komen: zelden schreven ze een betere song dan 'Trip' - dat refrein alléén! - maar op de dansvloer bleef het wachten tot 'Bring It On' (met grandioze mitrailette-drums!) om voor het eerst volledig over de rooie te gaan.

Akkoord: soms is tussen wal en schip belanden de beste manier om een nat broekje te krijgen, maar af en toe schuurde het zand tussen je billen, zoals met 'In The Air' of 'Come Home' waarin de groep op sluimermodus leek te staan. De song ontplofte nooit écht, al leek de groep steeds op een explosieve finale aan te sturen.

Pas in de tweede helft van de set voelde je écht hoe een tropische opwinding door je lendenen trok - dààr had je dat natte broekje! De withete punktechno van 'Black Gloves' en 'British Mode' dwongen alweer tot een ouderwets rondje vuistpompen in een kolkende moshpit. En ook wie zin had om als een halve hooligan de bridge mee te brullen, was aan het goede adres in de AB.

Zelfs wanneer een discobal melodramatisch uit de nok zakte voor een emotioneel geladen 'Synrise' bleef die spionkop onvermoeibaar "oe-oe-oeeee" meezingen boven de synths. Die hitsige publiekskoortjes?

Ze zullen vast nooit vervelen.

Beeld Alex Vanhee

Net zo indrukwekkend als die gigantische bal uit de nok was trouwens de rest van de lichtshow, die afwisselend straalde, knetterde, flitste, vonkte en zelfs leek alsof een ruimteschip ter plaatse bleef zweven boven de groep. Tijdens 'Call Me' baadde de groep dan weer in een gouden schittering, alsof het zonlicht op een wateroppervlak danste. GOOSE lijkt daarmee ook visueel steeds verder af te drijven van de nacht. Tussen maneschijn en opkomende zon pendelt de groep vandaag - het blauwe uur. "Can't stop me now cause I'm standing on the edge!" gaf Karkousse dan ook toepasselijk te kennen.

Op de Main Stage van Rock Werchter, bij valavond, zal een op de rand balancerend GOOSE moeten kiezen aan welke kant van dat blauwe uur ze definitief wil ontwaken. Hopelijk kiezen ze voor de Nite-Versie.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234