Zaterdag 17/08/2019

Couleur Café

George Clinton op Couleur Café: ingewikkelde funk-musical zonder echte 'leading man'

George Clinton op Couleur Café. Beeld Alex Vanhee

Een lenige funkmachine kan de ondertussen bijna 77-jarige George Edward Clinton Jr. uiteraard niet meer zijn. Maar dat Dr. Funkenstein in amper één song het merendeel van de tekst zou zingen, dat hadden we niet voelen aankomen. De song heette dan nog 'I'm Gon Make You Sick O'Me' ook.

Lang geleden vond James Brown in het land van nu 'the one' uit. Na een tijd draaide alles rond de nadruk die kwam te liggen op de eerste beat, die klonk als 'Ugh!', of als de 'Hit' uit 'Hit me!'. Browns optredens waren een serieuze aangelegenheid en een kwestie van angstzweet controleren, liefst "on the good foot".

Toen kwamen Sly & The Family Stone. Hun bassist, Larry Graham, had geen drum in huis, dus drumde hij op zijn bas. Veel songs van Sly en co zijn vanuit de bas geschreven. James Brown droeg een kostuum, The Family Stone kwam in olifantenpijpen en met plateauzolen, en later zelfs in afgeknipte gordijnen en dierenvellen.

Lees verder onder de foto.

George Clinton omringde zich door schaars geklede zangeressen op Couleur Café. Beeld Alex Vanhee

En dan was er de man die op zaterdag hoofdact was op het hoofdpodium van Couleur Café: George Clinton. Zijn doowop-groepje The Parliaments werd Parliament. De groepsnaam die het meest de lading dekte was Funkadelic: acid rock met een hoge dosis funk. In Funkadelics freaky heelal is het uiteraard ook alle dagen verkleed bal. Op het podium landde al eens een ruimteschip. Op YouTube zie ik Clinton midden jaren 70 in hermelijnen bontjas uit de mothership stappen met de boodschap: "Lady, be my dog / and I'll be your tree / and you can pee on me". De gitarist is – op een katoenen luier na – naakt.

Ook op Couleur Café zijn er schaars geklede mensen bij: veel vrouwen en één indiaan die 'De Neus' heet en acrobatenkunstjes gaat uitvoeren voor de eerste rijen.

In opener 'Super Stupid' beperkt Clinton zich vocaal tot de aansporing "Shit! Goddamn / get off your ass and jam". Daarna zal hij in zijn lange oosterse kleed op het drumpodium gaan zitten, af en toe een ad lib doen, een keer schreeuwen, de armen in de lucht gooien, solerende muzikanten prijzen, en zijn micro in de blazers steken.

Leve de blazers 

'Pole Power' en 'Baby Likes Fonkin' It Up' zijn twee van de vele songs uit First Ya Gotta Shake the Gate, een plaat van 2014. Stuk tekst om niet te lang over na te denken: "What is a pipe but a pole with a hole in it?" Het geluid is ons soms te log en te vol. Of – en dat is raar – het klinkt te veel als Prince, Kendrick Lamar of Snoop Dogg. 'Raar' omdat alle drie de artiesten veel van Clinton geleerd hebben. Soms lijkt het alsof deze bende ter plekke een ingewikkelde funk-musical verzint over the mothership. Heel af en toe is alles gewoon één grote, zeer bedenkelijke zooi.

Lees verder onder de foto.

George Clinton op Couleur Café. Beeld Alex Vanhee

'(Not Just) Knee Deep' (met die sample die werd gebruikt door De La Soul) en 'Flash Light' zijn eindelijk George Clintons wereld zoals we die kennen. Een zachte nieuwe song uit het pas gemaakte Medicaid Fraud Dogg is niks waard.

Het best van al zijn de solospotjes voor de blazers én voor gitarist Garrett Shider, die de machtige 'Maggot Brain'-solo speelt zoals wijlen Eddie Hazel dat deed, en die blijft doorgaan als de band er steeds luider boven komt. Twee gedachten: 1) Fenomenaal, en 2) Eindelijk gaf iemand ons more of what we were funkin' for.

Tegengif

Wat daarna weer volgt is een nieuwe song die meer van Sepultura en Ministry heeft dan van Funkadelic. En die nieuwe Parliament-single 'I'm Gon Make You Sick O'Me', waarin Clinton zingt dat hij ons eerst gaat ziek maken, om ons dan het tegengif te bezorgen.

Komen er in blessuretijd nog bij (Clinton ging vrolijk twintig minuten over tijd): 'Give up the Funk (Tear the Roof off the Sucker)' en 'Atomic Dog'. Eindelijk feest!

Binnenkort stopt George Clinton ermee, en wij wilden hem nog eens zien. Want zonder hem geen… ach, de lijst is te lang. Whosampled.com heeft bijvoorbeeld al 2.256 samples geteld. Neen, geen spijt dat we gaan luisteren zijn, want het 'Maggot Brain'-moment is er één om nooit te vergeten.

Wij hebben, om af te sluiten, nog een muziektip voor u: een plaat die ook de muzikant eert die – voor hij funk maakte – in Detroit nog voor Motown had gewerkt, en in de buurt was toen The MC5 and The Stooges begonnen op te treden. De plaat heet -Funkadelic: Reworked by The Detroiters, en is van het beste dat we al tussen oud en nieuw hebben horen balanceren. Al het overbodige is eruit gehaald door techno-artiesten van de Motor City, maar alles klinkt nog altijd even dynamisch en buitenaards als de originals.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden