Zaterdag 21/09/2019

GENTSE FEESTEN

Gentse Feesten and all that jazz: van roes tot romige liefde

Leffingse Zwerver W. likt de slagroom op een Irish Coffee van zijn lieve vriendin J. Crème fraîche smaakt merkelijk beter op het tipje van de neus, dat weet het kleinste kind. De zegen van Gunter Lamoot krijgen ze ook meteen. Beeld (gva)

Bijna hadden we ons de trotse eigenaar van een boot mogen noemen. Op het nippertje vermeden we het pak slaag van ons leven. En het scheelde geen haarvaatje of Perfume Genius, dan wel dEUS, had ons hart gebroken. Dit was de eerste zaterdag van de Gentse Feesten.

Gent Jazz vormt jaarlijks de elegante prelude op alle ontucht die je te wachten staat op de Gentse Feesten. De laatste avond luidde meteen ook de eerste zaterdagnacht van diezelfde Feesten in. Het verschil tussen de troosteloze schoonheid van Perfume Genius en de troostende lelijkheid van de Vlasmarkt had niet groter kunnen zijn.

Om half negen 's avonds bewijst Perfume Genius (voor de Slimste Mens-quizzer onder u: Pedofilieslachtoffer. Ex-junkie. Homo met een spiegelbeeld in scherven. Verslenst muurbloempje in een vat vol onzekerheden) Lucebert van zijn ongelijk: alles van waarde is heus niet weerloos. Op het podium zie je een artiest die zijn demonen op de meest strijdvaardige manier het hoofd biedt. Het definitieve bezweren van die duivels lijkt er wel nog niet meteen in te zitten, merk je aan zijn gepijnigde gezichtsuitdrukking in 'Lookout, Lookout' of de zelfmoordballade 'Mr. Peterson'. Maar daar spinnen de fans alweer alleen maar garen bij in Gent.

Goddomme, toch. Hoe hartverscheurend mooi klinkt ook 'Dark Parts' alweer. "The love you feel is strong," hoor je Mike Hadreas alias Perfume Genius zingen. Hij legt een beklemmende schoonheid bloot in zijn emotionele exhibitionisme, wat ook duidelijk wordt in 'My Body', waarin hij koketteert met zijn lichaam "like a rotted peach / You can have it if you can handle the stink". De geheven kin haalt het vandaag evenwel van de zelfhaat.

Perfume Genius, met een machtig bouquet van levenslust.

"Ah the happy bunch," begroeten we John Roan (vierde van links) en gezin. "Happy?" riposteert de frontman van Arsenal met een bedenkelijke blik. "Hier word ik nochtans niet zo vrolijk van," wijst hij naar Perfume Genius terwijl die ieders hart afpelt op de achtergrond. Beeld (gva)
Wachten op gOd, doe je bij voorkeur op een behaaglijk terras. In de tuin naast het hoofdpodium op Gent Jazz, kijkt iedereen uit naar de Soft Electric-gedaante van dEUS. Beeld (gva)

Een vergelijkbare kwetsbaarheid legt ook dEUS aan de dag. Al bij het opkomen bekent Tom Barman dat hij is opgestaan met donkere gedachten. "Als ik het niet te zwaar up fuck, kan het nog een schone avond worden," klinkt het zelfs wat defaitistisch voor 'Wake me up before I sleep'. Die wanhoop vertaalt zich gelukkig niet naar de set, die trefzeker en bij vlagen bloedmooi klinkt. Op Gent Jazz speelt de groep zijn laatste "soft electric" set, met een concert dat de nadruk legt op songs die je zelden hoort tijdens reguliere shows. Hoogtepunten? Zonder overdrijven: het emotionele 'Magdalena', een verstild 'Right as Rain' waarin zelfs de kwebbelende achterhoede in de tent de magie niet kan verstoren en het prachtige 'Nothing Really Ends' waarin Klaas Janzoons mag schitteren.

Funest voor feestgedruis

The Germans, die als digestief aangeboden worden op The Garden Stage van Gent Jazz, vormen daarna de opmaat voor de Feesten, met een stuwende mix van krautrock, psychedelica, dub en elektronica. Terwijl de hypnotiserende grooves van de band blijven nazinderen onder je hersenpan, gaat het in jakkerend tempo richting Graslei. Daar heeft Polé Polé behoorlijk wat volk op de been heeft gebracht. En ook een handvol snoodaards. In een zijstraatje danst het licht van twee zaklampen. Twee vermoedelijke dealers worden gefouilleerd: handen tegen de muur, benen gespreid. Drugs is funest voor het feestgedruis, weet elke habitué's van de Feesten dan ook. "Blijf vooral weg van de vuiligheid," geeft vriend A. ongevraagd nog mee. De enige geoorloofde roesmiddelen zijn bier in slappe bekertjes, Irish Coffee en tussendoor een slok bruine rum.

Het is drie uur 's nachts, wanneer de openingszin van Jay McInerney's Bright Lights, Big City door je gemarineerde hoofd schemert.

Je bent niet het type dat dat om deze tijd 's morgens in een tent als deze rondhangt.

Alleen: je bent wél het type bent dat om deze tijd op plaatsen als deze rondhangt. Wat verklaart dan die woekerende paniek? Waarom lijk je plots verdwaald in de 'Secret Hell' die dEUS enkele uren voordien zo treffend beschreef op Gent Jazz?

De locatie is de Vlasmarkt, het vunzige visitekaartje van de Gentse Feesten. De situatie? Die lijkt ellendig. Blijkbaar ging je er voetstoots van uit dat de terreurdreiging het marktplein zou uitgezuiverd hebben van nachtjestoeristen. In plaats daarvan is het akelig over de hoofden lopen: lijven duwen geïrriteerd tegen elkaar aan, als een mierenkolonie waarvan de dirigent het noorden kwijt is. Marsorders zijn sowieso niet besteed aan dit zootje ongeregeld. Terwijl je jezelf - angstblik in de ogen, klam gevoel in de handpalmen - door de massa laat voortduwen op de beat van 'Robot Rock' van Daft Punk, vraag je jezelf af of dit allemaal wel de moeite loont.


Misschien muilen? Het verzoek dat uithangt aan de Vlasmarkt wordt een hele nacht zonder morren opgevolgd. Beeld (gva)
Beeld (gva)
Het is zeven uur 's ochtends, de eerste zonnebrillen worden op de neus geplant. Ochtendlicht is de zilveren kogel voor elke nachtbraker. Beeld (gva)

Tuurlijk. Hoe later - of vroeger tegen de ochtend - het wordt, hoe meer de volkstoeloop op het plein mindert, en de massa uitdunt. Het lijkt stilaan terug alsof je terug kan ademhalen. Vanaf vier uur 's nachts worden de Gentse Feesten ook écht feestelijk. De toeristen houden het stilaan voor bekeken, de hardleerse feestgangers en habitué's En dan kan de waanzin langzaam zijn intrede doen. Een halfnaakte kerel danst voor je ogen de Salamander terwijl 'Hot in Herre' van Nelly weerklinkt. Iemand klampt je aan en probeert je met man en macht en Google Images te overtuigen dat je wel degelijk Heston Blumenthal bent. Jij prijst jezelf dan weer al lang gelukkig dat niemand je vannacht verwart met Moby of Philippe Geubels.

Zuipschuit met boot

Het schoonste aan de Feesten? Oude vriendschappen worden nieuw leven ingeblazen, maar ook gloednieuwe banden worden gesmeed voor het leven. Om halfvijf biedt de volslagen onbekende W. je de sleutels van zijn boot aan, voor een pleziertochtje. Na een slok van je pint is een heuse ruildeal zelfs een feit. Vijf minuten later - de kapiteinspet was bijna besteld - zie je hoe W. in zijn broekzak graait, met een weinig verhullende wanhoopsblik. Medelijden maakt zich meester. Alsof hij je neefje van tien is, goochel je de sleutels van achter zijn oor vandaan. Blij als een kind kijkt deze doodbrave kerel met glinsterende ogen naar zijn verloren schat. Een paar minuten later zal diezelfde zuipschuit halflachend de levieten gelezen worden door festivalprogrammator K. ("Ge ziet er uit als een cartoon! Waar zijt gij nu eigenlijk in godsnaam mee bezig?") en koers naar huis zetten. Ook voor jou heeft K. nog wat goede raad in de aanbieding: "Nergens op kruipen waar ge van af kunt vallen." Je houdt het wijselijk bij de begane grond.

Bijna bezaten we een boot. De eigenaar begint vijf minuten na de ruildeal helaas te neuten, in weerwil tot wat zijn petje ons belooft. Excuus voor de vage foto. Het was al laat. Of vroeg. U zegt het ons. Beeld (gva)

Domme muil

De vriendinnen J. en D. - twee prinsesjes in maritieme streepjes - nemen je inmiddels op sleeptouw. Ze hebben zin in een boterham met uufflakke, maar zullen aan het botramkot uiteindelijk meer aandacht hebben voor de vintage pin-up girls die de boîte versieren. Een zwartharige met genereuze boezem en opvallende tepels wint hun grootste bewondering.

Terwijl je jezelf daarna molenwiekend een weg baant naar de bar van de Kinky Star - samen met de Charlatan het el dorado van de Feestelijkheden - zie je hoe een meisje onbetamelijk bepoteld wordt door een al te gretige jongmens. Bij wijze van reprimande geef je de schoft in kwestie een schop onder zijn kont. Stom idee. Hij komt meteen verhaal halen voor de slijkvlek op zijn achterwerk en dreigt in een geadopteerd Gents: ik zou op uw muil slaan als die er al niet zo dwaas uit zou zien. We grinniken dat die domme tronie ons al van véél onheil heeft gespaard. Bizar genoeg ziet ook hij daar de humor van in. Hoezee! Alweer een dag die je zonder blutsen en builen mag inzetten.

Alhoewel. Wanneer de zon al een uurtje of twee aan de hemel staat, kom je de man met de hamer onvermijdelijk tegen.

De klok slaat tien wanneer je de trein neemt naar je stoffige dorpje. De tijd voor zelfbeklag lijkt aangebroken. Je staart naar de smerige tippen van je schoenen. Je ruikt aan je vingers. Ze geuren naar koffie, verschaald bier en vaag verderf. Dit is het kantelmoment, waarop roes in sluimerende kater overgaat. Waarop je beduimelde gezicht op fronsende blikken onthaald wordt door medereizigers en op warm mededogen van de kaartjesknipster. Het moment waarop oneindige vrolijkheid in doffe ellende overvloeit. En de grauwe realiteit - niet élke dag van je leven is een Gents Feest - insluipt.

Tijd om onder de wol te kruipen. Al lijkt de bermkant op dit ogenblik net zo behaaglijk. Maar soms moet je eens niét op je instinct vertrouwen.

In een oorlogszone van neergekwakte bekertjes bier, verwaarloosde bakjes pasta en verweesde blikjes wordt de kiem gelegd voor een fraai platonische triootje. Beeld (gva)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234