Zondag 25/07/2021

ConcertrecensieGent Jazz

Gent Jazz: Tom Barman danste als een slangenmens die een wesp ontwijkt, en we wisten: livemuziek lééft weer ★★★½☆

Taxi Wars Beeld Koen Keppens / Humo
Taxi WarsBeeld Koen Keppens / Humo

Als je al een jaar door de woestijn doolt, overlevend op cactussap, hagedissen en een discman met cd van Niels Destadsbader, en je botst dán plotsklaps op een eethuisje... dan kijk je niet wat er op het menu staat. Nee, je eet, je drinkt, je lééft! Desalniettemin: sympathiek van Gent Jazz om meteen voor een wel heel appetijtelijk driegangenmenu te zorgen.

Aanvankelijk moet ik daar nogal een mal figuur hebben geslagen aan de Bijlokesite: rugzak vol Cara Pils, vijf dagen niet gewassen, bordje in de hand met daarop ‘Marry me, Naima!’. Maar het was niet zó’n festival. Wel één zoals vorige zomer. Iedereen aan tafeltjes. Mondmaskers in de aanslag. Boiler Room die gewoon de generator van het burritokraam bleek te zijn. De enige toe te juichen vernieuwing van afgelopen jaar blijft de tafelbediening, en zelfs die is niet overal toepasbaar: bij een proefproject op Graspop moesten de 2.000 opdieners na enkele minuten naar het ziekenhuis met acute burn-out. Alleszins: de livemuziek, die is nu definitief terug - mooie, wondere, hélende livemuziek.

First up: Naima Joris. Een tweede incarnatie van Melanie De Biasio, een slaaf van de melancholie, een stem die pijn kneedt tot ‘t iets moois wordt. Althans, dat dénk ik, want Naima Joris was stil: té stil voor een terrasjespubliek dat na een jaar wilde bijkletsen. Ik hoorde ‘My Home’ nog zachtjes aanzwellen; drummer Tijl Piryns gaf z’n cimbalen vlinderkusjes, van ergens kwam er een eufonium binnenwaaien - met een eufonium kan je natuurlijk niet missen - en intussen deed de gitarist het met een strijkstok en de contrabassiste zónder. Dat was prima.

Naima Joris Beeld Koen Keppens / Humo
Naima JorisBeeld Koen Keppens / Humo

Maar ter hoogte van ‘Soon’ hoorde ik die zachte muziek steeds verder wegwaaien, en hoorde ik steeds beter hoe de mevrouw van tafeltje N26 zich zorgen maakte omdat ze volgende week naar Spanje moest vertrekken, en die cijfers zien er toch niet goed uit, en wat gaat dat geven bij terugkeer, en ja, quarantaine, dat gaat nu toch niet meer, of niet, of wel? Ik nam me voor een ander tafeltje te kiezen - en om Spanje bij voorbaat even te waarschuwen, het is daar per slot van rekening al erg genoeg.

Naima Joris Beeld Koen Keppens / Humo
Naima JorisBeeld Koen Keppens / Humo

Daarna José James (★★★★☆), die de dertien jaar oude plaat ‘The Dreamer’ kwam voorstellen. Eerder sexy tunes dan nukkige jazz, maar daarom niet minder geloofwaardig. José vertelde na het okselfrisse ‘Blackeyedsusan’ dat hij ooit in de leer was bij Junior Mance, kompaan van ‘Cannonball’ Adderley, Charlie Parker en Dinah Washington, stuk voor stuk dwingende argumenten voor de theorie dat wij allemaal twee generaties te laat zijn geboren.

Van die namen hoorde ik niet meteen iets terug, maar wél van Leon Thomas, een ietwat vergeten jazzzanger die een paar fantastische platen heeft uitgebracht op het label Flying Dutchman en die vooral bekendstond om z’n bevreemdende jodel (hij is de zanger op Pharoah Sanders’ ‘The Creator Has a Master Plan’). Op nummers als ‘Spirits Up Above’ (een compositie van Rahsaan Roland Kirk, een mafketel die vaak twee saxofoons tegelijk bespeelde) en ‘Equinox’ had James precíés dezelfde stemkleur als Leon Thomas.

José James Beeld Koen Keppens / Humo
José JamesBeeld Koen Keppens / Humo

James zette een zwierige, steeds aan intensiteit winnende set neer, en het absolute hoogtepunt kwam er met de bis: het tot magnum opus opgewaardeerde ‘Park Bench People’. Dichter bij hiphop is José nooit gekomen. Dichter bij Gil Scott-Heron ook niet, al hield Scott-Heron zich wél aan de snelheidslimieten. Daar hoorde een staande ovatie bij. Tijdens de set van José James hadden de burrito’s een uur vertraging, maar de rest liep gesmeerd.

Weetje: heel exclusief is het doorgaans niet om ‘een trio met Tom Barman’ te kunnen bijwonen - één tip: donderdagavond in café Korsakov - maar TaxiWars (★★★½☆), de afsluiter van de avond, speelde hier toch maar mooi z’n enige concert van het jaar.

Het trio in kwestie bestaat uit Robin Verheyen (sax), Nicolas Thys (bas) en Antoine Pierre (drums): je kan slechter treffen. De werkverdeling was als volgt: Barman en Verheyen zorgden voor de duetten - beurtelings op de voorgrond - terwijl Thys en Pierre achterin een verschroeiend, maar piekfijn ondersteunend ritmeorgaan stonden te wezen. Verheyen bediende zich op sax van het soort korte, gekapte ademstoten die Shabaka Hutchings ook gebruikt als hij nijdig is: als het maar opzweept en - zoals alles waar Barman een vinger in heeft - een groove heeft.

Taxi Wars Beeld Koen Keppens / Humo
Taxi WarsBeeld Koen Keppens / Humo

Toegegeven: tot en met de Nick Cave-achtige pianoballad ‘Irritated Love’ (een soort B-side van ‘Into My Arms’) was er weinig sfeer. Ofwel moest de band er na lange afwezigheid even terug inkomen, ofwel was ik een lullig ijspegeltje dat eerst maar even moest ontdooien. Hoe dan ook: ‘Drop Shot’ en ‘Artificial Horizon’ kwamen weifelend binnen, met op de achtergrond gefezel als een vliegtuigmotor.

Het is pas daarná dat de puzzel van TaxiWars in elkaar viel. De hoogtepunten: Robin Verheyen die zijn ‘My Favorite Things’-klarinet bovenhaalde; het Leonard Cohen alle eer aandoende ‘Bridges’ (‘I look at us, contenders / For the prize that’s never won’); het op lijf en leden mikkende ‘Borgerhout Shuffle’. Ter hoogte van de finale hingen de mondkapjes op konthoogte. De dansstijl van Tom Barman liet zich omschrijven als ‘slangenmens probeert wesp te ontwijken’. ‘Death Ride Through Wet Snow’ luidde de volksopstand in: stoelen schraapten achteruit, heupen werden meedogenloos in de richting van de buurman geduwd - het publiek twerkte lekker in het aangezicht van de afstandsregels. De burrito’s hadden terug een normale levertermijn en het leven was - heel even - goed.

Het minste dat je kan zeggen: livemuziek lééft weer. Laten we samen juichen en vieren, vooruitblikken naar een hupse zomer, onze rugzak volladen met Cara Pils! Yes!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234