Vrijdag 02/12/2022

InterviewMarc Rebillet

‘Geen setlist, nul plannen vooraf: ik wandel het podium op en daarna zie ik wel’

Marc Rebillet. Beeld RV
Marc Rebillet.Beeld RV

Hoe omschrijf je de aanstekelijke muziek en de bizarre persoonlijkheid van de New Yorkse Texaan Marc Rebillet? Zijn nummers dragen titels als ‘I’m a Flamingo’, ‘Quarantine Fucking Tonight’ en ‘Let Me See Your Dick’, maar hij is méér dan enkel plat en provocatief. Zijn geïmproviseerde loop station-songs zijn clever, dansbaar en voorzien van een uit de duizend te herkennen groove. Rebillet (33) – bijnaam: Loop Daddy, en steevast in boxershort en kamerjas – brak door tijdens de covidlockdowns, toen hij al livestreamend over de hele wereld opgesloten mensen entertainde. Nu prijkt zijn naam terecht in het groot op de Pukkelpop-affiche.

Frederick Vandromme

Bedankt voor je livestreams en YouTube-video’s de voorbije twee jaar: het lachen deed bijna evenveel deugd als het dansen.

“Bedankt, man. Al veel mensen hebben me dat intussen gezegd, maar ik word het nooit beu: het blijft goed voelen.”

Waaraan heb je zélf het meest gehad om geestelijk gezond te blijven tijdens lockdowns en quarantaines allerhande?

“Hetzelfde: ook die streams. Aan jou en al die andere mensen die hebben gekeken. Dat gaf me perspectief, iets omhanden en een doel – veel meer dan de meeste mensen hadden, denk ik.”

Wat is het vreemdste compliment dat je al kreeg?

“Mensen die zeggen dat ze seks hebben gehad op mijn muziek. Ik waardeer de eerlijkheid, én het is sowieso de bedoeling om al mijn songs een sexy groove mee te geven. Maar aan de andere kant: veel van wat ik zeg, zing en rap wanneer ik muziek maak, is bewust belachelijk, grotesk en onnozel. Dat kan toch niet anders dan afleiden.»

Zoals ‘Bring that fat ass over here / I wanna get it in my mouth / I wanna suck on ya fat ass, babe’ uit ‘Work That Ass for Daddy’?

“Bijvoorbeeld. De gedachte dat mensen ’m dan nog omhoog krijgen, is toch grappig?”

Ik ga het toch vragen: heb je ooit seks gehad op je eigen muziek?

“Nee! Los van mijn rare teksten: je moet toch een narcistische freak zijn om je eigen muziek op te zetten tijdens het vrijen?”

Wikipedia omschrijft je podiumpersoonlijkheid als ‘sullig, lullig, nerdy, humoristisch, oprecht en vulgair’. Welk adjectief zou je willen vervangen door een ander naar keuze?

(lacht) Geen. Ze zijn allemaal behoorlijk accuraat. In de hoop vroeg of laat wat ernstiger genomen te worden, zou ik die ‘vulgair’ kunnen laten schrappen. Then again, ik bén vulgair. Dus ja.”

Welk adjectief ontbreekt nog?

“‘Sexy’.”

Je podiumoutfit is bijna bekender dan je muziek: je treedt altijd op in onderbroek en kamerjas. Waarom?

“Gemakzucht. Het is makkelijker en comfortabeler om één kamerjas aan te doen dan om een T-shirt, een trui én een broek te moeten aantrekken. Het was niet de bedoeling er een gimmick van te maken, dat is zo gegroeid. In mijn beginjaren nam ik op tournee, wanneer het tijd was om van het hotel naar de concertzaal te trekken, altijd snel de hotelpeignoir mee. Dan voelde ik me een beetje als een bokser: dat hielp om in de stemming te komen. Vervolgens begonnen fans me plots kamerjassen op te sturen, of ze kwamen in kamerjas naar mijn optredens. Nu zit ik eraan vast, maar vervelend is dat niet.”

Je hebt anderhalf miljoen volgers op Instagram, twee miljoen op Facebook. Hoe bekend ben je in het echte leven? Waaraan merk je dat je een Bekende Mens bent geworden?

“Het valt goed mee. Telkens als ik ergens heen vlieg, staat er wel een handjevol mensen aan de luchthaven, meestal aan de bagageband, te wachten op een handtekening. Helemaal niet erg, maar het is altijd even schrikken als je net van het vliegtuig bent gestapt, high en ontspannen.”

Marc Rebillet Beeld Amazon
Marc RebilletBeeld Amazon

Hoe komen die mensen je reisplannen te weten?

“Oprecht geen idee. Het is een beetje verontrustend, honestly.”

Je staat sowieso dicht bij je fans: bijna dagelijks beantwoord je eigenhandig enkele Facebook-commentaren op je artiestenpagina.

“Ik deed dat al toen ik nog relatief onbekend was, het zou raar voelen om er nu mee op te houden. Ik heb mijn carrière te danken aan mensen die willen betalen omdat ik de idioot uithang in mijn kamerjas: zij zorgen ervoor dat ik kan leven van mijn hobby, ik voel me dus niet te goed om een beetje vriendelijk tegen hen te doen.”

Ik heb je nog nooit live gezien. Hoe vertaal je de act van je livestreams – jij die in je woon- of slaapkamer zingt, danst en synth speelt – naar een concertzaal of festivalpodium voor een paar duizend man?

“Er is weinig verschil: in beide gevallen is alles voor de volle 100 procent geïmproviseerd. Geen setlist, nul plannen vooraf: ik wandel het podium op and I figure it out from there. Shows met publiek zijn nog wilder en chaotischer. Mensen springen het podium op, ik duik het publiek in, overal spuit de champagne...

“Vóór ik grote zalen kon vullen, zelfs nog vóór ik streams maakte, heb ik een vol jaar opgetreden in alle bars en restaurants van Dallas. Daar heb ik geleerd hoe je een publiek bespeelt, wat werkt en wat niet. Dat vertalen naar steeds grotere menigten is niet zo ingewikkeld: it’s just a matter of stepping up the energy.”

Een groot deel van je act stoelt op improvisatie. Hoe zorg je ervoor dat die creativiteit blijft vloeien?

“Ik heb geen rituelen, maar als ik genoeg slaap krijg, redelijk normaal eet en geregeld aan sport doe, komt de rest vanzelf. Dan ben ik er eigenlijk altijd klaar voor om op een podium te stappen en ter plekke debiele onzin uit mijn duim te zuigen.”

Heb je een sliding doors-moment, één ogenschijnlijk banale gebeurtenis waarvan je achteraf weet: als dat toen niet was gebeurd, zag mijn leven er nu helemaal anders uit?

(meteen) Het moment dat ik afgedankt werd in het callcenter waar ik werkte. Ik maakte toen af en toe al wat muziekvideo’s, voor een kleine groep van ongeveer vijfhonderd abonnees, en I was happy fucking around like that. Als ik die job niet was kwijtgeraakt, had ik nooit de motivatie gevonden om van mijn muziek een carrière te maken.”

Je vond die callcenterjob ook aangenaam, las ik.

“Ja. Eén: het vergde weinig van me. Ik werkte op de klantendienst voor een bedrijf dat zich specialiseerde in boot- en jachtbrevetten. Ik nam gewoon de telefoon op en volgde het draaiboek: makkelijk. Twee: ik had de avondshift en werkte dus van 16 uur tot middernacht. Rond 18 uur vertrokken de collega’s al naar huis, en daarna belden nog maar weinig mensen. Met andere woorden: vrije tijd. Ik deed fitnessoefeningen, rookte wiet, schreef songs... Pretty relaxing, pretty awesome.”

Ik las dat je achter de schermen zou hebben meegewerkt aan Mr. Morale & the Big Steppers, de nieuwste van Kendrick Lamar.

“Ik las dat gerucht ook, maar dat klopt helaas niet. Hopelijk kan ik ooit wél samenwerken with that absolute icon of a man.”

Je deed wel al dingen samen met onder anderen Thundercat, Erykah Badu en Wyclef Jean.

“Vooral Erykah Badu was een... bijzondere ervaring. Ze ziet er altijd heel verheven uit: een wijs, mysterieus, bijna magisch wezen, alsof ze deel uitmaakt van een soort buitenaardse royalty. Maar in werkelijkheid is ze gewoon onnozel en heel erg grappig. It throws you for a loop. Ze klinkt altijd heel ernstig, en pas als je écht luistert naar wat ze zegt, begrijp je dat het meestal de onnozelste klap eerst is. Een gewone sterveling als ik, bij wie domme klap altijd gewoon als domme klap klinkt, kan daar alleen met bewondering naar opkijken.”

Marc Rebillet speelt op zaterdag 20 augustus op Pukkelpop.

© Humo

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234