Donderdag 12/12/2019

DM Zapt

Geen paniek, het is het einde van de fucking wereld maar

Jessica Barden (Alyssa) en Alex Lawther in ‘The End of the F***ing World’. Beeld RV

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: Seizoen twee van The End Of The F***ing World.

In de slotaflevering van het tweede seizoen van The End Of The F***ing World op Netflix keert Alyssa terug naar een betekenisvolle plek uit het eerste seizoen, om tot zichzelf te komen. Dat is geen spoiler want het zegt nagenoeg niets over de plot. Bovendien fungeert die laatste episode als een epiloog die vooral de poëzie van de serie kracht wil bijzetten. Het Alyssa-personage (een rol voor Jessica Barden) torent uit boven alle andere: een haast catatonische ijsprinses van wie je je telkens gebiologeerd afvraagt hoe ze met één blik de ijzingwekkende leegte in haar ziel weet te vatten.

Alyssa is het type mens dat stoïcijns aan de buitenkant oogt terwijl diep vanbinnen, onder haar vale huid, een van existentiële wanhoop doordrongen schreeuw versmacht. Quasi uitdrukkingsloos zweeft ze door de afleveringen, met haar lichaam als een geluiddichte cel voor een onmetelijke tristesse. “Mensen kunnen geen antwoorden zijn”, mompelt ze op een gegeven moment, “Ze roepen simpelweg meer vragen op.”

Eerder dan de cinefiel in mij los te laten en The End Of The F***ing World te vergelijken met het beste van Greg Araki – merde, nu doe ik het toch! – pieker ik graag enkele paragraafjes voor u vol over de zielsverschrompelende weltschmerz van Alyssa: een spleen die ik sinds enkele jaren bij heel veel kennissen meen te ontwaren. Het huist in meewarige glimlachjes, in de lichtjes voorovergebogen loophouding van lieden die anders onversaagd rechtop door het leven schrijden, in holle stopwoordjes die op weifelende, verbrokkelde zinnen volgen.

Ik zie het bij twintigers van wie het romantische geloof in de goedheid van de mens wordt ondergepist door de felle hardvochtigheid die in het alledaagse discours is geslopen ook al weten we niet precies waarom. Ik zie het bij dertigers die noodgedwongen te veel overuren kloppen in de schaduw van een nakende burn-out en die hun zoontjes en dochtertjes geen antwoord kunnen geven op hun vraag waarom creativiteit en schoonheid worden doodgeknepen door oude, blanke mannen die nooit glimlachen.

Ik zie het bij veertigers die zichzelf hebben wijsgemaakt dat het leven vanaf nu smooth sailing zou zijn en zich plots met de moed der wanhoop moeten herdefiniëren en herorganiseren om het hoofd boven water te houden, zowel financieel als psychologisch. Ik zie het bij vijftigers die dachten dat ze het met Reagan, Thatcher en Martens allemaal hadden gezien en dat de mens toch zou moeten leren uit de geschiedenis.

De hardcore nieuwsjournalisten bij wie ik te rade ga relativeren het boeltje suf. Ze dissecteren en overanalyseren, en zeggen dat alles cyclisch is en dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen. Geen paniek. Maar misschien versluiert die almaar venijniger knagende weemoed waarmee ik ’s avonds na het werk naar mijn tramhalte slof een nakend onheil. Is dat dwaas? Is dat pa­ra­noïde? Of is het simpelweg het einde van de fucking wereld?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234