Donderdag 21/10/2021

DM ZaptFrederik De Backer

Gastarbeider (m/v), die vacature vervul je niet voor je plezier

Antonio Andronico, zoon van Italiaanse inwijkelingen, in ‘De kinderen van de migratie’. Beeld VRT
Antonio Andronico, zoon van Italiaanse inwijkelingen, in ‘De kinderen van de migratie’.Beeld VRT

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: Kinderen van de migratie.

Wie weleens over een fitnesstoestel heeft gehangen, heeft zich de vraag gesteld: in hoeverre kun je vechten tegen dat waarin je bent geboren? De ene stelt zich tevreden met wat hij heeft, de andere streeft beter na. Sommigen slagen, anderen schieten tekort. Als ermee te leven valt is dat al heel wat. Op het eind bewoont ieder van ons toch een ruïne.

Diezelfde vraag overviel mij bij het bekijken van Kinderen van de migratie. Ik laat salonrevoluties over aan de oneindige stoet profetessen voor wie de kolom een kansel is, maar ik deel wel hun mening: gastarbeider (m/v), die vacature vervul je niet voor je plezier. Zwoegen zonder greep op de taal, laat staan het vak, een kilometer onder een land waar men om je geeft zolang je longen niet tot stofzuigerzak zijn herleid. Of in de metallurgie terechtkomen, waar het niet uitmaakt of er nu bloed of lood door je aderen stroomt, als je maar rendeert. Hoeveel vrouwen hebben zich niet krom gewerkt als huishoudster, hoeveel kinderen hebben zich niet compleet geïsoleerd gevoeld in een volle klas? Omdat ‘wij’ ons te goed waren gaan vinden voor vuil werk.

Ik moest denken aan de spiegelkerker omdat de uitbater van zo’n helleoord er, alle proteïneshakes en motiverende Instagram-bullshit ten spijt, niet om geeft of de vochtigaard op de spinfiets zijn doel bereikt. Wat die mens wil is dat de zweter zweten blijft. Net zoals de staat enkel wil dat we zweten blijven. Niemand is ons geluk verschuldigd. Het werk dat we leveren moet opbrengen en het loon dat we krijgen moet wéér opbrengen. Beschaving lees je af aan hoeveel weinig is, maar ook voor landen geldt: in hoeverre kun je vechten tegen dat waarin je bent geboren?

Slavernij, discriminatie, de dienstplicht, communisme, kapitalisme: machtelozen waren, zijn en zullen altijd lastdieren blijven. Zonder naam, zonder gezicht, maar mét een rekeningnummer, liefst leeg aan het einde van de maand. Kanonnenvlees. Voor een generaal twintig kilometer achter de linies. Voor een baas tien verdiepingen hoger.

Dat soort inzichten. Allemaal waar, maar zo afgezaagd. U en ik wéten dat al. Dit is niet Duifke Lacht, dit is De Morgen; onze pagina’s staan er vol van. Als je deze krant iets te strak oprolt, komt het bloed er zo vantussen gedropen. U bent behoorlijk ontwikkeld, zelfs al van lang voor u uw eerste krant opensloeg, behept met een zeker inzicht in hoe de wereld werkt. Die Facebook-reacties zijn maar om te lachen, dat weten wij ook wel.

Kinderen van de migratie is een uitstekende docureeks met het verkeerde publiek. Ze zou integraal moeten worden vertoond in elke school en op elke andere zender dan Canvas. Daardoor is het een magnifiek eerbetoon aan een generatie onbekende soldaten zonder front, en niets méér.

Kinderen van de migratie, dinsdag om 21.20 uur op Canvas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234