Woensdag 16/10/2019

Games

Games met een hoekje af, maar zijn ze ook de moeite om te spelen?

Omensight valt op met zijn heldere en kleurrijke visuele stijl. Beeld Spearhead Games

U krijgt deze week een actiegame, een rollenspel, een stuk interactieve fictie en een overlevingsgame gepresenteerd, telkens met een klein hoekje af. Maar maakt die originele insteek wel écht een verschil?

Omensight (★★★☆☆)

Laat u niet misleiden door het misschien nét iets te fancy visuele stijltje van Omensight: in zijn diepste wezen is deze titel van Canadese makelij een oerklassieke hack & slash-game, waarin de kunst schuilt in het listig doorbreken van de vijandelijke linie, om dan de tegenstander vakkundig in mootjes te hakken. Soms met een beetje hulp van een secondant die – afhankelijk van het personage – verscheidene destructieve krachten op uw vijanden kan loslaten.

Naast het klassieke hakwerk speelt vooral tijdsmanipulatie een grote rol in deze game: u moet in essentie, door dezelfde dag een paar keer opnieuw te doorlopen, een moordmysterie oplossen. Spelen met de tijd komt ook terug in de pure actie waarrond Omensight draait. Tot nog toe nog, met uitzondering van indiepionier Braid,  werd tijdsmanipulatie maar zelden goed ingezet in videogames. Ook in Omensight verwordt het al snel tot een nauwelijks gebruikte gimmick.

U kunt de tijd manipuleren in het gevecht, maar dat glijdt snel af tot een gimmick. Beeld Spearhead Games

De actie doet erg denken aan die van de oude God of War-games: zo neemt de virtuele camera steeds wat afstand van het strijdtoneel waardoor u een redelijk overzicht behoudt over welke vijanden er nog aan de beurt komen voordat u verder kunt gaan in de game. Fans van de aanpak en het perscpectief van de oude God of War  zullen in Omensight lichtjes hun hart kunnen ophalen: uw personage tuimelt onbesuisd hele trossen vijanden in, waarna u pas een rustmoment krijgt wanneer die allemaal verhakkeld zijn.

Toch wordt die actie snel repetitief, terwijl ook al de overbodige sequenties waarin u van platform naar platform moet springen niet helemaal in de haak zijn: sprongetjes lopen nèt iets te nipt verkeerd af.

De kleurrijke stijl waarin Omensight baadt, is minder vernieuwend dan hij pakweg een jaar of vijf geleden nog was, maar het past wel bij de grandeur van het hele ding: het is alsof het verhaal van de game – waarin de moordzaak ook verband houdt met het afwenden van een apocalyps! – een soort scheppingsmythe probeert te vertellen.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Fans van 'God of War' die een beetje gepikeerd waren door de complete ommezwaai in aanpak en perspectief van de nieuwste, zullen in 'Omensight' lichtjes hun hart kunnen ophalen. Beeld Spearhead Games

Pillars of Eternity II: Deadfire (★★★☆☆)

Strikt voor fans van pezige roleplayinggames verscheen net Pillars of Eternity II: Deadfire, een game die in veel opzichten te vergelijken valt met de Vlaamse trots Divinity: Original Sin 2. Beide games leveren hun actie in een ouderwets isometrisch perspectief, waardoor het lijkt alsof u een poppenspelletje aan het spelen bent. En beide hebben een onverdroten old-school-aanpak in de moeilijkheidsgraad van hun gameplay. Om maar te zeggen: het is geen breed publiek waarop Pillars of Eternity II zich richt, en als u zich moet afvragen of u daarbij hoort, is het antwoord bijna zeker negatief.

'Pillars of Eternity II': niets voor niet-adepten van de roleplayinggame. Beeld Obsidian Entertainment

Nog een gelijkenis met Divinity: Original Sin 2: de studio achter Pillars of Eternity II is net als 'onze' Larian een absolute specialist in het rollenspelgenre waarin de kracht zit in het uitbouwen van de krachten, de wapens en het harnas van uw personages. Obsidian Entertainment, gevestigd in California, maakte tot enkele jaren geleden vooral rpg's voor andere gamebedrijven: ze zaten onder meer achter South Park: The Stick of Truth (2014) en Fallout: New Vegas (2010). Die games brachten het nogal hermetische genre naar een wat breder publiek, maar met Pillars of Eternity, hun eigen franchise, gingen ze de tegenovergestelde richting in: de games zijn meer gericht op puristen.

Uit voor pc en Mac. In het najaar komen er ook consoleversies.

De game, gepresenteerd in een zogeheten 'isometrisch' perspectief, lijkt een beetje op een poppenspelletje. Beeld Obsidian Entertainment

Three Fourths Home (★★★☆☆)

Een videogame moet niet altijd een zintuiglijke rollercoaster à la God of War zijn, of een onlinestrijd van wilskracht, concentratie en behendigheid. Games als Three Fourths Home laten zien dat spelers evengoed kunnen worden geraakt met een intiem, audiovisueel eerder ingetogen verhaal. Zo gaat het in de game over een vierentwintigjarige die door omstandigheden haar dromen en ambities in de grootstad heeft moeten achterlaten en naar haar ouderlijke huis in Nebraska is teruggekeerd. Tijdens een autorit door een nakende storm rekent ze daar in telefoongesprekken met de andere gezinsleden met haar apenjaren af.

Three Fourths Home, waarin uw enige mechanische actie zit in gas geven terwijl u converseert, voelt bij momenten als een film die u zelf met de hand moet doordraaien. Maar de schaarse artefacten van small town America die op de achtergrond verschijnen (vooral veel maïsvelden, maar ook het gebouw van een middelbare school en – natuurlijk! – een watertoren) vervullen u meteen met een zachte melancholie. Een waarin de selecteerbare dialogen nog sterker op uw systeem inwerken. Er zit weinig consequentie in de keuzes die voor u liggen: soms kunt u er de plot van het verhaal wat verder mee uitbenen, en heel af en toe kneedt u een beetje mee aan de persoonlijkheid van uw protagoniste, maar ze staan vooral ten dienste van het korte maar aandoenlijke verhaal dat bedenker Zach Sanford, zelf niet toevallig een twintiger uit Nebraska, ermee vertelt.

Het is een brok interactieve fictie die een strikt persoonlijk verhaal verheft tot een korte – de game duurt maar één uur – maar lyrische ervaring. En o juist: de versie die zopas verscheen voor de Nintendo Switch is de 'extended edition', met een bijtende epiloog die misschien nog krachtiger is dan de game zelf.

Nu uit op Nintendo Switch. Een eerdere versie verscheen op PlayStation 4, Xbox One en pc.

Door het landschap rijden terwijl u converseert met uw gezinsleden: dat is de enige 'actie' die 'Three Fourths Home' u biedt. Beeld Digerati

Conan Exiles (★★☆☆☆)

Omdat een gewaarschuwd speler er twee waard is: Conan Exiles, een nieuwe game in het prehistorische Conan-universum, is doffe ellende om te spelen. U zult sterven, sterven en nog eens sterven. De tegenstand die op u afkomt zal, zeker tijdens de eerste uren, onoverkomelijk lijken. Maar dat hoort er gewoon bij. Het is namelijk een overlevingsgame, en dat genre impliceert nu eenmaal dat u keihard afziet tot u een zeker niveau van behendigheid in het spel hebt bereikt, en u de juiste materialen hebt verzameld om uw personage sterker te maken of in beter pantser te hijsen.

Grote risico's nemen, zoals het aanvallen van grote geschubde monsters 
kunnen echter ook veel opleveren. En vanaf een zeker punt is alles mogelijk: dit is het soort game waarin u begint met een snel in elkaar gedraaide stenen bijl en eindigt als een legende van een ongerepte wereld.

De figuur van Conan zelf komt alleen maar in het begin van 'Conan Exiles' voor: het is vooral zijn wereld die tot leven komt in de game. Beeld Funcom

Conan Exiles is een game die in veel opzichten op een doodgewoon actierollenspel lijkt: ook daar duurt het eventjes voordat u de gevaarlijke wereld aankunt. Maar bij deze game komt daar nog bij dat u constante honger en dorst moet overleven, bij elk overlijden uw bezittingen verliest en dat de andere spelers die u tegenkomt soms ware smeerlappen zijn. Een game voor doorzetters dus. Én spelers die doorheen de cosmetische imperfecties van de game kunnen kijken: qua visuele presentatie, en in de animaties van de personages, voelt hij bepaald onaf aan.

Nu uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Het duurt eventjes voordat u dit soort vijanden aankunt in 'Conan Exiles'. Beeld Funcom
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234