Maandag 25/10/2021

Pukkelpop

Gaf Linkin Park de criticasters lik-op-stuk?

Linkin Park op de eerste dag van pukkelpop 2015. Beeld Harry Heuts
Linkin Park op de eerste dag van pukkelpop 2015.Beeld Harry Heuts

Is metal dood? Linkin Park passé? Een volle weide voor de Main Stage had de rouwbrieven vrolijk in de vuilnisbak gegooid en headbangde alsof het 2001 was. Lik-op-stuk voor de criticasters, dus? Niet helemaal.

Samen met Limp Bizkit bleek Linkin Park voor de aanvang van Pukkelpop een van de meest besproken bands: was die hele nu metal geen zure oprisping van de popmuziek die we al jaren geleden hadden doorgeslikt? Cijfers gaven de kniesoren al snel ongelijk: Linkin Park scoort hoog op streamingsites, speelt wereldwijd in de grootste zalen en zorgde er mee voor dat de Pukkel-donderdag snel uitverkocht raakte.

Linkin Park. Beeld Harry Heuts
Linkin Park.Beeld Harry Heuts

Onze vrees was dan ook niet zozeer of deze band vijftien jaar na zijn immens succesvolle debuut 'Hybrid Theory' nog relevant genoeg zou zijn, maar eerder: zou dit niet weer zo'n gladgestreken en van a tot z geregisseerd nummertje worden? Zo'n show die elke keer exact hetzelfde is, of hij nu in Kiewit of Sjanghai wordt gespeeld? De kans leek ons niet klein dat Linkin Park, met zijn sterk gecondenseerd geluid vol in elkaar grijpende gitaren, beats en zang- en raplijnen, zijn set zo zou stroomlijnen dat hij niet alleen vlekkeloos, maar helaas ook zielloos zou worden.

Stelden ons al in de eerste nummers gerust: de pretlichtjes in de ogen van Mike Shinoda en het verbeten trekje om de mond van Chester Bennington. Een band van dit niveau is een bedrijf - Linkin Park heeft onlangs trouwens een durfkapitaalfirma opgericht - maar deze vaak breed lachende jongens beleefden duidelijk nog plezier aan de muziek én waren bereid hier iets op het spel te zetten.

Zo speelden ze niet alleen oude publieksfavorieten als 'Papercut' en 'One Step Closer', maar ook recenter werk dat vooral aansloeg bij de fans die vier jaar hadden gewacht om hun band nog eens in België te zien. Alleen sloegen ze daarbij naar onze smaak net iets te vaak door in bombast à la 'Rebellion' (die potsierlijke intermezzo's leken wel een doedelzakversie van Nik Kershaws eightieshit 'The Riddle') of tekstuele meligheid à la 'A Line in the Sand'.

null Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts

Gedurfder én geslaagder was het solomoment van deejay en knoppendraaier Joe Hahn. Plots leek het alsof hij een kabeltje had geplugd in de Dance Hall of Boiler Room en kregen we een beatbombardement, Steve Aoki waardig. Hier en daar zagen we een gefronste wenkbrauw in het publiek, maar dit technosalvo greep ons ieder geval meer bij de lurven dan de slappe balladmedley ('Leave Out All the Rest', 'Shadow of the Day' en 'Iridescent') even voordien.

De hemelwaartse blik van Mike Shinoda toen hij daarbij een paar toetsen aansloeg, legden onze grootste bezwaren tegen Linkin Park bloot: een neiging tot pathetiek en een loodzwaar sérieux. Wanneer die de bovenhand kregen, bleken de 105 minuten die de band mocht volspelen, toch wat ruim berekend. Dan liever de speelse wijze waarop 'Runaway' overging in 'Wastelands' of het zichtbare plezier waarmee Shinoda twee songs van zijn hiphopproject Fort Minor speelde.

Op hun best waren deze overlevers van de nu metal wanneer ze als vanouds zware gitaren combineerden met elektronica, rap en instant meezingbare melodieën. 'Numb' en 'In the End' waren herkenbaar tienerverdriet verpakt in fistpump- en meekeelanthems - perfect op maat van het jonge grut, en ook de oudere festivalgangers konden probleemloos het pukkeljoch in hen oproepen. 'What I've Done' en 'Bleed It Out', bleken dan weer hét moment om op de schouders van je vrienden te klimmen, een vlag om je schouders te slaan en je longen stevig op de proef te stellen.

Linkin Park. Beeld Harry Heuts
Linkin Park.Beeld Harry Heuts

Op zulke momenten toonde Linkin Park zich een echte headliner en begreep je onlinereacties op hun Pukkelpop-komst als: "Voor wie toen vijftien was, is Hybrid Theory van Linkin Park even belangrijk geweest als Nevermind dat was voor de jeugd van de jaren negentig". Je kon je zelfs even verzoenen met de wetenschap dat je stond mee te springen met de favoriete band van stijve hark par excellence prins William.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234