Dinsdag 16/07/2019

Best Kept Secret

Future Islands op BKS: een brak braakland

Beeld Damon De Backer

Dansen? We doen het na enige dwang als een bange labrador op een bevroren meer. Jaloérs dus, op de uit waanzin en wanhoop opgetrokken frontman van Future Islands, die zich sans gêne op de dansvloer begeeft. Maar los van zijn delirische choreografie bleef zijn concert op het hoofdpodium van Best Kept Secret steken in slappe synthrock.

Samuel T. Herring zijgt door de knieën, zwenkt alle richtingen van het universum uit, balt machtig zijn vuisten en deukt met diezelfde knuisten zijn borstkas in. Een andere keer marcheert hij als Basil Fawlty over de bühne, of lijkt hij tijdens ‘Long Flight’ zowaar ruzie te stoken met het podiumhout. Nee, écht. 

Het blijft een wonderlijk spektakel om de frontman van Future Islands aan het werk te zien. Voor een afgeladen strand was dat gevoel duidelijk niet anders. De spionkop danst zich de ziel uit zijn lijf, in navolging van Herring. Iedereen op het festivalterrein lijkt zich te verwachten aan Een Magistraal Moment.

Zou het liggen aan zijn stunt van de vorige passage op Best Kept Secret? Twee jaar geleden maakte Herring een onwaarschijnlijke exit, waarbij hij van het podium wipte, over een houten plank tegen het hek liep en een wilde sprong waagde naar de backstage. Een weergaloos slot bij een theatraal en minstens zo intens optreden. De video ging viral en bestendigde de reputatie die Future Islands had opgebouwd na hun legendarische optreden bij David Letterman.

Mede door die historische aftocht staat het strand voor het hoofdpodium ook nu behoorlijk afgeladen. Maar de sensatie van de vorige passage weet de groep niet eens te benaderen. Aan Herring ligt het alvast niet. Zelfs wanneer hij een grunt uit zijn onderbuik perst, terwijl hij zich desperaat op de borst slaat, en je de volgende act in zijn toneelstukje haast kan voorspellen, weet hij je nog te raken. Maar de geloofwaardigheid van zijn band laat het serieus afweten.

Beeld Damon De Backer

Routineus ploegt de drummer zich in élke song door hetzelfde ritme, terwijl de toetsenist zichzelf met een flinterdunne en schelle sound blijft herhalen en een saaie, droge bas veel te nadrukkelijk in de mix naar voren wordt geschoven. De sound is net zo ongelijk als beige. De fysieke krachttoeren van Herring lijken na een paar songs zelfs niets meer dan een schaamlapje.

De dynamiek raakt daarmee ook zoek, en de uppercut waar je op blijft hopen, voelt aan als een kaakslag met de slappe hand. Daar kan zelfs de evidente publieksfavoriet 'Seasons (Waiting On You)' nauwelijks iets aan veranderen.

“It’s a fucked up world,” horen we Herring tussen twee songs prediken. En in één bindtekst smokkelt hij zowel zijn vreugde over het festival - “Ik ben dolgelukkig” - als zijn onvrede met The American Dream. Aan het eind van de show vertelt hij ook oprecht hoe hij zich verwacht had aan een saaie dag, maar de aanblik van zijn publiek alles veranderde. We gelòven Herring. Maar Future Islands? Na een handvol platen blijkt die niets meer dan een utopie. Op Best Kept Secret keek je daarmee uit op een brak braakland. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden