Zondag 16/06/2019

Concertrecensie

Funky internetfenomeen Vulfpeck blaast uitverkochte AB op ★★★★☆

Vulfpeck? Dat zijn multi-getalenteerde cartoonnerds die een machtige pot funk brouwen, zo bleek in de Brusselse AB. Het is bovendien de hipste band van het moment die níet op de radio wordt gedraaid.

Jazzy baspartijen, solo’s, grooves, kitsch en meezingspelletjes: Vulfpeck - hier tijdens een concert in Washington - bracht het allemaal mee naar Brussel. Beeld WireImage

"Het is misschien een knettergek idee, maar wat als we nu eens een concertpubliek zouden entertainen met onze muziek en onze technische skills in plaats van met flashy videoschermen, een grote lichtshow, dansers en verkleedpartijtjes?” We beelden ons het cafégesprek in tussen de Vulfpeckleden vlak voor ze hun show in elkaar boksten. In de Brusselse AB bracht de uit Michigan afkomstige hipsterband zijn publiek grondig aan de kook met opzwepende funk vol kronkelende, jazzy baspartijen, wervelende solo’s, onweerstaanbare grooves, kitscherige saxofoon en komische meezingspelletjes.

Prince zou fier zijn geweest op de Vulfpeckers: het betreurde genie uit Minneapolis maande jonge muzikanten altijd aan hun instrument ten volle te beheersen en zag vast met lede ogen een evolutie in het poplandschap aan die almaar minder de klemtoon legde op vakmanschap, ten faveure van karaoke-achtige schertsvertoningen. In Brussel deed Vulfpeck bij momenten aan als de blanke versie van de Prince-satellietband The Time, hoewel die funkveteranen een stuk strakker en beheerster uit de hoek komen dan de veel nonchalanter musicerende bleekscheten.

Freaky fans

Ook bij Vulfpeck gaan humor en funk hand in hand. De nerdy groepsleden draafden het podium op terwijl een karikaturale sportverslaggeverstem hen aankondigde, knipoogje incluis: "Just like any sporting event there’ll be a palpable dip in energy after this introduction”. Yep, die van Vulfpeck zijn vast niet vies van satirische animatie als South Park of Family Guy. Theo Katzman, de showkikker van het gezelschap, vond het bovendien een brijant idee om een roze marcelleke te dragen dat zijn schlemielige tronie extra in de verf zette. Jack Stratton, het brein achter de band, kondigde hem aan als "One of the greatest singing drummers of our generation” en dat was niet gelogen.

Katzman etaleerde een assertieve, energieke drumstijl die switchte van underground-funk naar stadionrock-achtig vertier. Wanneer hij zijn gitaar omgordde benaderde hij bij momenten jazzgrootheden als George Benson. Daarbovenop beschikte hij over een zijdezachte, wendbare soulfalset die kippenvel over onze rug stuurde. Hoe fucking getalenteerd kan één iemand zijn, zeg? Geldt ook voor de bassist-publiekslieveling Joe Dart - de beste jonge bassist uit de hedendaagse pop, wat ons betreft - die met zijn ploppende grooves het publiek euforisch liet kirren en krijsen. Zeg, zong u nu écht al die complexe basloopjes noot voor noot mee? Really? Wie wáren al die freaky fans? En mogen we met hen eens een pintje gaan pakken?

Veredelde stijloefening

"Vulfpeck heeft iedereen in snelheid gepakt”, klonk het bij de AB vol verwondering en ontzag, "de pers, de radio’s, de concertzalen, iedereen.” Dit concert was immers in een mum van tijd uitverkocht. Frappant, zeker als u weet dat Vulfpeck niet op de radio wordt gedraaid en het uitsluitend moet hebben van een slimme onlinecampagne en mond-aan-mondreclame. Als de band een Facebook Live-sessie doet, kijken honderdduizenden geïnteresseerden mee. Post de band een concertfragment dan klikken evenveel muziekliefhebbers het filmpje aan. Geen wonder dus dat de AB volgepropt stond met hondstrouwe volgers die zelfs dat ene liedje van die ene onbekende EP uit het hoofd kenden.

Op het podium schipperde Vulfpeck vaardig tussen impressionante virtuositeit en onnozel vertier. Ze lieten het gewillige publiek de harmonie van 'Back Pocket’ zingen, creëerden een meezingfeestje tijdens 'Funky Duck’, pochten met hun fantastische koorzang, eerden Steely Dan, Al Green en Stevie Wonder (met het door Anwaun Stanley gezongen 'Boogie On Reggae Woman’) terwijl hun saxofonist het kortademige getoeter van Maceo Parker en Eric Leeds imiteerde. Héérlijk. Toegegeven, al dat wilde gefunk en de groovy grapjasserij deden bij momenten een beetje gezocht en doordeweeks aan. Soms kwamen de Vulfpeckers niet verder dan veredelde stijloefeningen. Maar eens zo vaak sloegen ze spijkers met koppen.

Charlie Chaplin

Hun radiovriendelijke popliedjes gooiden de hoogste ogen, zoals het luid meegezongen '1612’, de D’Angelo-pastiche 'Wait For The Moment’, het manisch-springerige 'Animal Spirit’, de hyperventilerende funkpop van '1 For 1, DiMaggio’ en de hartverwarmende cultsong 'Christmas in L.A.’ die prompt werd verbouwd tot "Christmas in Brussaaay’. 'Beastly’, de instrumentale kraker waarmee de jongens zes jaar geleden online de kop opstaken, kreeg een wervelende ovatie. Vaak waren er trouwens niet meer dan twee beginakkoorden nodig om een dol herkenningsapplaus te genereren. Maf.

U ging helemaal over de rooie tijdens de bonkende funkinstrumental 'Dean Town’, lag in een deuk met de zotte capriolen van Stratton die duidelijk liever Charlie Chaplin dan R.Kelly wilde zijn en brulde om extra bissen toen de zaallichten al lang waren aangefloept. Et voilà: een groepje dat de muziekindustrie slim bij het pietje heeft. Dat de regels ombuigt in zijn voordeel en dat het maximum haalt uit inventieve internetexposure. Zo zullen er nog volgen. Het handboek wordt herschreven as we speak. Maak je borst maar nat.

Gezien op 15 september in de AB, Brussel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden