Vrijdag 24/01/2020

Albumrecensie

'Funk Wav Bounces Vol. 1' van Calvin Harris: Vamos a la playa!

Beeld Sony / Gavin Bond

Svengali van de commerciële pop? Schaamteloos EDM-manipulator? Gebronsd elektronicht? Calvin Harris is het allemaal. Op zijn nieuwe plaat blijkt hij verdorie nog veel méér te zijn.

Wat verwacht ú nog van de popmuziek? Dat die tergende slowmotion-EDM à la The Chainsmokers snel een gewisse dood sterft? Méér inventieve Hollandse rap à la Kraantje Pappie en Ronnie Flex? Minder Justin Bieber-featurings? Nóg meer swag-hiphop en Ed Sheeran-klonen in de hitparades? De definitieve doorbraak van latinopop in onze contreien? Of doen we u nu huiveren?

Wij, hitsige minnaars van de betere popsong (en dan hebben we het niet over indie maar over de repetitieve, catchy deuntjes die uw achtjarig neefje en uw oma van zeventig meezingen), willen graag de funk terug. En het soulvolle gevoel, als het even kan. Genoeg Johnny-beats op ons brood gehad: stuur EDM maar terug naar het botsautokraam. Genoeg vreselijke trance-misbaksels vol verloren gelopen Amerikaanse rappers die daar in de eerste plaats toch niet thuis horen. De Carré mag in Boom blijven, die hoeft niet noodzakelijk om de drie singles uit onze autoradio te druppelen.

Van nerd naar hunk

Om de zoveel cycli lijkt Vrouwe Pop dan toch weer bij zinnen te komen om terstond melodie, harmonie, elegantie, humor, seks en funk te omarmen. Van Michael Jackson, Prince en George Michael over Destiny’s Child en Timbaland tot Pharrell: de beste pop speelt slim met de geruisloosheid tussen twee noten (‘Beat It’, iemand? Of ‘Kiss’?), koppelt prachtige harmoniezang aan innoverende producties (zie: ‘Say My Name’ en ‘Bootylicious’) of kapselt Afro-Amerikaanse genres in in een state of the art-sounddesign. 

Dat laatste doet Calvin Harris met verve op Funk Wav Bounces Vol. 1, zijn vijfde studioalbum. Wacht even, is Calvin Harris niet die afgelikte Ibiza-boy die ons de voorbije jaren om de oren sloeg met cheesy lunaparkherrie en uitzinnige Tomorrowlandbangers waarin Rihanna, Ellie Goulding en Florence Welch figureerden? Yep. Maar Harris komt oorspronkelijk uit de elektropop. Ooit stoeide hij met nerdy synthpop die dichter bij Hot Chip lag dan bij David Guetta. Zoals pakweg Diplo rolde Harris het mainstreamwereldje geleidelijk aan in, van de ene gouden connectie naar de andere. Erg komisch is de fysieke make-over die daarmee ging gepaard: Harris evolueerde - nu, ja - van sullige, bleke Britse slaapkamerproducer naar afgetrainde hunk.

'Funk Wav Bounces Vol. 1' van Calvin Harris Beeld RV

Denk van zijn output wat u wil maar Harris heeft de voorbije jaren de muziekindustrie en haar snel opeenvolgende trends slim doorzien. Op zijn nieuwe plaat laat hij de schelle stadionsynths en de Eurohouse-invloeden achterwege en speelt hij slim in op wat de toekomst zou kunnen bieden. De mainstream is immers gevoeliger geworden voor vrouwelijkere, tragere muziek met wortels in klassieke, organische funk (zie: Bruno Mars en Mark Ronson) en stelt zich langzaamaan open voor de invloed van alternatieve iconen als Anderson .Paak en Kendrick Lamar. Als producer met de vinger aan de pols kan je dan maar beter het roer een snok geven.

Zilte zeebries

Harris, intussen getraind als genre-overschrijdend muziekmanipulator én hitmachine, opteert voor warme, vloeiende baslijntjes, vertraagde discogrooves en keyboardklanken die nu aan de jazzy seventiesproducties van Quincy Jones refereren, dan weer aan de klapperende elektro-architectuur van de jaren tachtig. Tussen de groeven van de grooves laveren de edelmannen en jonkvrouwen uit de hedendaagse r&b. Stuk voor stuk zetten ze performances neer die niet alleen ten dienste staan van de knapperige songs, maar die ook hun eigen troeven prachtig uitspelen. Frank Ocean, bijvoorbeeld, is op schitterende wijze zijn weemoedige zelve in ‘Slide’, een hit die men vandaag aan elke schoolpoort meezingt. Héérlijke beat ook, van het type dat Michael Jackson vast gretig had willen beteugelen.

‘Cash Out’ bevriest disco ten faveure van Schoolboy Q, PartyNextdoor en D.R.A.M. die ijzig flowen langsheen prettige synthbliepjes. ‘Heatstroke’ is die andere topsingle die u al kent, met een vrolijke Young Thug, een aan Curtis Mayfield grenzende Pharrell Williams en Ariana Grande die de mooiste hook voor haar rekening mag nemen. Fantastische, wervelende popsong. ‘Feels’, single nummer drie, zal u straks in september associëren met de zomer van 2017. Wij hoorden er een vleugje Blondie in, een snuifje ‘Could You Be Loved’ van Bob Marley maar vooral véél zilte zeebriesjes en mierzoete Blueberry Daquiri’s.

Jaloerse Riri

Surfen even onvervaard door de briesende branding van de betere hitparadedeuntjes: ‘Rollin’, elektrorap met een geestesverruimende toeter tussen de lippen, ‘Holiday’, dat geile synthsoul onder Snoop Doggs derrière schuift en ‘Hard To Love’, een tipsy liefdesballad waarop Rihanna ongetwijfeld stikjaloers is.

Et voilà, een hitparadeplaat die én trendy, toonaangevend en vakkundig aandoet én tonnen liefde voor de popgeschiedenis tentoon spreidt. Eentje die wij bovendien zonder gêne op het strand uit onze ghettoblaster zullen laten knallen. Kijk, als er zo eens elke week eentje zou verschijnen.

Nu uit bij Sony.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234