Maandag 06/02/2023

ConcertrecensieFred Again..

Fred Again.. deed in de AB een avond lang waar hij goed in is: mensen raken ★★★★½

null Beeld Ben Houdijk
Beeld Ben Houdijk

De wereld gaat naar de kloten. Dat is erg, vreselijk zelfs, maar soms moet je dat vergeten en aan jezelf denken. Donderdagavond in de Ancienne Belgique was zo’n moment, daar draaide het om óns. Met Fred Again.., net als tijdens de lockdowns, als de therapeut van een volledige generatie, en zoals elk spreekuur werd euforie afgewisseld met opgerakeld hartenleed.

Mathijs Minten

Geen vuurwerk, knipmessen of coke, maar toegangsbewijzen voor Fred Again.. waren even het meest gewilde goed op de Brusselse particuliere markt. Via Ticketswap stonden nog een hallucinante achtduizend mensen in de digitale rij- dat zijn nog eens vier AB’s, op straat grepen fans terug naar de jaren ’90 en probeerde met kartonnen bordjes en een viltstift hun medemens te overtuigen hun kaartje af te staan en volgens goed ingelicht bronnen wisselden tickets in gespecialiseerde groepen van hand voor wel tweehonderd euro - dat is acht keer zoveel als de oorspronkelijke prijs! Kort samengevat: iedereen die Anspachlaan 110 binnentrad, mocht zijn beide pollen kussen, of zijn geldbuidel opentrekken.

Tweeduizend gelukkigen zagen Fred John Philip Gibson in een grijze sweatsuit op het grote scherm verrijzen en trakteerden hem op het luidste applaus dat de AB in lange tijd hoorde. Fred streamde de tocht naar zijn favoriete habitat: met een guitig lachje als was hij een jongetje dat aan de hand van zijn moeder de Efteling betrad, stormde hij het podium op. ‘What’s goooooood Brussels’ verscheen op het scherm achter hem en met één druk op zijn knop gooide hij de muzikale sluizen open.

Ondanks zijn 29 jaar is Gibson een muzikant van de oude stempel, hij maakt muziek nog volledig live op het podium. Zijn vingerspel is indrukwekkend en iedereen die nu nog durft proclameren dat elektronische muziek ‘geen échte muziek is’, mag beschikken. Als Gibson, nadat hij zijn geliefde publiek doorploegde, achteraan in de zaal verschijnt heeft hij niets meer dan een drumpad nodig om de zaal plat te walsen met ‘Jungle’, ’Turn On The Lights again..’ en een ontzettend weergaloos ‘Lights out’. Zestien knoppen, BAM!

De energie van Gibson werkt aanstekelijk op een reeds extatisch publiek. Hadden de Rode Duivels zijn spelvreugde, tilde Eden hazard op 18 december een gouden beker boven zijn hoofd. Maar het is niet alleen feest en plezier. Het pijnlijk mooie ‘Nathan (still breathing)’ of de samenzang van het tragische ‘Angie (I’ve Been Lost)’ hengelde naar vochtige ogen. ‘I’ve been lost for a while. But I’m really trying’. Zeker wanneer Gibson zijn eigen timbre laat gelden, schoffelde hij emoties omhoog die we lang geleden ver in ons onderbewustzijn verdrukten. De ‘Actual Life’-trilogie was voor Gibson ook een rouwproces, soms schijnt dat even door.

null Beeld Ben Houdijk
Beeld Ben Houdijk

Omdat u aandringt, een punt kritiek. Hoewel, Gibson vertrouwde me net voor zijn optreden toe dat hij in zijn leven nog geen recensie las, en ik ben niet de man om achter iemands rug te roddelen, al zeker niet over technische problemen. En dat een praatgraag publiek enkele fragiele episodes overstemde, kan je hem helemaal niet toeschrijven.

Gibson liet het niet aan zijn hart komen en deed een avond lang waar hij goed in is: mensen raken. Fred Again.. is veel meer dan een DJ, in de AB was hij een begeleider, een genezer, onze lang verloren jeugdvriend. Zijn oprechtheid is van een ongeziene concentratie in de muziekwereld. De beelden achter hem - een koppeltje hand in hand, een fiets op een natgeregend wegdek of een brug in de verte godbetert - zouden bij élke andere artiest cliché en kitscherig aanvoelen, maar bij Fred werken ze mee aan de unieke sfeer die hij schept. Dat ook steeds de gesampelde persoon centraal staat, terwijl dat vaak niet de meest opzwepende video is, getuigt van een uiterste dankbaarheid van zijnentwege. Is het mogelijke om nóg sympathieker te zijn?

Na het fenomenale ‘Marea (We’ve Lost Dancing)’, hét lockdown-anthem, en het nóg betere ‘Billie (Loving Arms)’ zwaaide Gibson de deuren van zijn kabinet opnieuw open en liet hij ons terug los in de echte wereld. ‘My baby, then you put your loving arms around me’. Neuriënd zocht iedereen zijn weg in de ijzige Brusselse straten. We kunnen er weer even tegenaan.

Volgende sessie: juni 2023, Werchter.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234