Vrijdag 22/11/2019
Frank Vandenbroucke met zijn dochter Cameron. Beeld Photo News

DM Zapt

Frank Vandenbroucke: een jongen die kon fietsen als de besten maar verloren liep in de roem

DM ZAPT. Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag schrijft ze over VDB. Ik ben god niet.

“Dit… dit is mijn verhaal omdat ik mijn versie van de feiten wil geven. Van kleins af had ik maar één droom: de beste coureur ter wereld worden.”

Aan het woord is Brihang, in het dagelijkse leven een West-Vlaamse rapper, maar voor de gelegenheid zijn stem verlenend aan de betreurde Frank Vandenbroucke, de jongen uit dat nietige dorp Ploegsteert die kon fietsen als de besten maar verloren liep in het doolhof van de roem. 

Woorden die een dode ooit in een boek bij elkaar heeft laten schrijven, horen uitspreken door een ander…, ik krijg daar kippenvel van, zij het enkel ter hoogte van mijn heupen. Ik bedoel maar: met ontroering heeft het niets te maken. Het is een berg waar ik met de beste wil van de wereld, fietsend niet, stappend niet en zelfs kruipend niet – niet dus – over geraak.

Parels uit de oude doos

Het is mij een raadsel waarom de makers van de zevendelige documentaire VDB. Ik ben god niet het door hen zo secuur bij elkaar geschraapte beeldmateriaal niet méér voor zich laten spreken om het fascinerende levensverhaal van deze man te vertellen. Die parels uit de oude doos blinken dat het pijn doet, dat het snijdt, zoals, zo vermoed ik, het leven zelf voor Frank. De saus van de dagboekfragmenten doen het geheel onnodig kabbelen.

Het is pas als ze zijn benen laten spreken, “als hij de boel aan frieten rijdt”, zoals Patrick Lefèvre zo onbedoeld chauvinistisch verwoordt, en de commentatoren en het volk uitzinnig worden, in contrast met dat verbeten, koppige, het-zal-nooit-genoeg-zijn-ventje van vijf op zijn fietsje op het dorpsplein, in kleuren die alleen uit de vervlogen jaren 70 kunnen komen, dat ik eindelijk iets van dreiging voel. Van verdriet ook, voor een leven dat alles in zich scheen te hebben maar in de knop werd gesmoord.

Goesting en ambitie

Ik weet, u weet, hoe het eindigt, hoe de zwaan eenzaam sterft op dat duffe kamertje in een land waar de zon eeuwig schijnt. Om die tragiek echt tot in de tenen te laten afdalen, moet elk beeld, elke anekdote, elke adem en blik op dat einde gericht zijn. Alleen dan kan een waarheid onder het vel kruipen zoals mieren onder de keukendeur. Zoals Belgasport het destijds telkens opnieuw zo briljant deed en vooralsnog, en met stip, op eenzame hoogte blijft prijken aan het firmament van hoe vertel ik een verhaal dat iedereen al kent zó beklijvend dat het beyond aangrijpend wordt. Erg druk zal het wel nooit worden in die hemel.

Misschien is de boog van zeven delen gewoon te hoog gegrepen. Een schande is dat niet. Het toont goesting en ambitie. Net zoals Frank of zo. Kariger zingt Het Zesde Metaal: “Ambitie lijkt op overmoed, ze zijn rap te verwarren. Een huis buiten proportie en een paar veel te sjieke karren. ’t Was leven op te groot verzet.”

Soms zijn zij die het minste zeggen, degenen die het meest te vertellen hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234