Zondag 05/12/2021

DM ZaptFrederik De Backer

Frank Raes is het soort opa dat je bij elke begroeting vertelt dat je precies wat bijgekomen bent

Frank Raes presenteert 'Okiru'. Beeld rv
Frank Raes presenteert 'Okiru'.Beeld rv

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: Okiru.

Sport is emotie, zo leerde ik als beginnend eindredacteur, en weinig roept meer droefenis op dan de Olympische Spelen. Zelfs de atleten vinden het niet leuk. Op telkens drie na voelt iedereen zich ellendig. Een heel leven zwerfkatten vermoord voor een negende plaats in het schieten, hoeveel meer ingrediënten heb je nodig voor een familiedrama?

En voor hen die wél hun tanden in een medaille mogen zetten, smaakt de plak bitterzoet. De rest van je leven leid je in het verleden, vanaf nu was je ooit. Het enige wat nog enigszins tegen je prestatie opweegt is je lichaam, nu het zich lillend en uitgezakt in een postautootje van bus naar bus sleept. Je mag nog weleens een lint gaan doorknippen bij de heropening van een pas geverfde sporthal, maar de foto’s hoef je niet te zien. Die persoon ken je niet.

Zou Frank Raes zich nog herkennen in de man die hem om 6 uur ’s ochtends aanstaart in de schminkkamer van de VRT? Ook Frank was ooit. Nu zit hij, terwijl buiten de bunker een zonsopgang de wereld wekt, aan een desk met een zwemmer. Beiden spartelend op het droge. Okiru heet zijn straf. Tot voor kort was dit soort programma’s voorbehouden aan de Rubens en Maartens van de redactie. Welpen die zo snel mogelijk over de savanne willen heersen en in elke gram aas alweer enkele manen vinden. Frank brult allang niet meer.

Wie, buiten de vakidioten van Sporza en ex-atleten als soldaten die maar niet kunnen wennen aan een leven na het front, móét om 7 uur ’s ochtends op de hoogte worden gesteld van wat zich die nacht in Tokio heeft afgespeeld? ‘Goeiemorgen, er is er vannacht weer een van haar balk gekukeld.’ Zit je samen met Dirk Van Tichelt naar een Iraniër te kijken die nu voor Mongolië een Azeri tegen een mat werpt. Of naar archiefbeelden van Van Tichelt, alsof die man die zelf nog niet beu is, en als dat niet het geval is, dan wel nadat Frank er overbodigheden als ‘zonder mondmasker dus hé, dat mocht toen nog’ overheen heeft zitten strooien. Jáá Frank, dat mocht toen nog. Frank Raes is het soort opa dat je bij elke begroeting vertelt dat je precies wat bijgekomen bent.

Het jammere aan die man is dat hij als presentator, iets waaraan hij zijn leven heeft gewijd, nooit zo goed was als als columnist. Frank lees je met plezier. Hij had de nieuwe Hugo Camps kunnen zijn, maar dan zonder het woordenboek. Nu presenteert hij Okiru.

De voormalige koning van de sportredactie had dit klusje niet meer moeten aannemen, net zoals hij er geen vier maanden Extra Time meer moet aanbreien om dan halverwege het seizoen de fakkel door te geven aan Aster Nzeyimana. Frank klampt zich vast aan wat hij ooit was. Begrijpelijk, vergeeflijk zelfs, maar niet genoeg voor een podiumplaats op de 100 meter waardigheid.

Okiru, iedere dag om 7 uur op Eén.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234