Zaterdag 04/07/2020

REVIEW

‘Forced Witness’ van Alex Cameron: het verdriet van de zielige witte man

Forced Witness, het tweede album van Alex CameronBeeld Secretly Canadian / Konkurrent

Zelden zagen we zo’n treurige parade van mislukte alfamannetjes als op de tweede plaat van Alex Cameron. Onder de aalgladde eightiespop – met pornosaxofoon en klatergouden synthesizers – woekeren seksuele frustratie, opgekropte agressie en schrijnende eenzaamheid. Wie danst er nog?

Nee, ze zijn niet te benijden, de dudes die de Australiër Alex Cameron opvoert in de tien songs van Forced Witness. Het begint al in opener ‘Candy May’, een smeekbede aan een lief dat het is afgetrapt. Een kerel probeert sympathie op te wekken voor zijn situatie: “I think I’m dying / Yeah, ’cause I’m frail and I’m tired / And I constantly complain about the pain I’m in.” Maar net als de opgefokte bro’s in de andere songs komt hij vooral zielig over. Ergens weten die gasten allemaal wel hoe fout ze zijn – “I’m filled with a dirty white guilt” – maar ze kunnen of willen er niets aan veranderen.

Hoe dat komt? Een fatale combinatie van te veel testosteron en de verslavende kracht van het online leven. “So I live with a deep regret / Of all I do on the internet”, klinkt het al in ‘Candy May’ en ook in veel andere songs raken de personages verstrikt in het wereldwijde web. Zo toont ‘True Lies’ aan dat zelfbevlekking en zelfbedrog dicht bij elkaar liggen: “I love my little darling / But I also love these women online / When I feel it really coming on strong / Yeah I know I really shouldn’t log on.”

In dat nummer vervaagt de grens tussen het scherm en de realiteit: “Well what's the difference darling / Between my eyelids and a glowing white screen / When either way I'm thinking / Of the hottest barely legal age teens?” Dat thema houdt Alex Cameron nu al twee platen bezig – ook op zijn debuut Jumping the Shark (2016) verkent hij de schemerzone tussen web en wereld. Het verwondert hem trouwens dat het niet vaker opduikt in de songs van zijn collega’s. “Hoe kan het jullie zijn ontgaan dat deze revolutionaire technologie ingrijpt in wat het betekent om een mens te zijn?”, zegt hij in een interview met Flavorwire.

Dus klikt Cameron maar zélf op de hyperlink naar “the forever buffering video that is love in the age of gettin’ online”, zoals hij zijn tweede album in een persbericht omschrijft. En hoe dieper hij zich in de krochten van het internet begeeft, hoe goorder het plaatje oogt. De man die onder de avatar ‘Studmuffin96’ surft, geeft zich bijvoorbeeld uit voor een jonge kerel die zo bij jonge meisjes hoopt te scoren. Het levert ranzig smachtende lyrics op als “She just got to be a teen / she just got to be eighteen.”

Bronstige altsaxofoon

Het valt op dat naarmate de teksten smeriger worden, de songs gladder en vrolijker gaan klinken. Zo hoor je Cameron in ‘Country Figs’ vetzakkerij debiteren als: “The worst part about being homeless / Is waking up from a dirty wet dream / With a lap full of cum and a head full of steam”. Even later zingt hij jolige ooh-oohs en speelt de synthesizer een vrolijk deuntje. Alomtegenwoordig is ook de bronstige altsaxofoon van Roy Molloy – door Cameron steevast ‘mijn zakenpartner’ genoemd – die de hele plaat behangt met feestelijke guirlandes.

Roy Molloy en Alex CameronBeeld Chris Rhodes / Secretly Canadian / Konkurrent

Dat soort pastiches op jarentachtigpop – Pitchfork omschrijft ze treffend als muziek die je bij de tandarts hoort in de wachtzaal – is een heel bewuste keuze: “Ik wil dat de muziek in dezelfde lijn ligt van de personages in mijn songs”, zegt Cameron, die zijn plaat zelf producete en daarbij hulp kreeg van Jonathan Rado (Foxygen). Hij zorgt er, samen met de band die Cameron en Molloy nu rond zich hebben verzameld, voor dat Forced Witness klinkt als klatergoud, terwijl Jumping the Shark nog erg lofi aanvoelde met zijn synths en drumcomputers uit de kringwinkel. Cameron zingt nu ook een stuk gloedvoller dan op zijn debuut, waar hij zich vaak beperkte tot een droog parlando.

De songs verwijzen dan ook niet langer naar de coldwave meets crooner-sound van Suicide/Alan Vega, maar geven een idee van hoe Springsteen zou klinken als hij zijn gitaar voorgoed zou inruilen voor synthesizers, drumpads en een cokeverslaving, en resoluut voor de hitparade zou kiezen.

Check ‘Runnin’ Outta Luck’, geschreven met Brandon Flowers van The Killers. Terwijl de synths almaar luider jubelen, schetst Cameron een roadtrip van twee geblutste sukkels die is gedoemd te eindigen in de goot van Las Vegas, waar de glitter finaal zijn glans verliest. Of luister naar de dramatische ballad ‘Stranger’s Kiss’, een duet van twee geliefden op de rand van de breuk, waarbij Angel Olsen tegelijk de wraakengel en trooster is van haar ex-vriendje, vertolkt door een croonende Cameron.

In andere nummers is het de hemelse achtergrondzang van Weyes Blood die de ondergang van de man begeleidt. Wat er gebeurt als de vent het onderspit delft, hoor je in naargeestig swingende songs als ‘The Chihuaha’ en ‘The Hacienda’. Daarin verwijzen mannen naar hun ex als ‘The Pussy’ en verliezen ze zich compleet in online porno en webcamseks – “Because heartache is for the ugly / And I get my satisfaction baby / Got it streaming in 1080p”. Maar hoeveel vensters met bloot vlees ze ook hebben openstaan, niets kan de uit al hun poriën gutsende eenzaamheid stelpen.

Bijna krijg je medelijden met die mislukte blanke alfamannetjes, tot Cameron in ‘Marlon Brando’ een figuur opvoert die zichzelf vergelijkt met die beroemde acteur ‘circa 1999’ – Brando was toen depressief, werkloos en uit de gratie gevallen. Camerons mannetje is dan ook een agressief baasje, een pathetisch en onstabiel geval dat tegelijk dreigt met geweld én smeekt om liefde.

Oeroude klootzakkerij

In een uitgebreide uitleg bij zijn nieuwe plaat verwijst Cameron naar “een globale beweging van oeroude klootzakkerij waarvan we dachten dat ze voorgoed voorbij was” en “een nieuwe hybride die het rijk der liefde bezoedelt met afgeleefde emoties en bankroete verlangens”. De man wordt op de hele plaat niet genoemd, maar het is moeilijk om hier niet te denken aan Donald ‘grab ’em by the pussy’ Trump, het legertje macho’s dat zich in zijn kielzog beweegt en de boze witte mannen die hem naar de macht stemden.

Cameron beschrijft hun walgelijkheid én kwetsbaarheid in een mengvorm van poëzie en parodie die vaak dubbelzinnig maar altijd catchy en opzwepend is, zoals in slotsong ‘Politics of Love’. U danst toch mee?

Forced Witness is uit bij Secretly Canadian/Konkurrent. Alex Cameron speelt op 27/11 in de Brusselse Botanique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234