Maandag 09/12/2019

Concertrecensie

Foo Fighters op Rock Werchter: Liberté, égalité, fraternité

Beeld Stefaan Temmerman

Twee uur en half was lang, ja. Maar Foo Fighters haalden het onderste uit de kan op Rock Werchter. Hun goedgemutste stadionrock bracht iedereen op de weide dichter bij elkaar. Kleffe boys, maar we zien hen graag.

Eén oerkreet van Dave Grohl aan de start van dit afsluitende Werchterconcert zei meer dan genoeg: de Foos zouden de weide pikdorsgewijs tot moes vermalen. 'All My Life' trok u en mij alvast woest bij het nekvel het luchtledige in.

Zie ook: 'Times Like These', een overwinningslied voor al wie vier dagen Rock Werchter had overleefd. Pintjes werden gehesen, hoofden headbangden en olijkerds sjokten met een uitgerolde rol toiletpapier door het publiek. Creativiteit is een raar iets.

Queen en The Stones

Gelukzaligheid ook bij 'Learn to Fly', de slimste popsong die Grohl al op papier zette. Bij dat openingssalvo bleef het niet. Het recentere 'Something from Nothing' werd even dol meegekeeld als de oudjes. In 'The Pretender' schreeuwde Grohl zijn stem schor. Hooo maar! Rustig aan Dave - nog twee uur te gaan! De gitaren ragden Status Quo achterna en wij vonden dat voor één keer opperbest.

Beeld Stefaan Temmerman

Grohl plaagde de fans die met hem lachten omdat hij het laatste Belgische doortochtje, twee jaar geleden, moest afzeggen wegens een gebroken voet. Er werd gedold met de groepsleden, er werd een mopje 'Another One Bites the Dust' van Queen gespeeld en 'Miss You' van The Rolling Stones. En 'School's Out' van Alice Cooper. De Foos die jukebox spelen? That's a first!

Drummer Taylor Hawkins mocht Freddie Mercury imiteren en 'Cold Day in the Sun' zingen. " Hebben jullie een goed festival gehad?", vroeg Grohl. "Wij zullen voor een gepaste finale zorgen."

Hondsdolle apen

'These Days' trok een volksfeest op gang, en bij 'My Hero' juichte al wie allergisch was aan cynisme. Wij zagen een accordeon opduiken tijdens 'Skin and Bones' - nochtans hadden we niet téveel pintjes achter de kiezen - en Alison Mosshart van The Kills in het fonkelnieuwe, punky 'La-di-da-di'. In 'Arlandria' fluisterde Grohl vanonder het gordijn dat zijn kapsel moest voorstellen en probeerde de weide (redelijk) stil te krijgen. 'Monkey Wrench' deed het tegenovergestelde: iedereen als een bende hondsdolle apen door het lint laten gaan. Grohl hoste door de frontstage, liet de aanstekers in de lucht gaan en joeg schreeuwend een roedel streptokokken uit zijn strot.

Beeld Stefaan Temmerman

Het beste van U

"Bisnummers zijn niet aan ons besteed", klonk het. "Wij blijven staan en spelen tot we niet meer mogen", tot jolijt van het publiek. Dat zong broederlijk het trage 'Wheels' mee.

Het snoeiharde nieuwtje 'Run' snokte moedig aan het vermoeide publiek. Dat spaarde zijn krachten voor een heerlijk 'This Is a Call' en een uitzinnig meegebruld, lang uitgesponnen 'Best of You'. Afsluiter 'Everlong', de mooiste poppunksong van de nineties, greep nog eens met een klamme hand naar ons hart. En toen spatte het vuurwerk open boven onze hoofden.

Beeld Stefaan Temmerman

Foo Fighters waren gul en complexloos, losbandig en doortrapt, zalvend en verzoenend. U dook vast de nacht in met een glimlach. Of minstens een grijns.

Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234