Woensdag 20/11/2019

Concertreview

Foals in AB: furie met nakende vervaldatum ★★★☆☆

Beeld Illias Teirlinck

Natuurlijk maakte Foals zijn uitstekende livereputatie opnieuw waar in de Brusselse AB. Alleen voegde de Britse rockband weinig toe aan zijn verhaal. Zijn de heren aan een herbronning toe?

Foals is het soort rockband geworden waarvan de fans niet alleen de teksten meebrullen maar ook de gitaarriffs. Het gebeurde al meteen in de derde song van zijn AB-concert, ‘Snake Oil’, een morzel onbeschaamde stadionrock die zijn grootheidswaan maar nét kon beteugelen. Ook ‘Mountain At My Gates’ ragde een lekker eind weg, met een fraaie minimalistische groove die strak werd gehouden door de tourbassist Jeremy Pritchard (van Everything Everything) die het vertrek van de bassist Walter Gervers tijdelijk dient op te vangen. 

‘On The Luna’, uit het fonkelnieuwe Everything Not Saved Will Be Lost, Part 1, belichtte een totaal andere kant van de indieband uit Oxford: een song die vervaarlijk zwalpt tussen stekelige math rock à la Battles en gespierde synthpop. Foals is niet vies van een catchy meezinger.

Stadionrock

Is Foals dan een stuurloze groep die niet weet van welk hout pijlen te snijden? Nou nee. Frontman Yannis Philippakis kneedde de sound van Foals de voorbije veertien jaar weliswaar in die mate dat geen enkele van zijn albums hetzelfde klinkt, maar toch vormen zijn wat klagerige zang en de ritmische gitaarstijl een rode draad waarmee de fanbase telkens werd verbreed. Toch verbaasden wij ons ooit over de merkwaardige koers die Foals heeft gekozen. In 2009 staarden we met open mond naar zijn excellente concert in de Brusselse Botanique en hoopten we stiekem dat de jongens zich zouden ontpoppen tot een funky versie van Radiohead. In die tijd incorporeerde Foals in die mate zwierig invloeden uit westerse en Afrikaanse muziek dat er een innoverende hybride ontstond die het startpunt voor een nooit eindigende muzikale ontdekkingstocht had kunnen zijn, zoals bij Thom Yorke en co. Het kon toch geen toeval zijn dat beide bands in Oxford wortelen?

Helaas, Foals koos ervoor de experimenteerdrift te temperen en voegde robuuste stadionrock toe aan zijn palet. De platen die het magnum opus Total Life Forever opvolgden, waren artistiek minder interessant maar maakten slim de (indie-)popmuziek het hof en slaagden erin een publiek te veroveren dat ook kickt op het ongenuanceerde rock-’n-roll-pathos van, pakweg, Muse. In de AB raasde Foals op fascinerende wijze door zijn eigen weerbarstige geschiedenis. In ‘Olympic Airways’ rakelde de band nog eens de vermaledijde ‘nu rave’ van de noughties op en katapulteerde ons terug naar de periode toen Klaxons en Shitdisco het mooie weer maakten. Het radiohitje ‘My Number’ herinnerde ons aan die eerste keer dat Foals listig de alternatieve hitparades insloop met indiedisco, achteloos geprezen door wie nooit van The Rapture heeft gehoord. ‘Black Gold’ richtte de spotlights op zijn doorbraakjaren: een tintelende highlife-gitaartje en een meedogenloze Talking Heads-groove. Meer moest dat niet zijn.

Beeld Illias Teirlinck

Jerommekeslijf

‘Spanish Sahara’ bleek in Brussel nog steeds een publieksfavoriet: samen met ‘So Here We Are’ van Bloc Party de meest verraderlijk-contemplatieve postpunksong van de jaren 2000. Oceaanblauw spotlicht droop over de groepsleden. Echoënde elektrische noten galmden door het halfduister. Philippakis kneep het type percussieve flageoletten uit zijn gitaar dat om de haverklap opduikt in zijn songs, alleen dienden ze in dit geval prachtig de melancholie. Kijk, we hadden Foals heel graag die wonderlijke engte van zijn spectrum zien uitdiepen. Ach, misschien wanneer Philippakis de onrust uit zijn Griekse Jerommekeslijf heeft gerockt en niet langer maalt om headlinerplekjes op megafestivals.

Niet dat we klagen over Foals’ gitaarbombast in Brussel. Een behoorlijk overspannen ‘Providence’ liet Philippakis gitaarspelend balanceren op de voorste rijen, aangemoedigd door oververhitte crowdsurfers. Bij de punky live-favoriet ‘What Went Down’ katapulteerde hij zijn vege lijf prompt het publiek in. Wat een bommetje, wat een energie, wat een geweld. ‘Inhaler’, toch een oplawaai van een song, vonkte aardig maar deed toch niet zo verschroeiend aan als de plaatversie. Nu ja, de fans pleurden zichzelf door het dolle heen tegen elkaars schedel dus wie zijn wij om te mierenneuken?

Beregoeie band, wis en waarachtig. Nog steeds. Alleen vrezen we dat de houdbaarheidsdatum van Foals in zicht is. Hoe gaan ze dat oplossen?

Gezien op 12 mei in de AB, Brussel

Beeld Illias Teirlinck
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234