Zaterdag 07/12/2019

Interview

Florence Welch haalt bezem door haar privéleven: "Ik heb leren aanvaarden dat er soms geen oplossing is"

Florence + The Machine, in mei 2018 in de Royal Festival Hall in Londen. Beeld Redferns

Met haar nieuwe plaat High as Hope gaat Florence Welch (31) eindelijk haar demonen te lijf. Ze heeft de bezem door haar privéleven gehaald, en dat heeft haar muziek een nieuwe drive gegeven. "Ik heb leren aanvaarden dat er soms helemaal geen oplossing is. En dat vind ik oké."

We treffen Florence Welch in een club die ook dienstdoet als een enorme antiekwinkel. In het toepasselijk overdadige decor zit ze onder een enorme luchter: zonder make-up, mooi en in een luchtige outfit met bloemenprint – niet van deze tijd, zoals we haar kennen. Haar vele armbanden rinkelen en tinkelen het hele gesprek door.

Als kind zong Florence Welch korte tijd in het koor van haar school. Niemand die haar stem kent – met drie nummer 1-albums en passages op tal van grote festivals zijn er nog maar weinig mensen die haar stem níét kennen – zal verbaasd zijn dat ze er maar moeilijk haar plek vond. Als volwassen artiest en songschrijver gaf ze de voorkeur aan melodrama, zowel in haar stem als in haar teksten. En in haar hele leven, zoals hieronder duidelijk zal worden. Het legde haar geen windeieren.

Maar in het schoolkoor lukte het dus niet?

Florence Welch: "Als ik zong, draaiden de kinderen in de rij voor me zich om, met een uitdrukking op hun gezicht die zei: 'Waar ben jíj in godsnaam mee bezig?'"

Al sinds het debuut van Florence + The Machine, Lungs uit 2009, ga jij met je stem en je persoonlijkheid je demonen te lijf. Emotionele chaos en drama zijn je handelsmerk. Dat leverde krachtige songs op, maar je kwelgeesten kreeg je er uiteindelijk niet mee klein.

"Twee jaar geleden stortte ik in. Ik gaf drank en drugs op en zocht hulp. Dat had ik al veel eerder moeten doen. Ik besefte toen eindelijk dat ik met mensen moest gaan praten over mijn problemen, in plaats van er alleen maar songs over te schrijven, in plaats van mijn gevoelens in pompeuze metaforen te verstoppen. Want dat was wat ik deed: ik verstopte me. Ik had een manier gevonden om mezelf min of meer bloot te geven aan de wereld, maar tegelijk deed ik dat ook helemaal niet. De donkere dingen bleven maar doorgaan. Dat veranderde pas toen ik ook in mijn eigen, echte leven eerlijk werd. Vreemd genoeg heeft me dat als artiest ook geholpen."

Op je nieuwe album High as Hope kom je tot het besef dat de antwoorden op je vragen niet zozeer in je carrière liggen, maar in eerdere gebeurtenissen. In de song 'South London Forever' ga je terug naar je tienerjaren, waarin je jongens, drank en pillen ontdekt. Je vraagt je af 'Did I dream too big? Do I have to let it go?'

"Nee, en ja. Die song gaat over hoe snel alles voorbijgaat. Ik stond op het dak van het Horniman Museum in Londen – gewoon een tiener te wezen – en ik knipperde met mijn ogen en plots had ik vier albums gemaakt, en besefte ik dat er een hoop dingen van het leven waren die ik nog moest doorgronden. ‘Wanneer moet ik dát nog doen?’, dacht ik."

Met het nummer 'Grace' sla je twee vliegen in één klap: je verontschuldigt je bij je jongere zus voor al die jaren dat jij met alle aandacht ging lopen en dat je er nooit was op haar verjaardag én je houdt er zelf een song aan over.

"Grace zei letterlijk: 'What the fuck? Eerst doe je me al die dingen aan, en nu dít? Je had me ook gewoon kunnen zéggen dat je van me houdt. Je had niet eerst de stijve Brit moeten uithangen en er vervolgens een song over maken.'"

"Ik hou enorm van mijn zus, ze is heel belangrijk voor me. Maar nooit van z'n leven zouden we elkaar in de ogen kunnen kijken en zeggen: 'Ik hou zoveel van je.' Heel onze familie heeft het moeilijk met intimiteit. We kunnen er geen van allen mee om als iemand ons zegt dat hij of zij ons graag ziet, en zelf krijgen we dat ook nauwelijks over onze lippen. Daarom was die song net een grote bom."

Welch en haar zus groeiden op in een non-conformistische, grote familie van acteurs, academici, reclamemakers, journalisten en uitgevers. Creativiteit werd aangemoedigd; wie binnen de lijntjes kleurde, kreeg afkeurende blikken.

De voormalige directeur van de Steinerschool in Manhattan schreef ooit aan fotografe Diane Arbus, van wie de dochter er school had gelopen: 'We moedigden kinderen aan om expressief te zijn, maar daardoor gingen ze geloven dat jezelf uiten de sleutel tot het leven was. Terwijl levenservaring eigenlijk die sleutel is.'

"Daar kan ik me helemaal in vinden. Wat ik tot nog toe bereikt heb, is wonderlijk. Maar intussen gaan een hoop dingen aan me voorbij. Mensen trouwen, krijgen kinderen. Ook mijn jongere zus is al zover. Ik stop erg veel van mezelf in mijn albums, ik wil ze grootbrengen, koesteren. Ondertussen vraag ik me af: 'Ga ik ooit nog iemand anders zijn dan Florence, de zangeres?' Mijn werk slorpt me helemaal op. 'Is er nog iets anders?', denk ik soms. Door al die drukte heb ik soms het gevoel dat ik een paar stappen heb overgeslagen tijdens het opgroeien."

"Misschien heeft dat ook wel te maken met de turbulente start van mijn carrière. Ik ben er niet alleen omwille van de liefde voor muziek ingestapt. Ik dacht: 'Oh God, ik word betaald om te drinken, en ik mag naar allerlei feestjes!' Het ging me absoluut niet alleen maar om de puurheid en de expressie. Ik was helemaal klaar voor het wilde leven."

Meisje op de bus

Terwijl haar roem en rijkdom toenamen, stond Welch’ naam al snel garant voor oldskool bacchanalen. De feestjes die ze na concerten bij haar thuis hield, duurden niet zelden tot een stuk in de dag nadien, of zelfs de dag dáárna. Ze werd verliefd, verloor die liefde weer, zag haar hart gebroken worden, raapte de stukken weer op en lijmde ze aan elkaar – of dat dacht ze tenminste. En daarna begon alles weer opnieuw.

Na haar debuut volgden de albums Ceremonials (2011) en How Big, How Blue, How Beautiful (2015). Die laatste plaat gaat over een obsessieve, onbeantwoorde liefde. Het werd het eerste nummer 1-album in de VS voor Florence + The Machine. Kort na de release van die plaat waren Welch en haar groep headliner op het grote Glastonbury Festival, waar ze invielen voor Foo Fighters, die op het nippertje nog afgezegd hadden.

Dat zijn een hoop redenen om te feesten, maar ondanks alles pakten donkere wolken zich boven je samen.

"Een groot deel van het nieuwe album gaat over zoeken naar oplossingen. Op mijn vorige album dacht ik nog: 'Ik moet een date regelen met de oplossing.' En op de plaat daarvoor dacht ik: 'Ik kan de oplossing drinken en slikken.' Uiteindelijk heb ik ingezien dat ik moet leren aanvaarden dat er misschien helemaal geen oplossing is. En dat vind ik oké."

"Vroeger ging ik voortdurend de strijd aan met mezelf. En als ik een manier vond om mezelf de duvel aan te doen, dan deed ik dat ook. Of ik nu dolverliefd achter iemand aanging die al bezet was, of vol aan de boemel ging. Ik was me er niet van bewust dat ik mezelf tekortdeed. Ik dacht de hele tijd maar dat ik het deed uit liefde, of om plezier te maken. Maar het resultaat was altijd hetzelfde: ik bleef triest en alleen achter."

Je sluit je nieuwe album af met de song 'No Choir'. 'There will be no grand choirs to sing / no chorus will come in / no ballad will be written / this will be entirely forgotten.' Wat bedoel je daarmee?

"Ik bedoel dat er leven is daarbuiten, een leven dat vraagt om geleefd te worden. Er is die mythe over hoe je moet lijden om geweldig werk af te leveren, dat hele getormenteerde artiest-gedoe. Ik geloofde daar zelf ook heel hard in, wie niet? Maar het was ontzettend prettig om te ontdekken dat er onder dat alles ook gewoon veel plezier te puren valt uit creëren. Ik voel me heel vereerd dat ik mag doen wat ik doe. Ik vermoed dat ik zonder mijn muziek veel dieper in de problemen zou zitten. Het is echt een houvast voor me."

"Ik verwaarloosde mezelf hard. Ik weet niet wat er van mij terechtgekomen zou zijn als ik die drang niet had om dingen te maken. Vast niks goeds."

Had je ooit durven hopen dat je zou staan waar je nu staat?

"Toen ik een jonge twintiger was, zat ik eens op de bus in Londen. Ik kwam voorbij de Virgin Megastore, en daar hing een poster van Jamie T, die toen net zijn eerste plaat had uitgebracht. Ik zat zowat in dezelfde scene als hij toen, maar ik had totaal geen idee waar ik heen wilde. Ik ging naar veel open mic-avonden, waar ik – meestal dronken – optrad met andere bands. Het lukte me maar niet om de code te kraken, om succesvol te zijn. Ik was zo wild destijds."

"Toen ik op die bus Jamies poster zag, dacht ik: 'Het gaat niet gebeuren, het is niet voor mij weggelegd.' Nu zou ik dat meisje op die bus aan de oren willen trekken, en haar toeroepen: 'Eet eens behoorlijk, en ga op tijd naar bed. Het komt allemaal wel goed.'"

High as Hope van Florence + The Machine is verschenen bij Virgin EMI.

© The Sunday Times / Vertaling en bewerking: Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234