Vrijdag 13/12/2019

Review

Florence + The Machine in Sportpaleis: uit de kleren, in het hart

Florence Welch in het Sportpaleis. Beeld Alex Vanhee

"It's all about love," vatte Florence Welch de essentie van haar concert samen in een uitverkocht Sportpaleis. Daar gaf de Britse zelf het goede voorbeeld door zich de ziel en zaligheid uit het lijf te zingen. Cynische klootzakken konden zich best onthouden. Maar wie à la Candi Staton "the love" in zich voelde, beleefde een sensationeel concert met Florence + The Machine.

Aankomen. Dronken worden. Schreeuwen. Omver vallen. Schreeuwen. Wij noemen dat meerstappenplan gewoon "dinsdagochtend", maar op die manier beschreef Florence Welch haar eerste tour met The Machine. Het bleek haar onmachtige tactiek om de druk van succes aan te kunnen. Een paar gebroken harten, een zenuwinzinking en depressie later keek je woensdag in het Sportpaleis evenwel uit op een vrij gelouterde frontvrouw. Iemand die eindelijk waarachtig plezier leek te putten uit het applaus, de aandacht en de onvoorwaardelijke liefde van haar publiek. Daarbij schitterde ze minstens zo erg als de backdrop: alsof een disco-spiegelbal gestroopt werd en als trofee aan de muur hing.

"Get as high as you can," spoorde ze je enthousiast aan, vlak voor 'Rabbit Heart (Raise It Up)'. Voor de slechte verstaander: dat bedoelde ze dit keer niet in overdrachtelijke, maar letterlijke zin. Terwijl duizenden fans gewillig recht veerden uit hun zitje, ondernam zij een manische ereronde in de frontstage, waarbij ze een bloemenkrans oppikte. Daarmee bood de blootsvoetse Welch eens te meer de aanblik van een prerafaëlitische hogepriesteres, die zowel Edgar Allen Poe als Stevie Nicks behuisde in het lichaam van een roodharige Kate Bush.

Met haar energieke, intense voordracht liet ze het publiek trouwens geen moment los. Welch jutte het publiek daarbij voortdurend op, en moedigde je tegelijk aan om te genieten van het moment. "Berg die smartphones even op," droeg ze haar fans op voor 'Third Eye'. "Je mist teveel door naar dat kleine schermpje te staren." Waarna ze de morele druk opvoerde met: "Er is altijd één kerel die zijn telefoon toch omhoog houdt. Doe dat alsjeblieft niet, because it bums me out." Geen mens die er aan dàcht om Welsh te ontgrieven. Vroeg ze tijdens een magistraal 'Dog Days Are Over' om anderen te knuffelen, te kussen en diens gezicht te betasten, dan dééd u dat ook gewoon. Eenzelfde volgzaamheid heerste in de arena toen ze vroeg om één van uw kledingstukken Lac du Connemara-gewijs boven het hoofd te zwaaien. Zo'n beetje uit de kleren gaan, was natuurlijk niet teveel gevraagd. Zelf ontblootte Welch immers haar eigen hart met de fragiele confessies in 'How Big, How Blue, How Beautiful' of 'Mother'.

Zo broos als haar teksten klonken, zo krachtig klonk deze Florence Nachtegaal. Een klok van een stem, die vlotjes speelde met octaven. Wat een wereld van verschil met enkele jaren geleden: slechts een enkele keer ('Rabbit Heart') klonk ze niét loepzuiver in het Sportpaleis. Maar wat wilde je ook? Tijdens het zingen, legde ze ondertussen een marathon af ter uwer vermaak, sloeg ze zichzelf theatraal in het gezicht ('What Kind of Man') of zeeg ze dramatisch neer op d'r knieën ('Mother'). Een andere keer tolde ze om haar as als een opwindbare ballerina in een muziekdoosje ('Cosmic Love').

Florence Welch in het Sportpaleis Beeld Alex Vanhee

In Dwarskijker werd ze omwille van die melodramatische performance en muziek onlangs "een zichtbaar bevlogen artieste" genoemd, "wier overspannen repertoire ik nogal - het hoge woord moet eruit -¬ kut vind. Muziek om grillige potten bij te draaien."Er valt vast iets voor te zeggen. Net als er iets valt te zeggen voor moedwillige somberheid en cynisme, dat als een sluipend gif alles aanvreet. Wat Florence Welch deed in het Sportpaleis, getuigde eigenlijk van leeuwenmoed: ze brak een lans voor schoonheid en liefde in tijden van angst en duisternis. Dat 'You Got The Love' op een oorverdovend publiekskoor werd onthaald, gaf aan dat daar wel degelijk vraag naar was: Florence + The Machine hield het hartverwarmende waanbeeld van een betere wereld voor. Wie had die illusie in godsnaam willen doorprikken?

Florence Welch tijdens haar optreden in het Sportpaleis. Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234