Vrijdag 13/12/2019

Nieuw album

Florence + The Machine in Londen: hippe heks bezweert volgelingen

Florence Welch op het podium in de Royal Festival Hall in Londen. In haar zijden jurk maakte ze pirouettes als een op drift geraakte ballerina. Beeld Getty Images

Florence Welch danst zoals ze zingt. Met orkaankracht. Als een wervelwind trok ze deze week door de Londense Royal Festival Hall, om haar nieuwe plaat High as Hope voor te stellen. De Morgen was er exclusief bij. En net als 3.000 fans verlieten we tijdelijk de bewoonde wereld.

Niemand plaatst de fee mooier in feeks dan Florence Welch. Ook in Londen lijkt het alsof een bovennatuurlijke entiteit bezit heeft genomen van haar tengere lijf. De Britse zangeres dartelt als een nimfje in een decor van bloemen, planten en bomen op het podium. In haar lange, zijden jurk maakt ze pirouettes als een op drift geraakte ballerina. En de helft van de tijd lijkt deze prerafaëlitische hogepriesteres zowaar door de lucht te zweven. Tenminste: wanneer ze eens niet over het podium schrijdt als een Victoriaanse versie van Poison Ivy. Welch zet haar woorden ook graag kracht bij met dramatische gebaren, als een hippe heks die haar volgelingen – verschoning: fans – bezweert. In het 17-eeuwse Londen was ze vast tot de brandstapel gedoemd. Vandaag wordt ze om diezelfde bravoure op handen gedragen.

Meermin met galmende stem

Zingen doet ze met de dwingende kracht van een meermin: haar galmende stem laat je gemoed niet zelden tegen de klippen slaan. Daarbij stuitert ze onbesuisd als een speelbal over het podium én in het publiek. Op eenzelfde manier veren haar songs vanavond tussen hemelhoog juichend en ten dode bedroefd. Bombast en melodrama blijven haar grootste troeven.

Zo’n 3.000 fans verzamelen in de Royal Festival Hall om Florence + The Machine nieuw werk te horen voorstellen. Het langverwachte High as Hope volgt drie jaar na How Big, How Blue, How Beautiful, en verschijnt pas eind juni. Op die plaat zullen onder andere Kamasi Washington, Sampha en Jamie xx hun opwachting maken. In Londen deed ze het zonder dat clubje sterren, maar de roodharige hogepriesteres speelde wel de sterren van de hemel met songs van diezelfde plaat.

Dat ze haar gevoel voor het theatrale niet aan de wilgen heeft gehangen, wordt meteen duidelijk wanneer ze de eerste vooruitgestuurde single ‘Hunger’ aankondigt. “Ik was een verwarde tiener", klinkt het met een flinterdun stemmetje. “En eigenlijk ben ik nog steeds verward, en ik ben er nu 31. Omdat die gevoelens transcendent zijn, wil ik dit lied voor en met jullie zingen.” De tekst van ‘Hunger’ hakt er daarna stevig in. “At 17, I started to starve myself,” zingt ze al in de eerste songregel, waarmee ze verwijst naar haar gevecht met anorexia. Daarna bekent ze in één baldadige trek dat ze ooit heilig geloofde dat liefde in drugs school. “But the more I took, the more it took away”. In haar blik rust wanhoop, in haar stem peilloos verdriet.

Ook het oudere ‘Falling’ is zo’n confessioneel hoogtepunt in de set. Die song schopte het nooit tot een publiekslieveling, tot vanavond. In Londen vertelt ze dat het nummer gaat over haar problemen met alcohol en zwaartekracht. “The drinking way, was the always way”, schuttert ze met enig gevoel voor zelfspot.

Publiek in een roes

De fles heeft ze vandaag bezworen, maar haar publiek wil ze kennelijk nog wel in een roes achterlaten. In de statige zaal wordt de temperatuur na elke song letterlijk opgedreven, tot je zowat uit je doorweekte hemdje glijdt. Daar zit Welch voor veel tussen: na twee songs is ze het zicht op een zittend publiek zat, en zet ze iedereen tot op de bovenste balkons aan tot een delirisch dansen en deinen. Op aanstekelijke hits als ‘Dog Days are Over’, ‘What Kind of Man’ of ‘Ship to Wreck’ is dat trouwens ook niet zo moeilijk.

Toch zijn het de rustpunten die de grootste indruk nalaten. Het gloednieuwe ‘Patricia’ is een teder eerbetoon aan Patti Smith, waarin Welch aan het eind in een zelfbevestigend mantra bezweert dat “it’s such a wonderful thing to love”. Ook het zachtmoedige ‘Sky Full of Song’ doet zijn voordeel met frugale folk, terwijl het net zo prille ‘100 Years’ ingezet wordt als een fragiele pianoballade.

Omdat de frontvrouw ettelijke kilometers lijkt te malen tijdens de set – op het podium en in de gangpaden van de zaal – oogt haar zevenkoppige Machine wat statisch. Maar zij zorgen op hun beurt voor een dynamisch geluid, met harp, twee piano’s, glockenspiel en heel wat percussie. Helemaal aan het eind van de set krijgt zelfs het enorme pijporgel van de Royal Festival Hall een glansrol. Tijdens ‘Shake It Out’ blaast de organist de laatste morzels leven uit het publiek.

Hoogtepunten? We zijn gestopt met tellen toen onze vingers op waren. Maar we gingen wel naar huis met een zekerheid: de nieuwe, vierde plaat van Florence + The Machine zal geen slag in het water worden.

High as Hope verschijnt 29/6 bij Universal. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234