Donderdag 20/06/2019

Concertrecensie

Fleetwood Mac op Werchter Boutique: Wat hier onder die naam te zien was, is ook een sweet little lie ★★★☆☆

Beeld Koen Keppens

52 (!) jaar nadat Mick en Peter Green de groep oprichtten, trad Fleetwood Mac, versie 6.0, aan op Werchter Boutique. Voor wie hun hits kent van radio Nostalgie werd het een schitterend concert. Wie Fleetwood Mac al zag in de jaren zeventig, tachtig, negentig tot en met 2015 in het Sportpaleis, had gemengde gevoelens, want wat hier onder die naam te zien en te horen was, is ook een sweet little lie.

“Dit is het 58ste optreden van deze toernee,” begon Stevie Nicks een voor haar doen heel korte speech. Ooit bracht ze in het Sportpaleis een bindtekst van – en neen, ik overdrijf niet – volle elf (11!) minuten. Dat is niet onbelangrijk, want dat de briljante Lindsey Buckingham niet langer deel uitmaakt van Fleetwood Mac, het uitgebluste en dolende Engelse bluesgroepje dat hij nieuw leven inblies, spruit voornamelijk voort uit het feit dat hij tijdens een prijsuitreiking Stevie achter haar rug belachelijk maakte omdat ze ook daar een ellenlange speech hield.

Mike Campbell (gitarist van Tom Petty’s Heartbreakers) en Neil ‘Crowded House’ Finn moesten Lindsey Buckingham doen vergeten, en dat lukte naar mijn gevoel geenszins. Want Buckingham schreef tussen 1973 en 1995 niet alleen de grootste hits van Fleetwood Mac, hij had ook een unieke stem, was in en buiten bed het ideale klankbord voor zijn muze Stevie Nicks, en is een briljant en uniek gitarist – de enige ster die soleerde zonder plectrum. De gitaarrif van ‘Go your own way’, de riff van ‘Everywhere’, de beat van ‘Big Love’, de riff van ‘Rhiannon’… Allemaal courtesy of Lindsey Buckingham. En Mick Fleetwood, die tot vier keer toe alle huurlingen van zijn bedrijf grote lof toezwaaide, presteerde het om Lindsey Buckingham niet eens te vernoemen. Terwijl Fleetwood Mac zonder Buckingham wellicht nog steeds een rammelend bluesgroepje geweest zou zijn, eentje zonder wereldhits.

Beeld Koen Keppens

Nee, fraai is het niet. Dat Stevie Nicks na al die jaren eiste dat haar ex aan de deur zou worden gezet – “hij gaat of ik ga” – is de facto een bittere echtscheiding waarbij Stevie het hoederecht over de groep afdwong.

Lindsey Buckingham werd al eens eerder uit de groep gezet, in 1987, en toen vervingen twéé gitaristen hem, Rick Vito en Billy Burnette – dat zegt iets. Ook nu werd hij vervangen door Mike Campbell en Neil Finn, die, mocht hem iemand tien jaar geleden hebben voorspeld dat hij frontman van Fleetwood Mac zou worden, extreem ongelovig gereageerd zou hebben. En ook Christine McVie verliet de groep tussen 1998 en 2014.

Beeld Koen Keppens

In het publiek hield een vrouw een bord omhoog waarop stond ‘Guess why my name is Sara’. Maar die prachtsong zong Stevie Nicks vanavond niet. Aan een lang uitgesponnen ‘Gold Dust Woman’ voegde ze tekst toe, zodat het leek alsof ze zich via het publiek tot haar ex Lindsey Buckingham richtte: ‘Baby you don’t feel me now…you should see me now…you can’t change me now…you can’t blame me now’. Buckingham die, by the way, op dit eigenste moment moeizaam herstelt van een zware open hartoperatie waarbij zijn stembanden werden beschadigd, alsof het noodlot na z’n ontslag bij Fleetwood Mac nog even natrapt.

Lees nu

‘Een groep die deed wat niemand mogelijk achtte’: Marc Didden over Fleetwood Mac

Mick Fleetwood had van de afwezigheid van Lindsey Buckingham gebruik gemaakt om een paar oude songs de set in te smokkelen, klassiekers die dateerden van voor het duo Buckingham/Nicks van de toen al wegdeemsterende bluesgroep een supergroep maakten. En al twijfel ik er niet dat dat een handvol oudere jongeren blij waren met ‘Oh Well’ en ‘World turning’, maar die klonken oh so sixties, terwijl de songs van Buckingham tijdloos blijven klinken. En uit de nochtans lange setlist waren de solo songs van Buckingham zoveel mogelijk geweerd – geen ‘Big Love’ dus, al konden ze om ‘Go your own way’ niet heen.

Beeld Koen Keppens

De setlist was een jukebox vol hits, van ‘The Chain’, ‘Dreams’, ‘Second hand news’, ‘Little lies’, ‘Gypsy’, ‘Landslide’, ‘Monday Morning’, ‘You make loving fun’ en ‘Black Magic Woman’ tot afsluiter ‘Don’t Stop’ (met die laatste zin ‘Don’t you look back’, terwijl ze dat net wel tweeëneenhalf uur lang hadden gedaan). De oeverloze drumsolo van Mick Fleetwood, die bijna pathologisch wilde bewijzen dat hij dat nog fysiek aankon, nam je erbij.

Wie goed oplette hoorde alle groepsleden steken laten vallen, noten missen, gitaarlicks verknoeien, vals zingen. De percussionist speelde in minstens vijf songs te veel. En twee achtergrondzangeressen zongen zo onopvallend mogelijk het leeuwenaandeel van de hoge noten die Stevie Nicks en Christine McVie niet meer haalden.

Beeld Koen Keppens

Maar als je bereid was om te vergeten dat hier een geamputeerde supergroep met vijf huurlingen stond, was het een goed concert, en regenvrij. En ik stond op naar schatting zeven meter van Stevie Nicks die onder haar kleren naakt was – omstreeks 1976 zou ik, en een hele generatie verliefde puberjongens met mij, dat een heel opwindende gedachte hebben gevonden. Maar ook voor Stevie geldt helaas time waits for no one.

De goeie ouwe sympathieke Neil Finn deed z’n best. Maar het nadeel van klassiekers die al en ziljoen keer op de radio passeerden is dat je ze associëert met exact dié stembuiging, exact dàt timbre, precies dié gitaaraanslag… Neil leek bijwijlen de leider van een verdienstelijke coverband, en dat kan à rato van 150 euro voor een Golden Circle ticket toch niet de bedoeling zijn.

De winnaar is de merknaam, die in het belang van de erven voortleeft lang nadat het laatste stichtende lid van de groep is verast. Wie er vrede mee heeft dat de zeventigers van het eerste uur zich alsmaar meer verhullen achter rookgordijnen, muzikale krukken en huurlingen, kan binnen vijf jaar ongetwijfeld nog eens naar Fleetwood Mac gaan kijken. Voor mij was dit de laatste keer, want ik kan niet tegen verwaterde versies van wat ik ooit op z’n best zag. Er horen grenzen te zijn aan financieel opportunisme en groepsnamen die de lading niet meer dekken.

Binnenkort gaat INXS weer op toernee met de vijfde vervanger van Michael Hutchence. De Eagles traden aan met de zoon van Glenn Frey die z’n dode vader verving. De zoon van Sting speelt in een Bowie tribute. Het te allen prijze rendabel houden van de merknaam doet tribute bands op de duur authentieker klinken dan het origineel. Deze Fleetwood Mac klonk op de minst goeie momenten als een tribute band van zichzelf. Wat is de volgende stap? De Rolling Stones met pakweg Bryan Adams die Mick Jagger vervangt? Thanks, but no thanks.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden