Vrijdag 23/10/2020

Muziek

Fleet Foxes en Sufjan Stevens leveren de soundtrack voor de herfst

Fleet Foxes.Beeld RV

De herfst deed pas zijn intrede, maar de soundtrack wordt al meteen aangeleverd door Fleet Foxes en Sufjan Stevens. Twee angelieke stemmen, zij het met twee totaal verschillende geluiden.

Shore (****), de nieuwste plaat van Fleet Foxes, verscheen eergisteren. Doelbewust op de herfst-equinox: het moment waarop de nacht even lang duurt als de dag. Op een vergelijkbare manier wil frontman Robin Pecknold een evenwicht herstellen. Hij wil het leven vieren in het aangezicht van de dood, en existentiële angsten bezweren met goudkleurige euforie. Klinkt melig? Fuck off. Deze bezwering levert immers een glorieuze herfstplaat op, die muzikale helden eert. ‘Sunblind’ zou zo om het even welke zonnige seventiesplaat naar een hoger echelon getild kunnen hebben, en Brian Wilson wordt gesampled in ‘Cradling Mother, Cradling Woman’.

Klinkt een béétje mechanisch? Mogelijk, maar zo klinkt deze plaat alleszins níét. Integendeel. De meeste songs zijn zo verfijnd en catchy, alsof je naar instantclassics lijkt te luisteren. Tijdloos en mild melancholisch: dat is het mantra van Pecknold, die ergens tussen Helplessness Blues (2011) en Crack-up (2017) besloot om het leven met al zijn verrekte ups-and-downs te omarmen in plaats van te verdoemen. 

Die aanpak loont. De songs laten zonder uitzondering een warme indruk na. Of het nu gaat om een middeleeuws miniatuur à la ‘Thymia’ of een nazomerse uitspatting als ‘Quiet Air’. Een andere keer kiest zijn groep voor comfort zonder zich te settelen voor gebrek aan genot. Opgroeien in warm gezelschap levert dus niet alléén kneusjes van plaatjes op.

Suggestieve woede

Op eenzelfde dis-organische manier laat Sufjan Stevens zich deze keer door een synthetische productie omringen op The Ascension (****). “I’m ashamed to admit I no longer believe”, zingt hij in de single ‘America’, om dan “Don’t do to me what you did to America” te slaken. Het klinkt als een wanhoopskreet om Trump uit zijn evenwicht te brengen, maar uiteindelijk houdt de Amerikaanse songschrijver je hooguit een spiegel voor: zijn woede is vooral suggestief. Kunnen we beter? Hij lijkt zelden overtuigd. 

Maar hij toont zich evenmin een zwartgallige doemdenker. “I wanna die happy” klinkt het zelfs bij overstuurde samples. Een dystopisch Kid A van Radiohead lijkt zijn knisperende stiefbroertje te vinden in deze plaat. Een plaat die uw bloeddruk deed stijgen, en uw humeur naar het vallende blad stuurde. De Amerikaanse songschrijver schreef Carrie & Lowell (2015) over het verlies van zijn moeder. Iets meer dan twee jaar voor de release van de plaat stierf ze aan kanker. Soms wist je niet meer voor wie dat het pijnlijkst was: de onbevangen luisteraar of de ontroostbare uitvoerder? Hoe leef je immers met een geest? Stevens stelt zich de vraag verschillende keren op een net zo wondermooie als sfeervolle plaat.

Carrie & Lowell haalde ons vijf jaar geleden uit de hengsels. Met die gevoelige, akoestische confessies heeft deze langspeler evenwel nauwelijks iets gemeen. ‘Video Game’ flirt met een manhaftige beat, en in andere songs lijkt Stevens de blik ook strak naar de buitenwereld te richten. De songs kijken zelden naar de navel, wel naar de wereld die door onverlaten werd achtergelaten.

Dat levert een bijzonder werkstukje op, waarin naïviteit en vrolijkheid het winnen van gelatenheid. En eentje dat de eenhoorn in zijn oeuvre zou kunnen worden. Stevens speelt met disco, pop en melodieën die je na een enkele beluistering niet kan loslaten. De plaat legt een gebrek aan geloof bloot, maar net zo goed een afwezigheid van gevoel.

Ergens lazen we dat dit Sufjans ‘bossy and bitchy’ album zou zijn. Flauwekul. Bij elke song krijg je het idee dat je onderworpen wordt aan een hogere kracht. Nooit dat Sufjan heer en meester zou zijn, baas en bevelhebber. De universele kracht die over hem heerst, laat evenwel ook nooit van zich horen. Zo kennen we ze wel weer, die krachten. Wat deze plaat wél parten speelt, zijn de weelderige arrangementen en rijke orkestraties. Op die manier wordt de herfst op de meest weelderige manier ingezet. 

Shore van Fleet Foxes is uit bij Anti-. Ascension van Sufjan Stevens verscheen bij Asthmatic Kitty.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234